Nieuw

Overgeleverd aan de genade van monsters

Gabriele Koepp was nog maar 15 jaar oud, met blauwe ogen en blond haar in vlechten geweven – een mooi schoolmeisje waarvan het gezicht onschuldig straalde. Maar in de ochtend van 26 januari 1945 hurkte ze van angst bevend onder een tafel in een boerderij.

Buiten kon ze de Russische soldaten horen, hun stemmen troebel van drank, schreeuwen om vrouwen. “Frau komm, frau komm,’ (‘kom hier vrouw, kom hier vrouw’) schreeuwden ze in zwaar Russisch getint Duits. Het was een schreeuw die duizenden vrouwen zouden leren vrezen.

Plots struikelden enkele soldaten de keuken binnen en een handjevol oude vrouwelijke vluchtelingen, bang dat ze zouden worden aangevallen, sleepten Gabriele naar buiten en duwden haar naar de Russen. Ze werd onmiddellijk verkracht door elke soldaat. Het was niet de eerste keer. De dag ervoor werd ze door twee Russen gevangengenomen, op de grond gesmeten en geschonden.

Het duurde twee weken totdat ze naar een andere boerderij werd gebracht en zich verstopt voor de seksgekke soldaten. Gabriele is nu 80 jaar oud en herinnert zich nog steeds die verschrikkelijke dagen en vooral hoe ze door de oude vrouwen werd verraden. “Ik verachtte die vrouwen, dat doe ik nog steeds,” zei ze. “Ik heb geen tranen, maar ik voel haat in me opkomen”.

Het is een kokende haat die 65 jaar heeft geduurd sinds de geallieerden, waaronder woeste Sovjet-troepen, zich een weg door Europa sloegen naar de overwinning op het nazisme. Maar toen ze verder kwamen, lanceerden de Russen een orgie van misselijkmakende zelfbevrediging toen soldaten van het Rode Leger begonnen aan een lange campagne van verkrachting, plundering, moord en verdorvenheid.

Nu heeft Gabriele Koepp een boek geschreven met de titel Why Did I Have To Be A Girl, over de verkrachtingen door het Rode Leger op weg naar Berlijn. Het boek is ongekend, omdat het de eerste keer is dat een Duitse vrouw het lange taboe heeft doorbroken door te schrijven over het feit dat ze een van de naar schatting twee miljoen slachtoffers is van de razende Sovjetsoldaten.

Wat velen in die tijd ziek maakte, was dat de soldaten door de Russische dictator Josef Stalin actief werden aangemoedigd om Duitse vrouwen te verkrachten. Toen een van zijn commandanten protesteerde explodeerde Stalin: “Begrijpt u niet dat een soldaat, die duizenden kilometers door bloed, vuur en dood heeft afgelegd, plezier heeft met een vrouw of een kleinigheidje neemt? Voor Stalin waren Duitse vrouwen slechts de “buit van de oorlog”.

Gabriele was zo’n “buit” die 14 dagen toen ze meedogenloos en herhaaldelijk werd verkracht door Russische soldaten, zo erg zelfs dat ze het tot op de dag van vandaag niet eens kan zeggen. “Mijn leven is zo’n 29.200 dagen geweest,” zei ze. “Maar echt het werd vernietigd in die 14 dagen van de … Ik kan het niet zeggen. Ik was onschuldig toen het gebeurde”.

“Er is momenteel een debat aan de gang in Duitsland over de zogenaamde verdrevenen uit land dat eens aan Duitsland toebehoorde, het verlies van het thuisland, enz., Maar dat is niets voor mij. Ik leef met wat me de hele tijd is overkomen. Er zijn dagen dat ik er niet door kan eten, zelfs nu al die jaren later”.

“Het schrijven van wat er gebeurd is, heeft het niet makkelijker voor me gemaakt, maar ik moest het wel doen. Wie anders zou dat doen?” Gabriele ontwijkt zorgvuldig de details en schrijft in het boek “de plaats van de terreur”, de “poorten van de hel” en noemt de verkrachters “bruten en schurken”. Ze vermijdt het woord “verkrachting” en voegt er met enige angst in haar ogen aan toe: “Ik kan dat woord niet eens zeggen.”

Het boek is een scherpe blik op de kwelling die het Russische establishment tot op de dag van vandaag blijft ontkennen. Gabriele was een van de naar schatting twee miljoen Duitse meisjes en vrouwen, sommigen nog maar zes jaar oud, anderen zo oud als 80, die door Sovjet-soldaten verkracht werden.

Hun rechtvaardiging was dat Hitlers invasie in Rusland 26 miljoen doden had achtergelaten en dat wraak een zoetigheid zou zijn. Een groot deel van de verkrachting en moord door de Russen vond plaats toen zij Berlijn naderden. Ze vochten met bovenmenselijke hardheid om de nazi-hoofdstad te bereiken en sloegen zich een weg naar de rand van de stad.

Berlijners hadden gebeden dat de Westerse Geallieerden hun stad zouden bereiken voor de Russen, maar generaal Eisenhower, de algemene commandant, had besloten dat de Russen eerst Berlijn moesten bereiken vanwege hun eigen enorme verliezen.

Maar al in 1944 sijpelden er verschrikkelijke berichten door naar Berlijn vanaf het moment dat het Rode Leger Oost-Pruisen en Silezië binnenviel.

Tegen de tijd dat de Sovjet-troepen Berlijn binnenkwamen, was er al terreur op straat. De verkrachtingen begonnen meestal ’s avonds nadat de soldaten grote hoeveelheden wodka hadden gedronken. Die bekende kreet van “frau komm” weerklonk al snel rond de met puin bezaaide straten.

Elke vrouw, van welke leeftijd dan ook, werd op brute wijze op de grond gegooid en op brute wijze aangevallen. Smerige dronken soldaten jaagden in roedels, sommige vrouwen werden verkracht door maar liefst 20 mannen.

Een van de ergste fouten van de verslagen Duitse autoriteiten was dat ze er niet in geslaagd waren de aanzienlijke Berlijnse alcoholvoorraden te vernietigen toen het Rode Leger dichterbij kwam. Ten onrechte dachten ze dat een dronken vijand niet kon vechten. Maar de Russen vochten nog harder en hun verlangens werden aangewakkerd.

De Sovjetsoldaten deden ook niets om hun mannelijke kameraden tegen te houden. Een Berlijnse vrouw werd achtereenvolgens door drie mannen verkracht toen drie andere mannen arriveerden, waarvan één een vrouw. Toen de Duitse vrouw haar opriep om in te grijpen, lachte ze alleen maar hardop. Er waren tragische pogingen om de soldaten te weerstaan. Een 13-jarige jongen begon een soldaat te slaan die zijn moeder voor zijn ogen verkrachtte.

Toen de Rus klaar was, wendde hij zich tot de jongen en schoot hem neer. Hoewel zij zich meestal goed gedroegen, hadden de Sovjetofficieren weinig controle over hun mannen. Toen een meisje de straat op werd getrokken en verkracht, werd door een Duitse buurvrouw uitgelegd dat zij joods was en door de nazi’s was vervolgd. Het antwoord van de officier was een schouderbeweging en de korte opmerking dat “Frau ist frau ist frau” (“een vrouw is een vrouw”).

Als de nacht viel, kon het geschreeuw van aangevallen vrouwen overal in de stad worden gehoord. Naar schatting zijn tot 10.000 van de verkrachte vrouwen overleden, voornamelijk door zelfmoord. Sommigen zouden er nooit over kunnen praten en voor de jeugd zoals Gabriele zou het een levenslange verschrikking blijken te zijn.

Voor veel mannen die naar huis terugkwamen was het traumatisch om te horen dat hun vrouwen verkracht waren. De historicus Antonius Beevor, in zijn boek Berlin: The Downfall, 1945, verhaalt de reactie van een man die kennis neemt van de ervaringen van de bewoners van een gebouw die hadden overleefd.

“Jullie veranderden in schaamteloze teven, ieder van jullie,” schreeuwde hij.

“Ik kan het niet verdragen om naar deze verhalen te luisteren. Je bent al je normen kwijt!” Veel huwelijken zijn uit elkaar gegaan omdat terugkerende echtgenoten hun echtgenotes als niet veel meer beschouwden dan als beschadigde eigendommen.

Uiteindelijk schaamden de communistische leiders zich diep voor de berichten over het Sovjet-gedrag en dienden klachten in bij het Kremlin, dat niets toegaf en zelfs beweerde dat het allemaal westerse propaganda was om “de hoge reputatie van het Rode Leger te schaden”. Maar de discipline werd plotseling verscherpt en enkele verkrachters werden geëxecuteerd.

Het oorlogsmonument van het Rode Leger in Berlijn wordt gedomineerd door een grote figuur van een Russische soldaat. Op zijn gebeeldhouwde gezicht staat een heroïsche triomf. in de ene hand houdt hij een kind vast, terwijl de andere een zwaard hanteert dat een hakenkruis verbrijzelt.

Maar voor de Duitse vrouwen van de oorlogsgeneratie, waaronder Gabriele Koepp, is er een andere naam voor dat monument: “Het graf van de onbekende verkrachter.”

Bron:

At the mercy of monsters

Altijd op de hoogte blijven van het laatste nieuws?

Volg ons dan nu op Telegram via > deze link < !

Doe mee met 1.157 andere volgers

De redactie van deze site modereert niet de reacties op voorhand, opdat u openlijk en direct met elkaar kunt discussiëren. U bent zelf verantwoordelijk voor wat u schrijft in het reactieveld. Het recht om de wet te overtreden, het oproepen tot moord, doodsverwensingen en dergelijke, is echter voorbehouden aan de redactie. Als we dan toch voor de rechter moeten verschijnen, staan we daar liever zelf dan dat we gedwongen worden uw e-mail-adres en IP-nummer af te geven onder bedreiging van overheidsgeweld. Dus houd je een beetje in of wees creatief.

About Piranjaha (851 Articles)
De door mij vertaalde artikelen geven niet per se mijn mening weer. Ze zijn regelmatig ook tegenstrijdig met elkaar. De huidige ‘wetenschap’ kan daar niet zo goed mee overweg, want alles moet in consensus zijn. Naar mijn mening houdt wetenschap en historisch onderzoek in dat je zoveel mogelijk facetten van een bepaalde zaak bekijkt (en na afloop nog steeds niet overtuigd bent en nieuwsgierig blijft). Van allerlei kanten. De logische consequentie daarvan is dat sommige weergaven botsen of – o jee – onaangenaam zijn.

7 Comments on Overgeleverd aan de genade van monsters

  1. Eigen volk eerst // mei 23, 2019 om 12:27 //

    Vrouwen en meisjes zijn altijd dé slachtoffers in oorlogen door mannen gevochten.
    Ik vind het vreselijk voor deze vrouwen. Óók de Duitsers waren monsters tijdens WO2.
    En tegenwoordig zijn vrouwen en meisjes weer dé slachtoffers en nu in vredestijd. Verkracht en mishandeld door binnengehaalde en opgehemelde migranten.

    Liked by 2 people

  2. marc uytborck // mei 23, 2019 om 13:03 //

    Hetgeen ik niet begrijp, is … dat men altijd zegt dat de duitsers ook monsters waren ?
    Mijn moeder heeft ook in een concentratiekamp gezeten in het zwarte woud, en hetgeen ze me vertelde over de duitsers was … dat ze altijd correct behandeld waren. En dat de duitsers er zelfs niet aan mochten denken om iemand te verkrachten, omdat ze anders zelf door hun overste een kogel door het hoofd kregen. Ook mijn vader vertelde me … dat de gevangen genomen duitsers zelfs gewapend de wacht liepen aan het station van het rabot hier in Gent.
    Ze vertelden me ook dat de verkrachters de engelsen waren en de cannadezen, en al de anderen van de gealieeerde troepen. De duitsers waren niet de monsters, zij verdedigden zich met hand en tand tegen de monsters, gestuurd door de joden die de duitsers de oorlog verklaard hadden. Dus ???

    Like

  3. veni vidi foetsie // mei 23, 2019 om 13:22 //

    Volgens mij was Keulen ook zoeits, maar dan met het bageteliseren door de Duitse regering.

    Op de BBC staat een artikel over Duitse negers tijdens de oorlog…
    “The derogatory term “Rhineland bastards” was coined in the 1920s to refer to the 600-800 mixed-race children who were the result of those relationships.
    The term spoke to some people’s imagined fears of an impure race. Made-up stories and racist caricatures of sexually predatory African soldiers were circulated at the time, fuelling concern.” *

    Kort gezegd waren volgens dit artikel de halfnegers en halfarabieren een
    gevolg van “relaties” door Koloniale Franse soldaten met Duitse vrouwen en was verkrachting van Duitse vrouwen door Afrikaanse troepen leugen en fantasie….wat de BBC (via constructies eigendom van een Investeringsmaatschappij uit het verre zuiden) ook ongetwijfeld zal zeggen over de toestanden in Italie in WO2, waar de term Marrochinate staat voor massa verkrachting. Marrokaan staat feitelijk voor volk van verkrachters, dus hoe lang deze uitleg nog op wikipedia mag blijven…. maar het is gewoon historisch feit.
    Nu is de term relatie heel ruim, zo heeft een vermoord persoon een relatie met de moordenaar, de moordenaar heeft namelijk een band gecreerd door te doden. Alleen is de term “relatie” heel neutraal en suggereert welwillendheid aan beide kanten. Op die fiets kun je de geschiedenis manipuleren zo als je wil. Heel smerig van de BBC, ooit een baken van betrouwbaarheid. Nou ja, ook die reputatie brokkeld steeds verder af.
    Wat wij weten over Duitse “oorlogsmisdaden” ** komt vooral voort uit Hollywood films en boeken van Joodse schrijvers en van ooms van joodse dagboek schrijfsters. Wat nooit word gezegd is dat de Engelsen juist verhinderden dat Joden konden emigreren, dat Joden werden teruggestuurd naar Duitsland waar ze niet gewenst waren, en dat de staat Israel feitelijk zijn bestaan dankt aan Adolf Hitler. Het Haavara verdrag *** tussen Nazi Duitsland en de Joodse Duitse zionisten was eigenlijk een heel correct plan. Dat de macht van de Engelsen in het midden oosten op termijn werd ondergraven is de reden dat Engeland dit heeft ondergraven en geblokkeerd waar mogelijk. Waarom zouden Adolf en Co de moeite doen om Joden te laten vertrekken met een deel van hun vermogen als ze ze allemaal dood wilden? Again, wij krijgen een geschiedschrijving voorgeschoteld van Duitse monsters en Geallieerde helden maar de waarheid is ergens in de mist….wat is, behalve een ongetwijfeld enorm schuldgevoel en de noodzaak om de waarheid te verbergen de reden om de geschiedenis te vervalsen? En om dit stug vol te houden, generaties naderhand terwijl de waarheid open ligt, hoe leeg ben je dan qua gevoel voor recht en trots?
    Om die reden mag alles wat qua misdaden in de schoenen van Duitsers is geschoven grondig worden herzien. Ik denk dat zolang er leugens over het verleden in stand worden gehouden er nooit vrede mogelijk is.

    Is dat vooruitgang en ontwikkeling?

    https://nl.m.wikipedia.org/wiki/Marocchinate

    *Bron : https://www.bbc.com/news/world-africa-48273570
    ** Oorlogsmisdaden is relatief, de winnaar bepaald wat een misdaad is en wie deze heeft begaan, zelf heeft men altijd netjes gestreden…de vijand moet altijd een beest zijn, anders is de legitimaite voor oorlog weg….kindjes uit couveuses gooien, gifgas etc…leugens die een willige pers graag de wereld instrooit. Wie zijn er de misdadigers?
    *** https://en.m.wikipedia.org/wiki/Haavara_Agreement

    Like

  4. Feniks // mei 23, 2019 om 23:46 //

    Mijn vader heeft in de tweede wereldoorlog ( all wars are bankerswars) in een Duits werkkamp gezeten en heeft Churchils bombardementen overleefd.

    Hij heeft er nooit over kunnen praten, maar wel aangegeven dat hij in shock was over het gedrag van de Russische soldaten.

    Ik weet 100% zeker dat hij dit soort dingen heeft moeten aanschouwen.

    De ORGANISATOREN van deze bloedbaden en misbruik….
    Churchill, Roosevelt, Stalin en consorten

    De Rothschilds vrouwen zeggen “als onze zoons geen oorlog wensen dan vinden ze niet plaats”.
    Dat zegt m.i voldoende over de verantwoordelijken.

    Het Duitse volk moet zich realiseren hoe groot van waarde en hoe nobel ze zijn.

    Hulde aan het Duitse volk.
    Hulde hulde hulde aan jullie nobele Duitsers.
    Hoe miskend zijn jullie Duitsers in de geschiedenis.
    Hulde aan jullie.

    Geen mens die bij zijn gezonde verstand is laat zijn kinderen deelnemen aan een oorlog.
    Laat de elite zelf maar hun kinderen opofferen.
    WIJ, doen dat niet langer meer.

    Like

  5. Reimond // mei 24, 2019 om 01:14 //

    Hoeveel van ons Vlaamse Meisjes en ons Vlaamse Vrouwen zijn er niet Verkracht door de witte brigade. Deze zijn nooit gestraft. Dit is ons België daar kun je geen respect voor hebben.

    Like

  6. Eigen volk eerst // mei 24, 2019 om 15:39 //

    Heel vreemd @feniks jouw reactie. Ik heb van mijn ouders toch hele andere verhalen gehoord. Niet alle Duitsers waren slecht in WO2 maar wel velen. En dan hulde aan het Duitse volk? Het is maar goed dat mijn ouders en alle anderen die de Duitse bezetting hebben overleefd, niet meer leven. Mijn hele jeugd heb ik gehoord hoe erg de Duitsers waren. Het valt me wel op in de media dat de veroorzakers van deze oorlog goed gepraat worden. Wat zij gedaan hebben is NÓÓIT goed te praten!

    Like

  7. Daywalker // mei 25, 2019 om 21:40 //

    Mijn Nederlandse opa heeft dwangarbeid moeten verrichten in een Duits kamp. Hij heeft er nooit veel details over verteld maar hij HAATTE de Duitsers.

    Mijn Duitse oma, die weigerde mee te doen onder het nazi regime. werd ook in een kamp in Duitsland gegooid en gedwongen tot dwangarbeid.
    Zij heeft vreselijke dingen meegemaakt zoals bijv 2 dagen lang onder een stapel lijken liggen en net doen alsof ze dood was om zelf aan de dood te kunnen ontsnappen.

    Dat er meer slechte partijen waren in de 2de wereld oorlog weet ik, dat er veel feiten verdraaid zijn en er met getallen is geknoeid weet ik,
    Dat er veel leugens de ronde doen weet ik ook.

    Maar laten we niet vergeten dat de Duitsers de grootste slechteling waren en dat zij veel lijden hebben veroorzaakt en veel levens hebben gekost.
    Laten we ook vooral niet vergeten dat ze 5 jaar lang ons volk hebben onderdrukt, gedeporteerd, gemarteld, verkracht, uitgehongerd en vermoord.

    “Hulde aan het nobele Duitse volk..”
    NIET IN DIT LEVEN.

    Like

Reageer ook

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s