Nieuw

Marcel Reich-Ranicki – De Eichmann van Kattowitz

DIE ZEIT over de dood van Marcel Reich-Ranicki: “Wat een kerel!”

Niets is wat het lijkt….

Toonaangevende vertegenwoordigers van de grotendeels anti-Duitse en joodse literaire scene en de systeemmedia van de BRD vereerden de literaire criticus Reich-Ranitzki als “paus van de literatuur” en hielpen hem om een publieke aanwezigheid en bekendheid te verwerven die geen enkele literaire criticus voor en na hem ooit genoot. Reich-Ranicki kon met zijn televisie-tafelgesprek “Das literarische Quartett” zo’n brede publieksprijs winnen dat de bizarre situatie ontstond dat een Joodse literaire criticus veel meer bekendheid en vraag kreeg met zijn mening dan enige levende Duitse schrijver zonder uitzondering. Bij zijn dood was er maar één reactie van de Duitse media: hymnen op een man die Duitsland naar verluidt nog nooit eerder had gezien en nooit meer zou zien. Daarbij rolde de klassiek anti-Duitse Die Zeit* bijna over zichzelf heen bij de mediale heiligverklaring van de gestorven literatuurpaus;

“Of het nu in de ZEIT of in de FAZ is..: Waar Marcel Reich-Ranicki werkte, werd hij een rolmodel.

Kleist’s anekdote uit de laatste Pruisische oorlogen vertelt over de vrijmoedigheid van een Pruisische ruiter, en het eindigt met de uitroep: “Ik heb zo’n man mijn hele leven niet gezien!

Marcel Reich-Ranicki was noch Pruisisch, noch een ruiter, maar de zin is ook op hem van toepassing, want, ten eerste, geen enkel klassiek citaat was hem vreemd, vooral niet van Kleist, en ten tweede, hij was een man die dit land nog nooit eerder heeft gezien en waarschijnlijk nooit meer zal zien.

Hij maakte carrière in een beroep dat nooit eerder een groter publiek had gekend. Hij werd de machtigste en bekendste literatuurcriticus van Duitsland. Presidenten ontvingen hem, Kanseliers loofden hem.”

Ulrich Greiner in: DIE ZEIT nr. 40/2013 , 26 september 2013

* DIE ZEIT is een centraal onderdeel van de BRD-systeemmedia (leugendrukpers) en joods-centrisch globalistisch georiënteerd. De huidige redacteur van ZEIT is de jood Josef Joffe (trans-Atlanticus, Bilderberger, lid van talloze joodse verenigingen), die enkele weken na de inauguratie van Trumps als president van de VS in het openbaar in het kader van een ARD-programma voor een miljoenenpubliek de moord op Trump eiste – zonder dat dit tot op de dag van vandaag rechtsgevolgen had, hoewel hij daarmee § 111 StGB (Öffentliche Aufforderung zu Straftaten) overtrad in het bijzijn van miljoenen getuigen, waar minstens 5 jaar gevangenisstraf op staat.
In eigen land is de krant gespecialiseerd in de productie van artikelen voor de voortzetting van de heropvoeding en de demonisering van mensen die zich niet houden aan de specificaties van de openbare taal van leugens en hypocrisie.

Ja, wat een kerel!
Literaire mannen beefden als ze zijn naam hoorden, en hyperventileerden toen ze de barsten in hun werk lazen in zijn literair kritische artikelen in de FAZ of andere kranten. Als literair criticus – uniek in de Duitse geschiedenis – was Marcel Reich-Ranicki belangrijker dan welke hedendaagse literaire figuur dan ook. Belangrijker dan Martin Walser, bijvoorbeeld, die zijn eigen roman aan Ranicki wijdde: „Tod eines Kritikers“, waarin het toen al linkse “kritische” publiek dacht een privé-afrekening van de beroemde schrijver met Ranicki te herkennen. Maar deze roman was veel meer: hij was gewijd aan het onderliggende mentaliteitsconflict (kunstenaar/niet-kunstenaar; Duits/Joods) en had zelfs grote historische gevolgen.

Het was Martin Walser die op een bijeenkomst van de ‘Gruppe 47′ in 1961 literaire critici als “lumpenhunde” had beschreven. Marcel Ranitzki’s minachting voor alle recente Duitse literatuur (het literaire idool van naoorlogs links, Günter Grass (pas na het ontvangen van de Nobelprijs voor de Literatuur bekende hij zichzelf als lid van de Waffen-SS), beschouwde Ranitzki als een intieme vijand) – Ranitzki’s verplichte beledigd zijn, die expliciet of impliciet de vraag lijkt te stellen: “Wie durft mij zoiets inferieurs te presenteren? – Reich-Ranicki’s ongewijzigde houding ten opzichte van alle Duitse schrijvers, zonder uitzondering, bleef decennia lang onveranderd. Slechts één persoon durfde zich te verzetten tegen Ranitzki:

“De al lang actieve literaire criticus Reinhard Baumgart schreef in 1964 een ijskoud sloopstuk over het boek “Duitse literatuur in oost en west” van Marcel Reich Ranicki. Daar noemt hij hem een criticus “bij Beckmesser’s gratie, geobsedeerd door losstaande fouten, kortzichtig voor verbindingen”.

Reinhard Baumgart: Hedendaagse Duitse literatuur. Recensies, essays, commentaren. Deutscher Taschenbuch Verlag, München 1995, ISBN 3-423-04674-0, blz. 12.

Maar bijna niemand kent deze Baumgart. Iedereen die niet bekend is, heeft geen effect. Zo is het tot vandaag de dag. Alleen Ranicki is boven alles en iedereen verheven.

Zorgvuldig verborgen tot op de dag van vandaag: De donkere kant van Marcel Reich-Ranitzki.

Maar er is een duistere kant aan hem die zo verschrikkelijk is dat men zich moet afvragen hoe het kan zijn dat (tot op de dag van vandaag) bijna niemand ervan weet.

Marceli Reich was kapitein van de Poolse geheime dienst UB (net als de Sovjet GPU en de NKWD) van 1944-1950. Als hoofd van de Operationsabteilung Kattowitz was hij verantwoordelijk voor het opzetten van kampen en gevangenissen voor willekeurig gearresteerde Duitsers. Ongeveer 80.000 Duitsers – 99,2% van hen vrouwen, kinderen en ouderen – stierven in deze kampen.

Doodgeslagen, doodverkracht, staande in ijskoud water tot ze doodvroren. Dit zijn slechts enkele van de andere, vaak nog erbarmelijker misdaden die in deze kampen met overwegend onschuldige Duitse burgers werden uitgevoerd.

  • Hoe is het mogelijk dat de presidenten van staten aan zijn voeten lagen waarvan de geheime diensten dit moeten hebben geweten?
  • Hoe is het mogelijk dat de dominante invloed van de Joden op het socialisme en bolsjewisme nog steeds geclassificeerd is?
  • Hoe kan het zijn dat de meerderheid van de mensen, en bijna alle aanhangers van het communisme, nog steeds geen idee hebben dat de stichter van het communisme Marx Jood EN een belijdende satanist was?
  • Dat Lenin, de grondlegger van het bolsjewisme en de Sovjet-Unie, uit een Joodse familie kwam?
  • En ook dat het militaire genie van het bolsjewisme, Leo Trotski, de gezaghebbende organisator van de revolutie van 25 oktober 1917 / 7 november 1917 die de bolsjewieken aan de macht bracht onder leiding van Lenin, Joods was?
  • Hoe is het mogelijk dat de wereld nog steeds niet weet dat een groot deel van de bolsjewistische Doema-afgevaardigden van de Bolsjewistische USSR Joden waren?
  • Dat de goelags waarin miljoenen Sovjet burgers ellendig stierven, uitgevonden werden door Joodse bolsjewieken?
  • Dat veel van de goelags werd gerund door Joodse kampcommandanten?
  • Zoals bijvoorbeeld de joodse Naftali Aronovitsj Frenkel, in de jaren twintig van de vorige eeuw een van de belangrijkste boosdoeners voor de ontwikkeling van de kampstructuren in de Solovetsky Goelag van de Sovjet-Unie?
  • Deze psychopaat bedacht destijds een plan voor meer “economische” uitbuiting van de gevangenen. Hij zei: “We moeten alles uit de gevangene halen in de eerste drie maanden – daarna hebben we hem niet meer nodig”.
  • Hoe is het mogelijk dat deze belangrijke feiten tot op de dag van vandaag bijna volledig achter slot en grendel zitten?
  • En hoe kan het zijn dat – om het nog maar eens te herhalen – in Duitsland een jood met de naam Reich-Ranitzki een wereldcarrière kon maken, werd vereerd van jong tot oud, hoewel hij werkte als kapitein voor de Poolse geheime dienst UB?
  • En daar als leider van de Operationsabteilung Kattowitz verantwoordelijk was voor het opzetten van kampen en gevangenissen voor willekeurig gearresteerde Duitsers?
  • Die vaak zonder reden en het beestachtig stierven?
  • En vooral: hoe is het mogelijk dat Marcel Reich-Ranitzki dit duistere verleden van hem nooit heeft bekend – zo weinig als de andere afgod van Duits links, Günter Grass, dat pas deed nadat hij zijn langverwachte Nobelprijs had ontvangen?
  • Hoe is het dan mogelijk dat de Duitse linkerzijde afgoden aanbad die, gezien in het licht, perioden in hun leven hadden van precies het soort waarvan zij de Duitsers beschuldigden als zogenaamd aangeboren perverse eigenschappen?

Marcel Reich-Ranicki – De Eichmann van Kattowitz **

Op 27 januari 2012, de zogenaamde Holocaust Memorial Day, eerde de Duitse Bundestag de Duitse Literatuurpaus Marcel Reich-Ranicki samen met de verzamelde elite van de Bondsrepubliek Duitsland uit justitie, cultuur, regio en media. De bondspresident Christian Wulff en de president van het Bundesverfassungsgericht Andreas Voßkuhle steunen de 91-jarige jood in alle nederigheid.

Marceli Reich was kapitein van de Poolse geheime dienst UB (net als de Sovjet GPU en de NKWD) van 1944-1950. Als hoofd van de Operationsabteilung Kattowitz was hij verantwoordelijk voor het opzetten van kampen en gevangenissen voor willekeurig gearresteerde Duitsers. Ongeveer 80.000 Duitsers – 99,2% van hen vrouwen, kinderen en ouderen – stierven in deze kampen.

Na het succesvol afronden van zijn taken, steeg Marceli Reich ongewoon snel in de hiërarchie van de geheime dienst.

In zijn documentaire “Der Eichmann von Kattowitz” beschrijft Hennecke Kardel, een overlevende ooggetuige, de activiteiten van Reich. Andere Joodse medewerkers van de Sovjet Poolse veiligheidsdienst in Katowice waren:

  • Yurik Cholomski,
  • Barek Eisenstein,
  • Major Frydman,
  • Jacobowitz,
  • Mordechai Kac,
  • Leon Kaliski,
  • Mosche Kalmewicki,
  • Hermann Klausner,
  • Schmuel Kleinhaut,
  • Josef Kluger,
  • Heniek Kowalski,
  • Adam »Krawecki«,
  • Laudon,
  • Leutnant Malkowski,
  • Nachum »Salowicz«,
  • Hauptmann Stilberg,
  • Mosche Szajnwald,
  • Vogel,
  • Hela Wilder
  • und Leo Zolkewicz.

Eisenstein schatte dat 90 procent van de Joodse werknemers van de Staatsveiligheidsdienst Poolse namen had aangenomen. Een van hen werd zelfs begraven op een katholieke begraafplaats. Jözef Musial, 1990 viceminister van Justitie in Polen, zei:

“Ik praat er niet graag over”, maar in heel Polen waren de meeste officieren van de staatsveiligheidsdienst Joden.

De staatsveiligheidsdienst in Silezië had twee- tot driehonderd officieren in dienst, van wie driekwart joods was.

Onder de joodse bevelhebbers in Silezië waren majoor Frydman (kamp Beuthen), Jacobowitz in een ongeïdentificeerd kamp, Schmuel Kleinhaut (Myslowitz), Efraim Lewin (Neisse), Schlomo Morel in Schwientochlowitz, Oppeln en Katowice en Lola Potok Ackerfeld (Gleiwitz). Czeslaw Geborski, de commandant van Lamsdorf, was waarschijnlijk katholiek: hij was de enige niet-joodse commandant.

De liquidatie van Polen in ballingschap (en tegenstanders van het Poolse regime)

In de eerste naoorlogse jaren 1948-1950 was Reich-Ranicki het officiële hoofd van het consulaat-generaal van de Republiek Polen in Londen. In werkelijkheid was hij als plaatsvervangend hoofd van de Poolse buitenlandse spionagedienst betrokken bij de observatie van de Poolse regering in ballingschap. Volgens Krysstof Starzynski, zijn vroegere ondervertegenwoordiger, was Marcel Reich bezig met het infiltreren van de Poolse ballingen in Londen en het sturen van zwarte lijsten naar Warschau. Elke hint, zelfs een kleine hint, van samenwerking met het anti-Stalinistische verzet was fataal voor de getroffenen.

Bij zijn terugkeer in Warschau schreef hij literaire lofzangen over het stalinisme. In 1958 kreeg Marcel Reich-Ranicki, lid van de Communistische Partij, officiële toestemming om naar Duitsland te vertrekken. Daar kwam hij naar het Hamburgse weekblad “ZEIT”.

Bron: http://www.dullophob.com/Kommentare/2…

Bron, Michael Mannheimer:

Marcel Reich-Ranicki – Der Eichmann von Kattowitz

Altijd op de hoogte blijven van het laatste nieuws?

Volg ons dan nu op Telegram via > deze link < !

Doe mee met 1.168 andere volgers

De redactie van deze site modereert niet de reacties op voorhand, opdat u openlijk en direct met elkaar kunt discussiëren. U bent zelf verantwoordelijk voor wat u schrijft in het reactieveld. Het recht om de wet te overtreden, het oproepen tot moord, doodsverwensingen en dergelijke, is echter voorbehouden aan de redactie. Als we dan toch voor de rechter moeten verschijnen, staan we daar liever zelf dan dat we gedwongen worden uw e-mail-adres en IP-nummer af te geven onder bedreiging van overheidsgeweld. Dus houd je een beetje in of wees creatief.

About Piranjaha (1116 Articles)
De door mij vertaalde artikelen geven niet per se mijn mening weer. Ze zijn regelmatig ook tegenstrijdig met elkaar. De huidige ‘wetenschap’ kan daar niet zo goed mee overweg, want alles moet in consensus zijn. Naar mijn mening houdt wetenschap en historisch onderzoek in dat je zoveel mogelijk facetten van een bepaalde zaak bekijkt (en na afloop nog steeds niet overtuigd bent en nieuwsgierig blijft). Van allerlei kanten. De logische consequentie daarvan is dat sommige weergaven botsen of – o jee – onaangenaam zijn.

1 Comment on Marcel Reich-Ranicki – De Eichmann van Kattowitz

  1. tim pietersen // juni 18, 2019 om 16:48 //

    “Hoe is het mogelijk dat de presidenten van staten aan zijn voeten lagen waarvan de geheime diensten dit moeten hebben geweten?” :

    https://i.imgflip.com/32e3nn.jpg ………………… 1907! (so thats before the ‘russian’ revolution by the ((( bolsheviks))) bolsheviks who were send to do a coup by jacob schiff )

    Like

Reageer ook

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s