Nieuw

Ongemakkelijke feiten over de Tweede Wereldoorlog

De neo-conservatieven zijn al in de aanval op ‘Human Smoke’.

[Human Smoke: The Beginnings of World War II, the End of Civilization. By Nicholson Baker. Simon & Schuster, 2008. 566 pages.]

In het commentaar van maart 2008 noemde David Pryce-Jones het een “leugenachtig boek”. Uit deze recensie zou men kunnen denken dat Nicholson Baker een verdediging van het Derde Rijk en zijn Führer had geschreven. Integendeel: niemand die het boek leest kan Baker verdenken van de minste sympathie voor Hitler, wiens slechte daden in het boek veel aandacht krijgen.

Waar ligt Baker’s overtreding dan? In plaats van een standaard historisch verhaal te schrijven, presenteert hij op elke pagina een afzonderlijk feit, vaak ontleend aan hedendaagse krantenberichten. Een aantal van deze feiten tonen Winston Churchill en Franklin Roosevelt in een minder gunstig daglicht, en dit is niet alleen voor Pryce-Jones maar ook voor John Lukacs te veel gebleken. Voor Lukacs en zijn omgeving is Churchill de edele ridder van de 20e eeuw, en ongemakkelijke waarheden mogen niet worden toegestaan om lezers op andere ideeën te brengen.

Hoe redelijk men ook mag denken dat de geallieerde zaak in de Tweede Wereldoorlog was, zelfs een rechtvaardige oorlog moet worden uitgevochten in overeenstemming met de eisen van de moraal. Directe aanvallen op niet-strijders zijn ten strengste verboden.

Het beleid van Churchill kan niet verder verwijderd zijn van deze duidelijke eis van het oorlogsrecht. Als First Lord van de Admiraliteit in de Eerste Wereldoorlog hield hij toezicht op de Britse honger-blokkade van Duitsland. Door te proberen de Duitse bevolking uit te hongeren, hoopte Churchill de Duitse oorlogsmachine van binnenuit te ondermijnen.

“De Britse blokkade”, schreef Churchill later, “behandelde heel Duitsland als een belegerde vesting en probeerde de hele bevolking – mannen, vrouwen en kinderen, oud en jong, gewond en gezond – uit te hongeren tot onderwerping”. (p. 2)

De wapenstilstand van 11 november 1918 maakte geen einde aan de blokkade. Churchill zette de blokkade voort tot de Duitsers in 1919 het Verdrag van Versailles ondertekenden. Hij zei op 3 maart 1919,

“We dwingen de blokkade rigoureus af … Het is weerzinwekkend voor de Britse natie om dit wapen van honger te gebruiken, dat voornamelijk op de vrouwen en kinderen, op de oude en de zwakke en de armen valt, nadat alle gevechten zijn gestopt, een moment langer dan nodig is om de juiste voorwaarden veilig te stellen waarvoor we hebben gevochten. ” (pp. 5-6)

Deze onmenselijkheid had niet eens het excuus van militaire noodzaak. Als de Duitsers geweigerd hadden te tekenen, zouden ze hulpeloos zijn geweest tegen een Engelse en Franse poging om hen daartoe te dwingen.

Baker noemt dit niet, maar de jonge generatie die onder deze erbarmelijke omstandigheden opgroeide, had een sterke affiniteit met het nazisme. De UCLA-historicus Peter Loewenberg, in zijn belangrijke artikel “Psychohistorical Origins of the Nazi Youth Cohort” (American Historical Review, december 1971, pp. 1457-1502) heeft dit tot het uiterste gedocumenteerd. Churchill’s beleid hielp zo het nazi-regime tot stand te brengen dat hij later vastbesloten was te vernietigen. (Jammer genoeg neemt Loewenberg in het stuk ook aanzienlijke psychobabbels op, maar de geïnteresseerde lezer kan er gemakkelijk aan voorbijgaan). 1

Churchill had misschien over de oorlogswetten gezegd wat Jonathan Swift zei over beloften, dat ze, net als klittenband, ‘gemaakt zijn om uiteen gescheurd te worden’. Baker wijst erop dat Churchill in The Aftermath, gepubliceerd in 1929, zei dat als Duitsland niet had gecapituleerd in 1918, een massale campagne tegen het Duitse volk de oorlog tot een einde had gebracht.

Maar wat er gebeurd was, was niets vergeleken met wat er gebeurd zou zijn als de Duitsers tot 1919 hadden blijven vechten, zei hij [Churchill]. Giftige gassen van “ongelooflijke kwaadaardigheid” zouden alle verzet hebben beëindigd. “Duizenden vliegtuigen zouden hun steden hebben verbrijzeld.” (p. 17)

Gezien deze slechte staat van dienst is het niet verwonderlijk dat bij de hernieuwde uitbarsting van de wereldoorlog in september 1939, waarbij Churchill terugkeerde naar het Britse kabinet als Eerste Lord van de Admiraliteit, hij een nieuwe hongerblokkade van Duitsland beval. Herbert Hoover protesteerde fel: was het echt een aanvaardbare oorlogstactiek om onschuldige vrouwen en kinderen te verhongeren? Churchill was onbewogen en hield de blokkade in stand.

In één opzicht kon Churchill zijn stellaire reputatie van wreedheid verbeteren. In de vorige oorlog waren de bommenwerpers niet gebruikt in een terreurcampagne tegen burgers. Militaire theoretici na de oorlog, zoals de Italiaanse Giulio Douhet (niet genoemd in Human Smoke), voorzagen dat de volgende oorlog beslissend zou worden gekenmerkt door massale bombardementen. Churchill was een fervent voorstander van deze visie en toen hij premier werd, zette hij onmiddellijk een beleid van civiele bombardementen op. Baker noemt treffend de Britse ambtenaar van het Britse Ministerie van Luchtvaart James Spaight als een erkenning dat Engeland, niet Duitsland, deze grove immorele politiek begon, die tijdens de oorlog gedenkwaardig werd veroordeeld door de moedige bisschop George Bell.

Het was tijdens de tweede nacht van Churchill’s premierschap dat … “We begonnen doelen op het Duitse vasteland te bombarderen voordat de Duitsers doelen begonnen te bombarderen op het Britse vasteland.” [schreef Spaight] (p 178)

(Zijn kritiek op de bombardementen kostte Bell waarschijnlijk zijn kans om William Temple op te volgen als aartsbisschop van Canterbury.)

De laatste vermelding van Baker in het boek is 31 december 1941, toen de bombardementen nog niet de wreedheid van de aanvallen op Hamburg en Dresden hadden bereikt; maar de essentie van het beleid was al aanwezig.

Churchill was verre van de enige voorvechter van de massabombardementen: het beleid had helaas een grote aantrekkingskracht op de bevolking. Baker citeert in dit verband enkele bloeddorstige opmerkingen van de linkse Britse Hispanist Gerald Brenan: “Iedere Duitse vrouw en kind die gedood wordt is een bijdrage aan de toekomstige veiligheid en het geluk van Europa”, schreef Brenan (p. 349). 3

Franklin Roosevelt wedijverde met zijn Britse tegenhanger in zijn minachting voor de regels van de beschaafde oorlogvoering. Lang voor de Japanse aanval op Pearl Harbor op die “datum die in schande zal leven”, 7 december 1941, hoopte Roosevelt dat de Chinezen de grote steden van Japan zouden bombarderen. Door de aanwezigheid van dicht opeengepakte houten gebouwen konden hele steden gemakkelijk in brand worden gestoken. De Amerikaanse bombardementen op Tokio toonden later aan dat Roosevelt volkomen accuraat was in zijn verwachtingen van de trieste resultaten van dergelijke bombardementen.

Baker benadrukt terecht dat Roosevelt de confrontatie met de Japanners met grote bezorgdheid tegemoet zag. Roosevelt’s stationering van de Stille Oceaanvloot bij Pearl Harbor was bedoeld om hen te provoceren, en de opperbevelhebber van de Stille Oceaanvloot, admiraal James O. Richardson, protesteerde hier meerdere malen tegen. Roosevelt reageerde uiteindelijk door Richardson uit zijn functie te ontheffen. 4

De morele delicten van Churchill en Roosevelt bleven niet beperkt tot schendingen van het oorlogsrecht. Vanaf het moment dat Hitler aan de macht kwam, op 30 januari 1933, was het duidelijk dat de nazi’s de Joden als hun verstokte vijanden zagen. Hitler wenste hen uit Duitsland te verdrijven en degenen die bereid waren te emigreren werden actief aangemoedigd om dat te doen. De overgeblevenen vonden hun situatie steeds precairder.

Roosevelt deed vrijwel niets om te helpen. Hij weigerde druk uit te oefenen om de starre Amerikaanse immigratiequota te versoepelen om Joden in staat te stellen een toevluchtsoord te vinden uit het Reich. Ter verdediging kan gezegd worden dat het nationale systeem van herkomstquota in die tijd erg populair was, en als Roosevelt het had willen veranderen, zou hij het risico hebben gelopen van politieke zelfmoord. Hij had niet zulke voor de hand liggende alternatieven als het toestaan van tijdelijk verblijf, zonder de mogelijkheid van toekomstig Amerikaans staatsburgerschap. Ook toonde hij niet veel belangstelling voor pogingen om de Joden elders te vestigen. Churchill was, ondanks zijn vaak geuite medeleven met de Joden en het zionisme, niet veel beter.

De situatie verslechterde na de Kristallnacht pogrom van november 1938. Hitler maakte in zijn toespraak tot de Rijksdag in januari 1939 duidelijk dat hij bij het uitbreken van een Europese oorlog drastische maatregelen tegen de Joden overwoog.

Was het gezien deze grimmige omstandigheden geen duidelijke morele verplichting om het uitbreken van de oorlog te voorkomen en, indien mogelijk, de evacuatie van de Joden uit delen van Europa die waarschijnlijk onder Duitse controle zouden vallen, te waarborgen? Was het bovendien niet noodzakelijk om na het uitbreken van de oorlog zo snel mogelijk een einde te maken aan de oorlog?

Churchill verwierp alle pogingen om tot een regeling te komen. Hij zette de hongerblokkade voort, een maatregel die het meest extreme nazi-beleid alleen maar kon verergeren. Opnieuw protesteerde Herbert Hoover en wees erop dat de blokkade de kinderen van Warschau in gevaar van de hongerdood plaatste.

In Warschau, zei Hoover, was het sterftecijfer onder kinderen tien keer zo hoog als het geboortecijfer en lagen er lijken op straat…. “Is de geallieerde zaak vandaag de dag gebaat bij de gevolgen van deze hongersnood onder de kinderen? vroeg Hoover. (p. 411)

Churchill heeft zich natuurlijk doof gehouden: geen enkele humanitaire overweging kon hem afleiden van de levens- en doodsstrijd die hij vastbesloten was met de nazi-vijand te voeren.

Verdedigers van Churchill zoals Lukacs stellen dat hij geen keus had. Hitler was gericht op het veroveren van Europa; en als de oorlog niet in 1939 was uitgeroepen, of als Hitlers vredesaanbiedingen van 1940 niet waren aanvaard, zou Groot-Brittannië al snel vanuit een zwakkere positie hebben moeten vechten of anders de totale Duitse overheersing hebben moeten accepteren. Baker gaat niet in op het doel van Hitler, hoewel hij duidelijk zijn eigen sympathie uitspreekt voor pacifisten als Rufus Jones en Jeanette Rankin. Zoals gezegd is Human Smoke eerder een kroniek van belangrijke gebeurtenissen dan een historisch argument, en lezers die op zoek zijn naar een analyse van het Duitse beleid moeten elders heengaan. 5 Men zou echter willen denken dat, gezien de verschrikkelijke slachtpartijen en de verwoesting van de oorlog, er betere keuzes mogelijk waren dan die welke Churchill en Roosevelt maakten.


  • 1. Loewenberg, whom I recall from graduate school days at UCLA, could not abide any criticism of his King Charles’s head, the application of psychoanalysis to history. See his angry remarks directed against Jacques Barzun’s urbane skepticism about psychohistory, “Review of Barzun, Clio and the Doctors,” in CLIO (Fall 1975, pp. 123–27
  • 2. F.J.P. Veale pointed out the British priority in mass bombing, with due attention to Spaight, in his Advance to Barbarism (Appleton, 1953), rightly termed by Carl Schmitt a remarkable book.
  • 3. Brenan and my teacher Walter Starkie were old enemies.
  • 4. Charles A. Beard pointed out the significance of Richardson’s protest in President Roosevelt and the Coming of War, 1941 (Yale University Press, 1948).
  • 5. A good place to begin such an analysis is A.J.P. Taylor, The Origins of the Second World War. Murray Rothbard thought highly of this book.

Bron:

Inconvenient Facts about World War II

Altijd op de hoogte blijven van het laatste nieuws?

Volg ons dan nu op Telegram via > deze link < !

Doe mee met 1.157 andere volgers

De redactie van deze site modereert niet de reacties op voorhand, opdat u openlijk en direct met elkaar kunt discussiëren. U bent zelf verantwoordelijk voor wat u schrijft in het reactieveld. Het recht om de wet te overtreden, het oproepen tot moord, doodsverwensingen en dergelijke, is echter voorbehouden aan de redactie. Als we dan toch voor de rechter moeten verschijnen, staan we daar liever zelf dan dat we gedwongen worden uw e-mail-adres en IP-nummer af te geven onder bedreiging van overheidsgeweld. Dus houd je een beetje in of wees creatief.

About Piranjaha (851 Articles)
De door mij vertaalde artikelen geven niet per se mijn mening weer. Ze zijn regelmatig ook tegenstrijdig met elkaar. De huidige ‘wetenschap’ kan daar niet zo goed mee overweg, want alles moet in consensus zijn. Naar mijn mening houdt wetenschap en historisch onderzoek in dat je zoveel mogelijk facetten van een bepaalde zaak bekijkt (en na afloop nog steeds niet overtuigd bent en nieuwsgierig blijft). Van allerlei kanten. De logische consequentie daarvan is dat sommige weergaven botsen of – o jee – onaangenaam zijn.

5 Comments on Ongemakkelijke feiten over de Tweede Wereldoorlog

  1. MGTOW91 // mei 18, 2019 om 19:12 //

    En het ongemakkelijke feit van de tijd waar wij nu in leven.
    #QAnon #TheGreatAwakening

    Like

  2. Die Qanon lui zijn echt nog een beetje meer van lotje getikt dan ze bij Niburu zijn.

    Like

  3. De Duitsers hadden in de Spaanse burgeroorlog al eens een demonstratie van burgerbombardement gegeven in Spanje op de binnenstad van Guernica dd 26-4-1937.
    Daarna was op 14 mei 1940 Rotterdam het volgende voorbeeld waarbij Hitler dreigde een dag later Den Haag of Amsterdam te bombarderen. Hitler was erg geïrriteerd door de langzame opmars van het Duitse leger en de gedeeltelijke mislukte paradroppingen, hardnekkige tegenstand bij de Grebbelinie, de modern verdedigde afsluitdijk en de onverwachte zware verliezen van de Luftwaffe.

    Dat Nederland capituleerde bracht wellicht alle partijen in WO II op een idee? Met dit verschil dat NL geen partij was voor het Duitse leger en uiteindelijk zich na een paar dagen toch had moeten overgeven. Japan en Duitsland hadden veel sterkere en moderne legers op oorlogssterkte. Ze hadden later in de oorlog alles te verkiezen als het maar geen gezichtsverlies zou zijn! Gezien de absolute ideologie die werd gepropageerd bleek uiteindelijk de weerstand of overlevingsdrang groot. Net als in Londen / Engeland overigens. Churchill trad aan op 10 mei 1940, vier dagen voor het bombardement van Rotterdam. Hij zal ongetwijfeld de impact hebben beseft. Oog om oog tand om tand? Niet mijn principe, maar het beleid van bomber Harris is mijns inziens een zwarte bladzijde in de geschiedenis. Hitler introduceerde echter deze manier van oorlogvoering, een flagrante schending van het humanitair oorlogsrecht wat al voor WO I in Genève was overeengekomen.

    Like

  4. Gladiator // mei 19, 2019 om 14:50 //

    @JPvH,

    Beste,

    Ik zou als ik u was de geschiedenis van WOII eens wat beter (véél beter) bestuderen en aan te raden zijn o.a. natuurlijk de Docu “Europe_The last Battle”
    Het gehele werk van de Britse Historicus David Irving en de nu zwaar gecensureerde Christopher Jin Bjerknes!!

    Als u dit gedaan heeft kunnen we verder discussie voeren omtrent WOII.

    En vwb Rotterdam zit u er alvast volledig naast!!

    De enige schuldigen in mijn optiek, en geloof me aub op mijn woord als ik u zeg dat ik honderden uren ECHTE onderzoekers heb aangehoord én geverifieerd, niemand minder dan het zionistische tuig dat op dit ogenblik de touwtjes in handen heeft…….OVER DE GEHELE WERELD!!!!

    Ongelooflijk dat mensen gewoon de waarheid NIET WILLEN WETEN!!!

    Veel succes bij uw studie cq onderzoek!!!

    Gladiator

    Liked by 1 persoon

  5. andreanovits // mei 19, 2019 om 17:03 //

    Roosevelt was ook een jood zoals Stalin (jood langs vaders zijde)

    Like

Reageer ook

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s