Nieuw

“Als dat, wat wij de Duitsers aandoen, vrijheid moet zijn, ben ik liever dood. Ik begrijp niet hoe Amerikanen zo laag kunnen zinken.” U.S. Generaal Patton 1945

Rheinwiesen: Honderdduizenden dode Wehrmacht soldaten door de Verenigde Staten. Systematische marteling door Amerikaanse en Engelse troepen.

“In Duitsland is wat er bekend is over de Tweede Wereldoorlog niet waar. En wat waar is, is onbekend.”

Auteur: Michael Mannheimer

Dit is wat Amerikaanse historici en militairen die getuige waren van het einde van de Tweede Wereldoorlog zeggen. Bijna geen enkele Duitser weet dat het Morgenthau-plan* niet alleen een plan was, maar onmiddellijk na de capitulatie van Duitsland door de Amerikanen werd uitgevoerd:

In de “Rheinwiesen-kampen” liet men miljoenen Duitse krijgsgevangenen verhongeren. Met opzet. Duizenden Duitse krijgsgevangenen werden levend begraven met bulldozers… zoals het alleen bekend was uit China, waar de Japanse bezetters daar dit op soortgelijke wijze met Chinese burgers deden (Bloedbad van Nanjing). In de “Rheinwiesen-kampen” repeteerde de Amerikanen de volkerenmoord op Duitsers

Dit alles wist U.S. Generaal Patton.

En dat is de achtergrond van zijn volgende verklaring die hij in 1945 deed:

“We hebben de Duitsers verslagen en ontwapend, maar we hebben gefaald in de bevrijding van Europa. We hebben de oorlog verloren!”

“Ik was in Frankfurt op een civiele intergouvernementele conferentie…. Als dat, wat wij de Duitsers aandoen, vrijheid moet zijn, ben ik liever dood. Ik begrijp niet hoe Amerikanen zo laag kunnen zinken.”

Generaal George Smith Patton 1945 (* 11 november 1885 in San Gabriel, Californië; † 21 december 1945 in Heidelberg) was een generaal van het Amerikaanse leger in de Tweede Wereldoorlog. Hij had het commando over het 3e Amerikaanse leger na de landing in Normandië.

De duistere kant van de VS – waarvan niemand toen wist
Niemand wist toen van de Rheinwiesen-kampen, waar de Amerikanen honderdduizenden, zo niet miljoenen Duitse krijgsgevangenen verhongerden – en deze gedeeltelijk zelfs met hun bulldozers levend in massagraven begroeven. Niemand wist iets van het Morgenthau-plan, dat bedoeld was om Duitsland terug te brengen naar de middeleeuwse landbouwgronden. Niemand had er enig idee van dat de Amerikanen Duitse uitgehongerde krijgsgevangenen met gevangeniskleren uit Duitse concentratiekampen voorzagen en ze als Joodse concentratiekampgevangenen aan het grote publiek presenteerden. Niemand wist dat de bekentenissen van kampcommandant Höß en talloze andere Duitsers in Auschwitz door middel van wrede martelmethoden* van Engelse en Amerikaanse ondervragers afgeperst waren. Niemand had er enig idee van dat de zo afgedwongen bekentenissen deel uitmaakten van het belangrijkste deel van de Neurenberg Processen, zonder dat er op werd gewezen dat de bekentenissen onder de zwaarste martelingen werden afgelegd. (Wat toen al elke bekentenis voor gerechtelijke procedures nietig verklaarde.)

* Britse martelpraktijk tegen Duitsers na de Tweede Wereldoorlog: een vergeten misdaad…

De Rheinwiesen-kampen veranderden zich in een modderwoestijn vol Duitse gevangenen die tot de hongerdood veroordeeld waren.
Het bouwen van schuilplaatsen was verboden en hoewel er voldoende tenten in de depots van de Wehrmacht en het Amerikaanse leger stonden, bleven ze in veilige bewaring. Gevangenen groeven gaten in de grond om zich te beschermen tegen de vrieskou. Zelfs dat was verboden. Bulldozers, die door de Rheinwiesen-kampen heenreden, egaliseerden de kuilen samen met de gevangenen die erin lagen. Wasfaciliteiten? Niet beschikbaar. Behalve tijdens de regenval, als de douche van bovenaf kwam, was er niets voorhanden in de kampen. Het toilet was een diepe put waar een balk overheen werd gelegd. Wie te zwak was om zich op balk te houden, die veel in de drek. Op eigen kracht eruit komen was niet mogelijk.

Morgenthau Plan: Een massamoordplan voor Duitsers. Het plan was om tot 40 procent van het Duitse volk te vernietigen.
Het Morgenthau-plan van augustus 1944 was een ontwerp voor de transformatie van Duitsland in een agrarische staat na de verwachte overwinning van de geallieerden in de Tweede Wereldoorlog, geïnitieerd door de Joodse Amerikaanse minister van Financiën Henry Morgenthau.

Het plan dat Morgenthau op 2 september 1944 voorlegde, voorzag in de opsplitsing van Duitsland in een Noord-Duitse staat, een Zuid-Duitse staat en een internationale zone, alsook in een volledige deïndustrialisatie en transformatie tot een agrarisch land, gepaard gaande met een drastische decimering van de bevolking over een periode van 20 jaar. Morgenthau pleitte ook voor de sterilisatie van alle Duitsers onder de 40 jaar.

Het plan bevatte, in zijn meest radicale vorm, alle voorstellen en maatregelen die al in het geallieerde oorlogsdoelendebat naar voren waren gekomen. Het plan was om tot 40 procent van het Duitse volk te vernietigen en werd alleen vanwege de dood van de Amerikaanse president Franklin Roosevelt niet in praktijk gebracht.

  • Demilitarisering van Duitsland
  • De omvorming van het land tot een agrarische staat
  • Ontmanteling van de Duitse industrie
  • Sluiting of vernietiging van de mijnen
  • Territoriale annexaties en opsplitsing van Duitsland in een Noord- en een Zuid-Duitse staat
  • Internationalisering van het Rijnland en het Ruhrgebied
  • Algemeen plan voor heropvoeding en psychologische beïnvloeding van de Duitsers

Deze maatregelen moesten ervoor zorgen dat Duitsland in de toekomst permanent verzwakt zou blijven en als politieke en economische concurrent zou worden uitgeschakeld.

Verdere internationale humanitaire recht misdrijven tegen Duitsland door de geallieerden na 1945
Niemand had destijds enig idee dat er een geheim Amerikaans plan was om een groot deel van de Duitsers met gifgas te vernietigen.

  • Bijna 70 jaar lang moest Duitsland leven met de ongerechtvaardigde beschuldiging dat het 25.000 Poolse officieren bij Katyn had vermoord.
  • Maar het waren de Sovjets die tot 25.000 Poolse officieren bij Het bloedbad van Katyn doodschoten. Pas met de  perestrojka van Gorbatsjov kwam de waarheid langzaam aan het licht.

* Beate Kosmala: Katyn. In: Wolfgang Benz, Hermann Graml, Hermann Weiss: Enzyklopädie des Nationalsozialismus. Klett-Cotta, Stuttgart 1998, ISBN 3-608-91805-1, S. 542.

  • Maar de Duitse verdachten in het proces van Neurenberg werden ook voor deze door de Sovjets uitgevoerde massamoord aangeklaagd en veroordeeld.
  • Artikel 21 van het Statuut van Londen van augustus 1945 gelastte het Internationaal Militair Tribunaal (IMT) om zonder enig onderzoek kennis te nemen van de bewijzen van Duitse oorlogsmisdaden die een zegevierende mogendheid reeds officieel had onderzocht.

** [Dokument 054-USSR abgedruckt in IMT: Der Nürnberger Prozess gegen die Hauptkriegsverbrecher… Band XXXIX, fotomech. Nachdr. München 1989,ISBN 3-7735-2528-1, S. 290–332.]

  • Zo kregen de rapporten van de Sovjet TschGK dezelfde status als die van de Commissie van de Verenigde Naties voor Oorlogsmisdaden. De hoofdaanklager van de Sovjet-Unie, Roman Rudenko, bracht vervolgens het Burdenko-rapport naar het proces van Neurenberg als niet-onderhandelbaar bewijs tegen Hermann Göring.
  • De westerse aanklagers adviseerden de opheffing van de aanklacht tegen Katyn wegens gebrek aan bewijs, maar gaven uiteindelijk toe omdat Rudenko erop stond, zoals geïnstrueerd door het Politbureau. Ze eisten alleen dat de Sovjet-procureurs hun eigen aanlachten tegen de Duitsers zelf moesten bewijzen.

*** Claudia Weber: Krieg der Täter, 2015, S. 297–300

Bijna alle bekentenissen over de vermeende wreedheden, maar vooral over het aantal van de 6 miljoen Joden die in Auschwitz zouden zijn vermoord, werden door de geallieerden onder zware foltering door de geallieerden afgedwongen. Met name de kampleider van Auschwitz, Rudolph Höß, werd zwaar gemarteld totdat hij het aantal van zes miljoen Joden toegaf. (Dit nummer is een cijfer uit de Kabbala – en werd in de New York Times (Joods bezit) meerdere malen genoemd, een half dozijn keer, lang voor de Eerste en Tweede Wereldoorlog als vermeend aantal slachtoffers van de Joden.

De SS-bewakers moesten getuige zijn van deze marteling – en vervolgens “vrijwillig” de “bekentenissen” die door marteling bij hun baas werden afgeperst “bevestigen”. Toch werden zijn “verklaringen” als “bron van geschiedenis” geëvalueerd en vormden ze de basis van de geschiedschrijving van Auschwitz en vooral van de processen van Neurenberg.

Fritjof Meyer, hoofdredacteur van de “Spiegel”, vatte de behandeling van Rudolf Höss in zijn onderzoek naar de slachtoffers van Auschwitz als volgt samen:

Na drie dagen van slaaptekort, gemarteld, geslagen na elk antwoord, naakt en met geweld gealcoholiseerd, was de eerste ondervraging  “onder overtuigend bewijs” tot stand gekomen , zoals Höss zelf meldde: “Ik weet niet wat er in het protocol staat, hoewel ik het heb ondertekend. Maar alcohol en zweep waren ook te veel voor mij”.

Fritjof MEYER, >>Die Zahl der Opfer von Auschwitz<<, in: Osteuropa, 52. Jg., Nr. 5, Mai 2002, S. 639

Höß over de dodencijfers in Auschwitz voordat hij zich onder marteling aan het getal van 6 miljoen vastlegde:

“Het aantal Joden dat naar Auschwitz werd gestuurd voor vernietiging was 2,5 miljoen, verklaarde ik in eerdere verhoren. Dit cijfer komt van Eichmann, die het aan mijn overste, Groepsleider Glücks, gaf, kort voor de sluiting van Berlijn, toen hij de opdracht kreeg om zich te melden bij de RFSS.

Volgens het bevel van de RFSS moesten na elke grote actie in Auschwitz alle documenten die informatie konden verschaffen over het aantal mensen dat was vernietigd, verbrand worden. Ik heb zelf nooit het totale aantal gekend, noch heb ik aanwijzingen hoe ik het kan reproduceren. Het enige wat ik me kan herinneren zijn de nummers van de grotere acties die Eichmann of zijn commissarissen mij herhaaldelijk hebben verteld. […]

Ik denk dat het cijfer van 2,5 miljoen veel te hoog is. Ook in Auschwitz hadden de mogelijkheden tot uitroeiing hun grenzen in Auschwitz. De figuren van voormalige gevangenen zijn fantasiefiguren en missen enige basis.”

Bron:
– Kommandant in Auschwitz, ISBN 978-3-423-30127-5, S. 52- https://de.wikipedia.org/wiki/Opferzahlen_der_Konzentrationslager_Auschwitz#Rudolf_H%C3%B6%C3%9F

Aan het einde van de Tweede Wereldoorlog maakten de VS en Rusland korte metten met de Duitse wetenschap:
Toonaangevende Duitse wetenschappers uit vele onderzoeksgebieden werden “vrijwillig” ontvoerd, patenten ter waarde van vele biljoenen Reichsmark werden gestolen, en het Duitse onderwijssysteem werd decennia lang verlamd door een radicale “denazificatie” en marxistische heropvoeding in de stijl van de “Frankfurter Schule” die uit de VS werd geïmporteerd. Het was de grootste rooftocht aller tijden.

Amerikaanse trots verdraagt zich met het feit dat immigranten hebben bijgedragen aan de welvaart en de omvang van de Verenigde Staten. Het is voor de Amerikanen moeilijker te begrijpen dat een groot deel van hun wetenschappelijke leiderschap en welvaart simpelweg voortkomt uit het feit dat Duitse patenten en uitvindingen zowel na de Eerste als Tweede Wereldoorlog in beslag zijn genomen. En de Duitsers werden gedwongen om astronomische licenties te betalen voor het gebruik van de patenten die ze zelf hadden uitgevonden.

Viersterren Generaal Patton

Generaal Patton (links) met Brigadegeneraal Otto P. Weyland (US-Air Force) in Franse Nancy, 1944.

Viersterren Generaal George S. Patton (1885-1945) was waarschijnlijk de meest indrukwekkende Amerikaanse militaire leider van de Tweede Wereldoorlog. Hij speelde een belangrijke rol bij de invasies van Sicilië en Normandië. Na het oversteken van de Rijn naderde zijn derde Amerikaanse leger tot op 90 kilometer afstand Praag. Na de Duitse capitulatie diende Patton als Amerikaans militair gouverneur van Beieren. Tegelijkertijd toonde hij de verslagenen een nogal uitzonderlijk respect:

“Eigenlijk zijn de Duitsers de enige fatsoenlijke mensen die nog over zijn in Europa”,

verklaarde hij publiekelijk, wat hem talrijke vijanden in zijn eigen kamp opleverde.

Hij was vooral onder de indruk van de Waffen-SS; met een knipoog beschreef hij hen als “een bende zeer gedisciplineerde klootzakken”. Ook politiek gezien wilde Patton niet deelnemen aan eenzijdige veroordelingen. Op een persconferentie in Bad Tölz op 28 september 1945 werd hij over zijn beoordeling van de NSDAP gevraagd en antwoordde hij op nuchtere wijze,

deze – door de overwinnaars verboden – partij was niet beter en niet slechter (““just like””) dan de Republikeinen en Democraten van Amerika.

Ondanks dat journalisten kritisch waren, bleef hij bij zijn standpunt. Generaal Eisenhower, de Amerikaanse opperbevelhebber, ontsloeg hem vervolgens van het commando van het 3de Leger.

Een paar weken later had Patton een mysterieus auto-ongeluk met een nekbreuk. Hij overleed op 21 december 1945 in het Amerikaanse militaire ziekenhuis in Heidelberg. Tot op de dag van vandaag wordt het ongeval beschouwd als “door een derde partij geregeld”.

“Götz von Berlichingen’ als bondgenoot
Zelfs 60 jaar na zijn mysterieuze dood is Patton nog steeds goed voor onthullingen. De nieuwste komen uit het Tegernseedal in Zuid-Beieren, waar de Amerikaanse generaal aan het einde van de oorlog in de villa van de nazi-uitgever en Reichspressekammer-functionaris Max Amann woonde.

Begin mei 1945 verzamelden de nog steeds sterke eenheden van de 17e SS-Panzer-Grenadier-Divisie “Götz von Berlichingen” zich in het nabijgelegen Achental en Kreuth gebergte. Zij stonden onder het bevel van ridderkruisdrager Georg Bochmann en vormden vanuit het oogpunt van Patton een elite-kracht die aan Amerikaanse zijde goed zou kunnen vechten – tegen de Sovjets.

De Amerikaanse generaal was een uitgesproken anticommunist en zag het Rode Leger (“dit Mongoolse broedsel”) als een bedreiging voor West-Europa. Hij had liever samen met de Duitse strijdkrachten verder naar het oosten willen oprukken om de preventieve aanval van Hitler op Stalin succesvol af te ronden.

Patton wilde hiervoor de 17e SS-Panzer-Grenadier-Divisie warm houden. Dat staat tenminste in de verslagen van de Duitse militaire arts Ernst Rudolf Poeck, die als deelnemer aan de Tegernsee de contacten tussen Patton en Bochmann direct heeft ervaren. Poecks zoon Wolfgang, een bankier, publiceerde het document onlangs in het tijdschrift “Tegernseer Tal”. Het resultaat is bijna ongelofelijk:

Patton wilde het ontbindende XIIIe Duitse Legerkorps, waarvan Bochmann’s mannen ook lid waren, onder leiding van SS-officieren reorganiseren. Poeck werd hiervoor aangesteld als korps-arts, kreeg van de Amerikanen een jeep en chauffeur en moest geschikte artsen rekruteren in de Beierse Amerikaanse gevangenenkampen om het medisch korps weer op te bouwen. Poeck noemde in zijn dossier Captain Saltman en Lieutenant Knoff als Amerikaanse informanten. Ze waren op de hoogte van de planning.

Poeck herinnert zich dat zelfs de capitulatie van de Bochmann-divisie op verbroedering leek:

“De overdracht van het commando aan de Amerikanen vond zo plaats dat de SS-divisie in carré was aangetreden en Patton met een helikopter binnenin dit carré landde. Patton stapte uit, de SS-generaal meldde zich bij hem en beval de troepen om generaal Patton met een drievoudige ‘Heil Hitler’ te begroeten, wat toen gebeurde. Patton leek overweldigd, omdat hij een dergelijke houding van geen enkele Duitse troepenmacht na het einde van de oorlog had meegemaakt.

De Amerikaanse legercommandant had Bochmann onmiddellijk gevraagd of zijn mannen bereid waren om aan Amerikaanse zijde tegen de Sovjets te vechten. Iedereen die zich bij hem wil aansluiten, moet een stap vooruit doen. Poeck meldt dat iedereen, zonder enige uitzondering, naar voren stapten.

Als “antisemiet” bestempeld
De Duitse generaal en zijn Amerikaanse collega namen toen samen de mars van het gecapituleerde Duitse legeronderdeel waar. Patton zag een Duitse troepenmacht in goede vorm – met zware artillerie en moderne tanks. Engelbrecht hoorde van de Amerikaanse generaal:

“Ik dank u  voor het voorkomen van de dood van 20.000 Amerikaanse soldaten… U sterke en goed uitgeruste legermacht zou de doorbraak gelukt zijn.”

Patton liet de Duitse gevangenen goed voeden en al na 14 dagen vrij. Engelbrecht en zijn familie, die ook uit hun geboortestad Brno naar Opper-Franken waren gevlucht, kregen een handgeschreven beschermingsbrief van de Amerikaanse generaal. In die tijd waren er niet veel van dit soort gebaren. Patton werd daarom bijzonder zwaar aangevallen door Joden. Toen hij zich met niet bepaald diplomatieke woorden verdedigde, werd hij beschuldigd van “antisemitisme” en eiste zijn ontslag.

Tegelijkertijd reisden Joodse “Wraak”-commando’s door Duitsland om ongeliefde personen te doden. De Israëlische BBC-correspondent Michael Elkins schreef in 1971 het boek “Forget in Fury”. Verwijzend naar de verklaringen van de daders, stelt het boek: “Waar nodig en nuttig, werden de aanslagen zo geregeld dat ze eruit zagen als een ongeluk, een natuurlijke dood of zelfmoord. De speculaties over het einde van Patton, die tot op de dag van vandaag nog steeds bestaan, vinden hun voeding in dergelijke bekentenissen. Bron

Bron:

Michael Mannheimer

“Wenn das, was wir den Deutschen antun, Freiheit sein soll, dann möchte ich lieber tot sein. Ich verstehe nicht, wie Amerikaner so tief sinken können.“ US-General Patton 1945

Altijd op de hoogte blijven van het laatste nieuws?

Volg ons dan nu op Telegram via > deze link < !

Doe mee met 1.174 andere volgers

De redactie van deze site modereert niet de reacties op voorhand, opdat u openlijk en direct met elkaar kunt discussiëren. U bent zelf verantwoordelijk voor wat u schrijft in het reactieveld. Het recht om de wet te overtreden, het oproepen tot moord, doodsverwensingen en dergelijke, is echter voorbehouden aan de redactie. Als we dan toch voor de rechter moeten verschijnen, staan we daar liever zelf dan dat we gedwongen worden uw e-mail-adres en IP-nummer af te geven onder bedreiging van overheidsgeweld. Dus houd je een beetje in of wees creatief.

About Rommel (8220 Articles)
Wij hier bij FENIXX zijn tegen geweld. We streven naar een revolutie door de voorlichting van de massa. Wanneer de informatie beschikbaar is voor de mensen, zal systeemverandering onherroepelijk en onvermijdelijk zijn. Iedereen die geweld suggereert of promoot in de commentarensectie zal gecensureerd worden en bij herhaling permanent verbannen worden.

1 Comment on “Als dat, wat wij de Duitsers aandoen, vrijheid moet zijn, ben ik liever dood. Ik begrijp niet hoe Amerikanen zo laag kunnen zinken.” U.S. Generaal Patton 1945

  1. Tja in een oorlog is er altijd mist wat betreft waarheid. Ik begrijp de joden ook niet. Ze hebben dunkt me ook last van de islam.

    Like

Reageer ook

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s