Nieuw

De Duitse inval in Polen en wat er aan voorafging – Hoe Groot-Brittannië en Polen WW II startten en Hitler en Duitsland de schuld gaven

Adolf Hitler komt de dag na de aansluiting bij het Reich in Memel aan.

Groot-Brittannië’s Blanco Cheque voor Polen

Op 21 maart 1939, toen Chamberlain gastheer was van de Franse premier Daladier, besprak hij een gezamenlijk front met Frankrijk, Rusland en Polen om gezamenlijk op te treden tegen de Duitse agressie.

Frankrijk was het daar meteen mee eens en de Russen waren het eens onder de voorwaarde dat zowel Frankrijk als Polen als eerste zouden tekenen. De Poolse minister van Buitenlandse Zaken Józef Beck had echter op 24 maart 1939 een veto uitgesproken tegen het akkoord.[1] Poolse staatslieden vreesden Rusland meer dan Duitsland. De Poolse maarschalk Edward Śmigły-Rydz vertelde de Franse ambassadeur;

“Met de Duitsers lopen we het risico onze vrijheid te verliezen; met de Russen verliezen we onze ziel”[2].

Een andere complicatie ontstond in de Europese diplomatie toen de inwoners van Memel in Litouwen zich bij Duitsland wilden aansluiten. De geallieerde overwinnaars van het Verdrag van Versailles hadden Memel losgekoppeld van Oost-Pruisen en onder een protectoraat van de Volkenbond geplaatst. Litouwen nam vervolgens kort na de Eerste Wereldoorlog Memel van de Volkenbond in beslag. Memel was een Duitse stad die zich in de zeven eeuwen van haar geschiedenis nooit had afgescheiden van haar Oost-Pruisische vaderland. Duitsland was zo zwak na de Eerste Wereldoorlog dat het niet kon voorkomen dat de kleine, pasgeboren natie Litouwen de oude Pruisische stad Memel in beslag nam.[3]

Adolf Hitler komt de dag na de aansluiting bij het Reich in Memel aan.

De Duitse bezetting van Praag zorgde voor onbeheersbare opwinding onder de overwegend Duitse bevolking van Memel. De bevolking van Memel riep op om terug te keren naar Duitsland en kon niet langer in bedwang worden gehouden. De Litouwse minister van Buitenlandse Zaken reisde op 22 maart 1939 naar Berlijn, waar hij instemde met de onmiddellijke overbrenging van Memel naar Duitsland. De annexatie van Memel in Duitsland ging de volgende dag door. De kwestie van Memel lijkt van zichzelf te zijn geëxplodeerd zonder dat er sprake was van een opzettelijk Duits annexatieplan[4]. Poolse leiders waren overeengekomen dat de terugkeer van Memel naar Duitsland vanuit Litouwen geen conflict tussen Duitsland en Polen zou vormen[5].

Wat wel tot een conflict tussen Duitsland en Polen leidde, was de zogenaamde vrije stad Danzig. Danzig werd in het begin van de 14e eeuw gesticht en was historisch gezien de belangrijkste havenstad aan de monding van de grote rivier de Wisla. Vanaf het begin werd Danzig bijna uitsluitend bewoond door Duitsers, waarbij de Poolse minderheid in 1922 minder dan 3% van de 365.000 inwoners van de stad uitmaakte. Het Verdrag van Versailles veranderde Danzig van een Duitse provinciehoofdstad in een protectoraat van de Volkenbond, dat onderworpen is aan talrijke dienstbaarheden ten gunste van Polen. De burgers van Danzig hadden Duitsland nooit willen verlaten en wilden in 1939 graag terugkeren naar Duitsland. Hun gretigheid om zich bij Duitsland aan te sluiten werd nog versterkt door het feit dat de Duitse economie gezond was, terwijl de Poolse economie nog steeds in een depressie verbleef[6].

De burgers van Danzig hadden consequent blijk gegeven van hun onwrikbare trouw aan het nationaal-socialisme en de beginselen ervan. Ze hadden zelfs een nationaalsocialistische parlementaire meerderheid gekozen voordat dit resultaat in Duitsland was bereikt. Het was algemeen bekend dat Polen ondanks de wensen van de burgers van Danzig voortdurend op zoek was naar meer controle over Danzig. Hitler was niet tegen de verdere economische aspiraties van Polen in Danzig, maar Hitler was vastbesloten om nooit de vestiging van een Pools politiek regime in Danzig toe te staan. Een dergelijke verzaking van Danzig door Hitler zou een afwijzing zijn geweest van de loyaliteit van de Danzigse burgers aan het Derde Rijk en hun geest van zelfbeschikking.[7].

Duitsland heeft op 24 oktober 1938 een voorstel ingediend voor een alomvattende regeling van de kwestie-Danzig met Polen. Het plan van Hitler zou Duitsland in staat stellen om Danzig te annexeren en een autosnelweg en een spoorlijn naar Oost-Pruisen aan te leggen. In ruil daarvoor zou Polen een permanente vrije haven in Danzig krijgen en het recht om haar eigen snelweg en spoorlijn naar de haven aan te leggen. Het hele Danzigse gebied zou ook een permanente vrije markt voor Poolse goederen worden, waarop geen Duitse douanerechten zouden worden geheven. Duitsland zou de ongekende stap zetten om de bestaande Duits-Poolse grens te erkennen en te garanderen, met inbegrip van de grens in Opper-Silezië die in 1922 werd vastgesteld. Deze latere bepaling was uiterst belangrijk omdat het Verdrag van Versailles Polen veel extra grondgebied had gegeven, waarvan Duitsland had voorgesteld afstand te doen. Het aanbod van Hitler om de grenzen van Polen te garanderen, bracht ook een mate van garantie van van militaire veiligheid met zich mee die geen enkele andere niet-communistische natie kon evenaren.[8]

De door Duitsland voorgestelde regeling met Polen was veel minder gunstig voor Duitsland dan het dertiende punt van Wilson’s programma in Versailles. Het Verdrag van Versailles gaf Polen grote stukken grondgebied in regio’s als West-Pruisen en West-Posen, die overwegend Duits waren. De rijkste industriële afdeling van Opper-Silezië werd later ook aan Polen gegeven, ondanks het feit dat de Polen er het plebisciet verloren. Duitsland was bereid om in het belang van de Duits-Poolse samenwerking afstand te doen van deze gebieden. Deze concessie van Hitler was meer dan voldoende om de Duitse annexatie van Danzig en de aanleg van een autosnelweg en een spoorlijn in de corridor te compenseren. De Poolse diplomaten zelf waren van mening dat het voorstel van Duitsland een oprechte en realistische basis was voor een permanente overeenkomst.[9]

Op 26 maart 1939 verwierp de Poolse ambassadeur in Berlijn, Joseph Lipski, formeel de voorstellen van Duitsland voor een regeling. De Polen hadden meer dan vijf maanden gewacht om de voorstellen van Duitsland te verwerpen en ze weigerden elke verandering in de bestaande omstandigheden te accepteren. Lipski verklaarde aan de Duitse minister van Buitenlandse Zaken Joachim von Ribbentrop dat;

“Het was zijn pijnlijke plicht om de aandacht te vestigen op het feit dat elke verdere uitvoering van deze Duitse plannen, vooral als het ging om de terugkeer van Danzig naar het Rijk, oorlog met Polen betekende”[10].

Józef Beck nam op 30 maart 1939 een aanbod van Groot-Brittannië aan, dat een onvoorwaardelijke unilaterale garantie gaf voor de onafhankelijkheid van Polen. Het Britse Rijk stemde ermee in om als bondgenoot van Polen ten strijde te trekken als de Polen besloten dat oorlog noodzakelijk was. In woorden opgesteld door Halifax, sprak Chamberlain op 31 maart 1939 in het Lagerhuis en verklaarde:

Ik moet het Parlement er nu van op de hoogte brengen….dat de regering van Zijne Majesteit zich in het geval van een actie die de Poolse onafhankelijkheid duidelijk bedreigt en als de Poolse regering het daarom van vitaal belang acht om zich met hun nationale strijdkrachten te verzetten, onmiddellijk verplicht zou voelen om de Poolse regering alle steun te verlenen die zij in haar macht heeft. Zij hebben de Poolse regering daartoe de verzekering gegeven.[11]

Groot-Brittannië had voor het eerst in de geschiedenis de beslissing om al dan niet een oorlog buiten haar eigen land te voeren overgelaten aan een ander land. De Britse garantie aan Polen was bindend zonder verplichtingen van Poolse zijde. Het Britse publiek was verbaasd over deze stap. Ondanks het ongekende karakter ervan ondervond de Britse minister van Buitenlandse Zaken Halifax weinig moeite om de Britse conservatieve, liberale en arbeiderspartijen ervan te overtuigen de eenzijdige garantie van Groot-Brittannië voor Polen te aanvaarden.[12].

Talrijke Britse historici en diplomaten hebben kritiek geuit op de eenzijdige garantie van Groot-Brittannië voor Polen. Zo noemde de Britse diplomaat Roy Denman de oorlogsgarantie aan Polen;

“De meest roekeloze onderneming die een Britse regering ooit heeft ondernomen. Het plaatste de beslissing over vrede of oorlog in Europa in de handen van een roekeloze, onbesuisde, onbuigzame, kolossale militaire dictatuur”[13].

Deze Poolse defensieve maatregelen zijn afgestemd op die van Duitsland. Zelfs een Madagascar Transfer Agreement voor Joden werd overwogen terwijl Hitler  de Zionist Israel Transfer Agreement van 1933 had ondertekend.

De Britse historicus Niall Ferguson stelt dat de oorlogsgarantie aan Polen het Britse

“lot verbindt aan dat van een regime dat net zo ondemocratisch en antisemitisch was als dat van Duitsland”[14].

Engels militair historicus Liddell Hart verklaarde dat de Poolse garantie

“het lot van Groot-Brittannië in de handen van de Poolse heersers plaatste, mannen met een zeer dubieus en onstabiel oordeel. Bovendien was de garantie onmogelijk te vervullen, behalve met de hulp van Rusland……”[15].

De Amerikaanse historicus Richard M. Watt schrijft over de eenzijdige Britse garantie van Polen:

“Deze enorm brede garantie liet de beslissing om al dan niet ten strijde te trekken vrijwel geheel over aan de Polen. Voor Groot-Brittannië om zo’n blanco cheque te geven aan een Centraal-Europese natie, in het bijzonder aan Polen, een natie die Groot-Brittannië over het algemeen als onverantwoordelijk en hebzuchtig beschouwde, was verbijsterend”[16].

Toen de Belgische ambassadeur in Duitsland, Vicomte Jacques Davignon, de tekst van de Britse garantie aan Polen ontving, riep hij uit dat “blanco cheque” de enige mogelijke beschrijving van de Britse belofte was. Davignon was zeer verontrust over de spreekwoordelijke roekeloosheid van de Polen. De Duitse staatssecretaris Ernst von Weizsäcker probeerde Davignon gerust te stellen door te beweren dat de situatie tussen Duitsland en Polen niet tragisch was. Davignon vreesde echter terecht dat de Britse stap in zeer korte tijd tot oorlog zou leiden.[17]

Weizsäcker riep later met minachting uit dat

“De Britse garantie aan Polen was als het aanbieden van suiker aan een ongetraind kind voordat het geleerd had naar de rede te luisteren!

De verslechtering van de Duits-Poolse betrekkingen

De Duits-Poolse betrekkingen waren onder druk komen te staan door de toenemende hardheid waarmee de Poolse autoriteiten met de Duitse minderheid omgingen. De Poolse regering begon in de jaren dertig van de vorige eeuw het land van haar Duitse minderheid tegen spotprijzen in beslag te nemen door middel van openbare onteigening. De Duitse regering maakte bezwaar tegen het feit dat Duitse landeigenaren slechts een achtste van de waarde van hun bezit van de Poolse regering ontvingen. Omdat het Poolse publiek zich bewust was van de Duitse situatie en deze wenste te exploiteren, kon de Duitse minderheid in Polen de grond niet voor de onteigening verkopen. Bovendien verbood de Poolse wet de Duitsers om grote delen van het land particulier te verkopen.

Duitse diplomaten drongen erop aan dat het minderhedenpact met Polen van november 1937 voor de gelijke behandeling van Duitse en Poolse landeigenaren in 1939 zou worden nageleefd. Ondanks de Poolse verzekeringen van eerlijkheid en gelijke behandeling, leerden de Duitse diplomaten op 15 februari 1939 dat de laatste onteigeningen van land in Polen voornamelijk afkomstig waren van Duitse bedrijven. Deze onteigeningen voltooiden vrijwel de eliminatie van belangrijk Duitse grondbezit in Polen op een moment dat de meeste van het grotere Poolse grondbezit nog intact was. Het werd duidelijk dat er diplomatiek niets kon worden gedaan om de Duitse minderheid in Polen te helpen.[19]

Polen bedreigde Duitsland met een gedeeltelijke mobilisatie van haar troepen op 23 maart 1939. Honderdduizenden Poolse reservisten van het leger werden gemobiliseerd en Hitler werd gewaarschuwd dat Polen zou vechten om de terugkeer van Danzig naar Duitsland te voorkomen. De Polen waren verbaasd te ontdekken dat Duitsland deze uitdaging niet serieus nam. Hitler, die diepgewortelde vriendschap met Polen wenste, onthield zich ervan om te reageren op de Poolse oorlogsdreiging. Duitsland bedreigde Polen niet en nam geen voorzorgsmaatregelen als reactie op de Poolse gedeeltelijke mobilisatie.[20]

Hitler beschouwde een Duits-Poolse overeenkomst als een zeer welkom alternatief voor een Duits-Poolse oorlog. Na de Britse garantie aan Polen vonden er echter geen verdere onderhandelingen over een Duits-Poolse overeenkomst plaats om de eenvoudige reden dat Józef Beck weigerde te onderhandelen. Beck negeerde herhaalde Duitse suggesties voor verdere onderhandelingen. Beck wist heel goed dat Halifax hoopte de volledige vernietiging van Duitsland te bewerkstelligen. Halifax had een Anglo-Duitse oorlog sinds 1936 als onvermijdelijk beschouwd en het anti-Duitse beleid van Groot-Brittannië werd openbaar gemaakt met de toespraak van Chamberlain op 17 maart 1939. Halifax ontmoedigde de Duits-Poolse onderhandelingen omdat hij erop rekende dat Polen het voorwendsel zou bieden voor een Britse preventieve oorlog tegen Duitsland[21].

De situatie tussen Duitsland en Polen verslechterde snel tijdens de korte periode van zes weken van de Poolse gedeeltelijke mobilisatie van 23 maart 1939 tot een toespraak van Józef Beck op 5 mei 1939. Beck’s voornaamste doel bij het houden van zijn toespraak voor de Sejm, het lagere huis van het Poolse parlement, was het Poolse publiek en de wereld ervan te overtuigen dat hij Hitler kon en wilde uitdagen. Beck wist dat Halifax erin geslaagd was een oorlogszuchtige sfeer in Groot-Brittannië te creëren en dat hij zo ver kon gaan als hij wilde, zonder de Britten te ergeren. Beck nam in zijn toespraak een compromisloze houding aan die de deur naar verdere onderhandelingen met Duitsland effectief sloot.

Beck heeft in zijn toespraak tal van valse en hypocriete uitspraken gedaan. Een van de meest verbazingwekkende beweringen in zijn toespraak was dat er niets bijzonders was aan de Britse garantie aan Polen. Hij beschreef het als een normale stap in het streven naar vriendschappelijke betrekkingen met een buurland. Dit stond in schril contrast met de verklaring van de Britse diplomaat Sir Alexander Cadogan aan Joseph Kennedy dat de Britse garantie aan Polen in de hele geschiedenis van de Britse buitenlandse politiek zonder precedent was.[22].

Beck sloot zijn toespraak af met een opzwepende climax die wilde opwinding veroorzaakte in de Poolse Sejm. Iemand in het publiek schreeuwde luidkeels: “We hebben geen vrede nodig” en pandemonium volgde. Beck had veel Polen in het publiek vastbesloten gemaakt om tegen Duitsland te vechten. Dit gevoel vloeide voort uit hun onwetendheid, waardoor het voor hen onmogelijk werd om kritiek te leveren op de vele onwaarheden en misverstanden in Beck’s toespraak. Beck gaf het publiek het gevoel dat Hitler de eer van Polen had beledigd met wat eigenlijk heel redelijke vredesvoorstellen waren. De Poolse minister van Buitenlandse Zaken had in feite de deur gesloten voor verdere onderhandelingen met Duitsland. Beck had Duitsland tot de dodelijke vijand van Polen gemaakt.[23]

Meer dan 1 miljoen etnische Duitsers verbleven in Polen ten tijde van Beck’s toespraak, en deze Duitsers waren de belangrijkste slachtoffers van de Duits-Poolse crisis in de komende weken. De Duitsers in Polen werden onderworpen aan toenemende doses geweld van de dominante Polen. Het Britse publiek kreeg herhaaldelijk te horen dat de grieven van de Duitse minderheid in Polen grotendeels denkbeeldig waren. De gemiddelde Britse burger was zich totaal niet bewust van de terreur en angst voor de dood die deze Duitsers in Polen hebben getroffen. Uiteindelijk hebben vele duizenden Duitsers in Polen de crisis met hun leven betaald. Zij behoorden tot de eerste slachtoffers van het oorlogsbeleid van Halifax tegen Duitsland.[24]

De directe verantwoordelijkheid voor veiligheidsmaatregelen waarbij de Duitse minderheid in Polen betrokken was, berustte bij ministerieel directeur Waclaw Zyborski van het ministerie van Binnenlandse Zaken. Zyborski stemde ermee in om de situatie op 23 juni 1939 te bespreken met Walther Kohnert, een van de leiders van de Duitse minderheid in Bromberg. Zyborski gaf in Kohnert toe dat de Duitsers in Polen zich in een niet-levensvatbare situatie bevonden, maar hij was niet begaan met hun benarde situatie. Zyborski beëindigde hun lange gesprek door openhartig te verklaren dat zijn beleid een strenge behandeling van de Duitse minderheid in Polen vereiste. Hij maakte duidelijk dat het voor de Duitsers in Polen onmogelijk was om hun harde lot te verlichten. De Duitsers in Polen waren de hulpeloze gijzelaars van de Poolse gemeenschap en de Poolse staat.[25]

Andere leiders van de Duitse minderheid in Polen hebben in deze periode herhaaldelijk een beroep gedaan op de Poolse regering voor hulp. Sen. Hans Hasbach, de leider van de conservatieve Duitse minderheidsfractie, en Dr. Rudolf Wiesner, de leider van de Jonge Duitse Partij, deden elk een meervoudig beroep op de Poolse regering om een einde te maken aan het geweld. In een vergeefse oproep op 6 juli 1939 aan premier Sławoj-Składkowski, hoofd van het Poolse ministerie van Binnenlandse Zaken, verwees Wiesner naar de golven van publiek geweld tegen de Duitsers in Tomaszów bij Lódz, 13-15 mei, in Konstantynów, 21-22 mei, en in Pabianice, 22-23 juni 1939. De oproep van Wiesner heeft geen resultaat opgeleverd. De leiders van de Duitse politieke groeperingen erkenden uiteindelijk dat ze geen invloed hadden op de Poolse autoriteiten, ondanks hun loyale houding tegenover Polen. Het was een “open (jacht) seizoen” voor de Duitsers in Polen met de goedkeuring van de Poolse regering.[26]

De Poolse anti-Duitse incidenten uit deze periode vonden ook plaats tegen de Duitse meerderheid in de vrije stad Danzig. Op 21 mei 1939 vermoordde Zygmunt Morawski, een voormalige Poolse soldaat, een Duitser in Kalthof op Danzigs grondgebied. Het incident zelf zou niet zo ongewoon zijn geweest, behalve het feit dat Poolse ambtenaren deden alsof Polen en niet de Volkenbond de soevereine macht over Danzig had. Poolse ambtenaren weigerden zich te verontschuldigen voor het incident, en zij behandelden met minachting de inspanning van de Danzigse autoriteiten om Morawski voor de rechter te brengen. Het was duidelijk dat de Polen in Danzig zichzelf boven de wet beschouwden.[27]

Na de moord op Kalthof is de spanning in Danzig gestaag toegenomen. De burgers van Danzig waren ervan overtuigd dat Polen hun geen genade zou bewijzen als Polen de overhand zou krijgen. De Polen waren woedend toen ze hoorden dat Danzig Polen trotseerde door haar eigen militie voor thuisverdediging te organiseren. De Polen gaven Hitler de schuld van deze situatie. De Poolse regering protesteerde op 1 juli 1939 bij de Duitse ambassadeur Hans von Moltke tegen de huidige militaire verdedigingsmaatregelen van de regering van Danzig. Józef Beck vertelde de Franse ambassadeur Léon Noël op 6 juli 1939 dat de Poolse regering had besloten dat aanvullende maatregelen nodig waren om de vermeende dreiging van Danzig het hoofd te bieden.[28]

Op 29 juli 1939 presenteerde de regering van Danzig twee protestbrieven aan de Polen over illegale activiteiten van Poolse douaneinspecteurs en grenswachters. De Poolse regering reageerde door de export van belastingvrije haring en margarine van Danzig naar Polen te beëindigen. In de vroege uren van 5 augustus 1939 kondigden de Poolse ambtenaren vervolgens aan dat de grenzen van Danzig gesloten zouden worden voor de invoer van alle buitenlandse levensmiddelen, tenzij de regering van Danzig tegen het einde van de dag beloofde zich nooit te mengen in de activiteiten van de Poolse douane-inspecteurs. Deze dreiging was formidabel omdat Danzig slechts een relatief klein deel van haar eigen voedsel produceerde. Alle Poolse douane-inspecteurs zouden ook wapens dragen tijdens het uitvoeren van hun taak na 5 augustus 1939. Het Poolse ultimatum maakte duidelijk dat Polen van plan was om de Volkenbond te vervangen als de soevereine macht van Danzig[29].

Hitler concludeerde dat Polen een onmiddellijk conflict met Duitsland wilde uitlokken. De regering van Danzig onderwerpt zich aan het Poolse ultimatum op basis van de aanbeveling van Hitler.

Józef Beck had aan de Britse ambassadeur Kennard uitgelegd dat de Poolse regering bereid was militaire maatregelen tegen Danzig te nemen als zij de Poolse voorwaarden niet zou aanvaarden. De burgers van Danzig waren ervan overtuigd dat Polen een volledige militaire bezetting van Danzig zou hebben uitgevoerd als het Poolse ultimatum was afgewezen. Het was de Duitse regering duidelijk dat de Britten en Fransen niet in staat of niet bereid waren om de Poolse regering te weerhouden van willekeurige stappen die tot een explosie konden leiden.[30]

Op 7 augustus 1939 stond de Poolse censuur de krant Illustrowany Kuryer Codzienny in Krakau toe een artikel van ongekende roekeloosheid te schrijven. In het artikel stond dat Poolse eenheden voortdurend de Duitse grens oversteken om Duitse militaire installaties te vernietigen en in beslag genomen Duits militair materieel naar Polen te vervoeren. De Poolse regering is er niet in geslaagd de krant, met de grootste oplage in Polen, te verhinderen de wereld te vertellen dat Polen de aanzet gaf tot een reeks schendingen van haar grens met Duitsland. De Poolse ambassadeur Jerzy Potocki heeft tevergeefs geprobeerd Józef Beck ervan te overtuigen om een akkoord met de Duitsers te zoeken. Potocki gaf later een beknopte uitleg over de situatie in Polen door te zeggen: “Polen geeft de voorkeur aan Danzig boven vrede”[31].

President Roosevelt wist dat Polen de crisis had veroorzaakt die in Danzig begon, en hij was bezorgd dat het Amerikaanse publiek de waarheid over de situatie zou kunnen weten. Dit zou een doorslaggevende factor kunnen zijn bij het ontmoedigen van Roosevelt’s plan voor Amerikaanse militaire interventie in Europa. Roosevelt gaf de Amerikaanse ambassadeur Biddle de opdracht om de Polen aan te sporen om voorzichtiger te zijn bij het maken van de indruk dat Duitse bewegingen verantwoordelijk waren voor elke onvermijdelijke explosie in Danzig. Biddle meldde op 11 augustus 1939 aan Roosevelt dat Beck geen interesse toonde in een reeks uitgebreide maar lege manoeuvres om het Amerikaanse publiek te misleiden. Beck verklaarde dat hij op dat moment genoegen nam met volledige Britse steun voor zijn beleid.[32]

Roosevelt vreesde ook dat Amerikaanse politici de feiten zouden kunnen ontdekken over het hopeloze dilemma dat het provocerende beleid van Polen voor Duitsland heeft gecreëerd. Toen de Amerikaanse Democratic Party Campaign Manager en Post-Master General James Farley op dit moment Berlijn bezocht, gaf Roosevelt de Amerikaanse ambassade in Berlijn opdracht om onbewaakt contact tussen Farley en de Duitse leiders te voorkomen. Het Duitse ministerie van Buitenlandse Zaken concludeerde op 10 augustus 1939 dat het onmogelijk was om de muur van censuur rond Farley te doordringen. De Duitsers wisten dat president Roosevelt vastbesloten was om hen te beletten vrijelijk te communiceren met bezoekende Amerikaanse leiders.[33]

Namen die je niet kent omdat de geschiedenis alleen “Hitler! Hitler! Hitler”. Deze mannen zijn nooit tot gerechtigheid voor oorlogsmisdaden tegen de mensheid gebracht: de Poolse minister van Buitenlandse Zaken Józef Beck Midden: Poolse president (4 juni 1926 – 30 september 1939) Ignacy Mościcki Rechts: Een nauwkeurige weergave van gebeurtenissen zonder Hollywood Spin of budget

Poolse wreedheden dwingen tot oorlog

Op 14 augustus 1939 lanceerden de Poolse autoriteiten in Oost-Opper-Silezië een campagne van massale arrestaties van de Duitse minderheid. De Polen gingen vervolgens over tot sluiting en inbeslagname van de overgebleven Duitse bedrijven, clubs en welzijnsvoorzieningen. De gearresteerde Duitsers werden gedwongen om in gevangenenkolommen naar het binnenland van Polen te marcheren. De verschillende Duitse groepen in Polen waren tegen deze tijd uitzinnig en vreesden dat de Polen de totale uitroeiing van de Duitse minderheid in geval van oorlog zouden proberen. Duizenden Duitsers probeerden aan arrestatie te ontkomen door de grens met Duitsland over te steken. Enkele van de ergste recente Poolse gruweldaden omvatten de verminking van verschillende Duitsers. De Polen werden gewaarschuwd hun Duitse minderheid niet te beschouwen als hulpeloze gijzelaars die straffeloos konden worden afgeslacht. [34]

Rudolf Wiesner, de meest prominente van de Duitse minderheidsleiders in Polen, sprak over een ramp “van onvoorstelbare omvang” vanaf de eerste maanden van 1939. Wiesner beweerde dat de laatste Duitsers van hun baan waren ontheven zonder de uitkering van de werkloosheidssteun en dat honger en ontbering op de gezichten van de Duitsers in Polen waren gestempeld. Duitse welzijnsinstellingen, coöperaties en handelsverenigingen waren door de Poolse autoriteiten gesloten. De uitzonderlijke omstandigheden van het vroegere grensgebied waren uitgebreid tot meer dan een derde van het grondgebied van Polen. De massale arrestaties, deportaties, verminkingen en mishandelingen van de afgelopen weken in Polen overtroffen alles wat er eerder was gebeurd. Wiesner drong erop aan dat de Duitse minderheidsleiders alleen maar verlangden naar het herstel van de vrede, de verbanning van het spook van de oorlog en het recht om in vrede te leven en te werken. Wiesner werd op 16 augustus 1939 door de Polen gearresteerd op verdenking van spionage voor Duitsland in Polen[35].

Duitse vluchtelingen uit Polen doen hun verhaal

De Duitse pers wijdde steeds meer ruimte aan gedetailleerde verslagen van wreedheden tegen de Duitsers in Polen. De Völkischer Beobachter berichtte dat meer dan 80.000 Duitse vluchtelingen uit Polen er op 20 augustus 1939 in geslaagd waren Duits grondgebied te bereiken. Het Duitse ministerie van Buitenlandse Zaken had een groot aantal specifieke meldingen van excessen tegen nationale en etnische Duitsers in Polen ontvangen. Sinds maart 1939 waren er meer dan 1.500 gedocumenteerde rapporten ontvangen en dagelijks kwamen er meer dan 10 gedetailleerde rapporten binnen bij het Duitse Ministerie van Buitenlandse Zaken. De rapporten gaven een onthutsend beeld van wreedheid en menselijke ellende.[36]

W. L. White, een Amerikaanse journalist, herinnerde er later aan dat er onder goed geïnformeerde mensen tegen die tijd geen twijfel over bestond dat er elke dag afschuwelijke gruweldaden werden begaan tegen de Duitsers van Polen.[37]

Donald Day, een correspondent van Chicago Tribune, deed verslag van de gruwelijke behandeling die de Polen aan de etnische Duitsers in Polen hadden gegeven:

…Ik ben naar de Poolse corridor gereisd waar de Duitse autoriteiten mij toestemming hebben gegeven om de Duitse vluchtelingen uit vele Poolse steden en gemeenten te interviewen. Het verhaal was hetzelfde. Massale arrestaties en lange marsen langs de wegen naar het binnenland van Polen. De spoorwegen waren overvol met troepenbewegingen. Degenen die aan de kant van de weg vielen, werden doodgeschoten. De Poolse autoriteiten leken gek te zijn geworden. Ik heb mensen mijn hele leven lang ondervraagd en ik denk dat ik weet hoe ik de overdreven verhalen van mensen die schrijnende persoonlijke ervaringen hebben meegemaakt, moet herkennen. Maar zelfs met een royale toelage was de situatie al erg slecht. Voor mij leek de oorlog slechts een kwestie van uren.[38]

De Britse ambassadeur Nevile Henderson in Berlijn concentreerde zich op het verkrijgen van erkenning van Halifax van het wrede lot van de Duitse minderheid in Polen. Henderson waarschuwde Halifax op 24 augustus 1939 nadrukkelijk dat Duitse klachten over de behandeling van de Duitse minderheid in Polen volledig door de feiten werden ondersteund. Henderson wist dat de Duitsers bereid waren te onderhandelen en verklaarde aan Halifax dat een oorlog tussen Polen en Duitsland onvermijdelijk was, tenzij de onderhandelingen tussen beide landen werden hervat. Henderson pleitte er bij Halifax voor dat het in strijd zou zijn met de Poolse belangen om een volledige militaire bezetting van Danzig te proberen, en voegde daar een vernietigend effectieve aanklacht tegen het Poolse beleid aan toe. Wat Henderson niet besefte, was dat Halifax oorlog nastreefde als instrument van beleid. Halifax verlangde de complete vernietiging van Duitsland. [39]

Op 25 augustus 1939 meldde ambassadeur Henderson aan Halifax de laatste Poolse gruweldaad in Bielitz, Opper-Silezië. Henderson baseerde zich nooit op officiële Duitse verklaringen over deze incidenten, maar baseerde zich in plaats daarvan op informatie die hij uit neutrale bronnen had ontvangen. De Polen bleven de Duitsers van dat gebied onder dwang deporteren en dwongen hen om naar het binnenland van Polen te marcheren. Acht Duitsers werden vermoord en vele anderen raakten gewond tijdens een van deze acties.

Hitler stond voor een verschrikkelijk dilemma. Als Hitler niets zou doen, zouden de Duitsers van Polen en Danzig worden overgelaten aan de wreedheid en het geweld van een vijandig Polen. Als Hitler effectief zou optreden tegen de Polen, zouden de Britten en Fransen de oorlog tegen Duitsland kunnen verklaren. Henderson vreesde dat de gruweldaad van Bielitz de laatste druppel zou zijn die Hitler ertoe zou aanzetten Polen binnen te vallen. Henderson, die sterk op zoek was naar vrede met Duitsland, betreurde het dat de Britse regering er niet in slaagde om de Poolse autoriteiten tot terughoudendheid te manen.[40]

Op 23 augustus 1939 sloten Duitsland en de Sovjet-Unie het Molotov-Ribbentrop-akkoord. Dit non-agressiepact bevatte een geheim protocol dat een Russische invloedssfeer in Oost-Europa erkende. Duitse erkenning van deze Russische invloedssfeer zou niet van toepassing zijn in geval van een diplomatieke regeling van het Duits-Poolse geschil. Hitler had gehoopt het diplomatieke initiatief terug te krijgen door middel van het Molotov-Ribbentrop nonagressiepact. Echter, Chamberlain waarschuwde Hitler in een brief van 23 augustus 1939 dat Groot-Brittannië Polen met militair geweld zou steunen, ongeacht het Molotov-Ribbentrop-akkoord. Józef Beck bleef ook weigeren te onderhandelen over een vreedzame regeling met Duitsland.[41]

De voorpagina van The New York Times van 28 augustus 1939 geeft duidelijk aan dat Hitler denkt dat er nog een vreedzame oplossing mogelijk is. En dat de Britten onwillig zijn.

Duitsland deed Polen op 29 augustus 1939 een nieuw aanbod voor een laatste diplomatieke campagne om het Duits-Poolse geschil op te lossen. De voorwaarden van een nieuw Duits plan voor een regeling, de zogenaamde Marienwerder-voorstellen, waren minder belangrijk dan het aanbod om als zodanig te onderhandelen. De voorwaarden van de Marienwerder-voorstellen waren niet meer dan een voorlopig Duits plan voor een mogelijke regeling. De Duitse regering benadrukte dat deze voorwaarden waren geformuleerd om een basis te bieden voor onbelemmerde onderhandelingen tussen gelijken in plaats van een reeks eisen te stellen die Polen zou moeten accepteren. Niets weerhield de Polen ervan een geheel nieuwe reeks voorstellen te doen.

De Duitsers, in hun aanbod om met Polen te onderhandelen, gaven aan dat zij een diplomatieke regeling prefereerden boven een oorlog met Polen. De bereidheid van de Polen om te onderhandelen zou op geen enkele manier een Poolse terugtrekking of hun bereidheid om de Duitse annexatie van Danzig te erkennen hebben geïmpliceerd. De Polen hadden hun aanvaarding om te onderhandelen kunnen rechtvaardigen met de aankondiging dat Duitsland, en niet Polen, het nodig had gevonden om nieuwe onderhandelingen aan te vragen. Door te weigeren te onderhandelen, kondigden de Polen aan dat ze de voorkeur gaven aan oorlog. De weigering van de Britse minister van Buitenlandse Zaken Halifax om de Polen aan te moedigen om te onderhandelen gaf ook aan dat hij voorstander was van oorlog.[42]

De Franse premier Édouard Daladier en de Britse premier Neville Chamberlain waren allebei privé kritisch over de Poolse regering. Daladier heeft de “criminele dwaasheid” van de Polen aan de kaak gesteld. Chamberlain gaf aan ambassadeur Joseph Kennedy toe dat het de Polen waren, en niet de Duitsers, die onredelijk waren. Kennedy meldde zich bij president Roosevelt;

“eerlijk gezegd is hij [Chamberlain] meer bezorgd om de Polen redelijk te krijgen dan de Duitsers”.

Noch Daladier, noch Chamberlain hebben zich echter ingespannen om de Polen te beïnvloeden om te gaan onderhandelingen met de Duitsers.[43]

Op 29 augustus 1939 besluit de Poolse regering tot de algemene mobilisatie van haar leger. De Poolse militaire plannen bepaalden dat de algemene mobilisatie alleen zou worden bevolen in het geval van de beslissing van Polen tot oorlog. Henderson informeerde Halifax over enkele van de geverifieerde Poolse schendingen voor de oorlog. De Polen bliezen de Dirschau (Tczew) brug over de rivier de Wislau op, ook al lag de oostelijke oever van de brug op Duits grondgebied. De Polen bezetten ook een aantal Danzigse installaties en voerden op dezelfde dag nog gevechten met de burgers van Danzig. Henderson meldde dat Hitler niet aandrong op de totale militaire nederlaag van Polen. Hitler was bereid om de vijandelijkheden te beëindigen als de Polen aangaven dat ze bereid waren om over een bevredigende regeling te onderhandelen[44].

Duitsland besloot op 1 september 1939 Polen binnen te vallen. Alle Britse leiders beweerden dat de volledige verantwoordelijkheid voor het begin van de oorlog bij Hitler lag. Minister-president Chamberlain zond die avond op de Britse radio uit dat

“De verantwoordelijkheid voor deze verschrikkelijke catastrofe (oorlog in Polen) ligt op de schouders van één man, de Duitse bondskanselier.

Chamberlain beweerde dat Hitler Polen had bevolen naar Berlijn te komen met de onvoorwaardelijke verplichting om zonder discussie de exacte Duitse voorwaarden te aanvaarden. Chamberlain ontkende dat Duitsland de Polen had uitgenodigd voor normale onderhandelingen. De verklaringen van Chamberlain waren onverbloemde leugens, maar de Poolse zaak was zo zwak dat het onmogelijk was om het met de waarheid te verdedigen.

Halifax hield ook een knap hypocriete toespraak in het Hogerhuis op de avond van 1 september 1939. Halifax beweerde dat het beste bewijs van de Britse vredeswil was dat Chamberlain, de grote appeasement-leider, Groot-Brittannië in de oorlog zou voeren. Halifax verhulde dat hij in oktober 1938 de richting van het Britse buitenlandse beleid van Chamberlain had overgenomen en dat Groot-Brittannië waarschijnlijk geen oorlog zou beginnen als dit niet was gebeurd. Hij verzekerde zijn publiek dat Hitler, voor het oog van de geschiedenis, de volledige verantwoordelijkheid voor het begin van de oorlog op zich zou moeten nemen. Halifax drong erop aan dat het Engelse geweten zuiver was en dat hij, terugblikkend, niets wilde veranderen wat de Britse politiek betreft. [45]

Op 2 september 1939 kwamen Italië en Duitsland overeen een bemiddelingsconferentie te houden tussen henzelf en Groot-Brittannië, Frankrijk en Polen. Halifax probeerde het conferentieplan te vernietigen door erop aan te dringen dat Duitsland haar troepen terugtrekt uit Polen en Danzig voordat Groot-Brittannië en Frankrijk zouden overwegen de bemiddelingsconferentie bij te wonen. De Franse minister van Buitenlandse Zaken Bonnet wist dat geen enkel land een dergelijke behandeling zou accepteren en dat de houding van Halifax onredelijk en onrealistisch was.

Uiteindelijk stortte de bemiddelingspoging in en zowel Groot-Brittannië als Frankrijk verklaarden op 3 september 1939 de oorlog aan Duitsland. Toen Hitler de Britse oorlogsverklaring tegen Duitsland las, pauzeerde hij en vroeg aan niemand in het bijzonder: “Wat nu?”[46] Duitsland bevond zich nu in een onnodige oorlog met drie Europese landen.

Net als de andere Britse leiders, beweerde Nevile Henderson, de Britse ambassadeur in Duitsland, later dat de volledige verantwoordelijkheid voor het begin van de oorlog bij Hitler lag. Henderson schreef in 1940 in zijn memoires:

“Als Hitler vrede wilde, wist hij hoe hij die moest verzekeren; als hij oorlog wilde, wist hij evengoed wat het zou teweegbrengen. De keuze lag bij hem, en uiteindelijk lag de volledige verantwoordelijkheid voor de oorlog bij hem.[47]

Henderson vergat in deze passage dat hij Halifax herhaaldelijk had gewaarschuwd dat de Poolse gruweldaden tegen de Duitse minderheid in Polen extreem waren. Hitler viel Polen binnen om een einde te maken aan deze gruweldaden.


ENDNOTES

[1] Taylor, A.J.P., The Origins of the Second World War, New York: Simon & Schuster, 1961, p. 207.

[2] DeConde, Alexander, A History of American Foreign Policy, New York: Charles Scribner’s Sons, 1971, p. 576.

[3] Hoggan, David L., The Forced War: When Peaceful Revision Failed, Costa Mesa, CA: Institute for Historical Review, 1989, pp. 25, 312.

[4] Taylor, A.J.P., The Origins of the Second World War, New York: Simon & Schuster, 1961, p. 209.

[5] Hoggan, David L., The Forced War: When Peaceful Revision Failed, Costa Mesa, CA: Institute for Historical Review, 1989, p. 50.

[6] Ibid., pp. 49-60.

[7] Ibid., pp. 328-329.

[8] Ibid., pp. 145-146.

[9] Ibid., pp. 21, 256-257.

[10] Ibid., p. 323.

[11] Barnett, Correlli, The Collapse of British Power, New York: William Morrow, 1972, p. 560; see also Taylor, A.J.P., The Origins of the Second World War, New York: Simon & Schuster, 1961, p. 211.

[12] Hoggan, David L., The Forced War: When Peaceful Revision Failed, Costa Mesa, CA: Institute for Historical Review, 1989, pp. 333, 340.

[13] Denman, Roy, Missed Chances: Britain and Europe in the Twentieth Century, London: Indigo, 1997, p. 121.

[14] Ferguson, Niall, The War of the World: Twentieth Century Conflict and the Descent of the West, New York: Penguin Press, 2006, p. 377.

[15] Hart, B. H. Liddell, History of the Second World War, New York: G. P. Putnam’s Sons, 1970, p. 11.

[16] Watt, Richard M., Bitter Glory: Poland and Its Fate 1918 to 1939, New York: Simon and Schuster, 1979, p. 379.

[17] Hoggan, David L., The Forced War: When Peaceful Revision Failed, Costa Mesa, CA: Institute for Historical Review, 1989, p. 342.

[18] Ibid., p. 391.

[19] Ibid., pp. 260-262.

[20] Ibid., pp. 311-312.

[21] Ibid., pp. 355, 357.

[22] Ibid., pp. 381, 383.

[23] Ibid., pp. 384, 387.

[24] Ibid., p. 387.

[25] Ibid., pp. 388-389.

[26] Ibid.

[27] Ibid., pp. 392-393.

[28] Ibid., pp. 405-406.

[29] Ibid., p. 412.

[30] Ibid., pp. 413-415.

[31] Ibid., p. 419.

[32] Ibid., p. 414.

[33] Ibid., p. 417.

[34] Ibid., pp. 452-453.

[35] Ibid., p. 463.

[36] Ibid., p. 479.

[37] Ibid., p. 554.

[38] Day, Donald, Onward Christian Soldiers, Newport Beach, CA: The Noontide Press, 2002, p. 56.

[39] Hoggan, David L., The Forced War: When Peaceful Revision Failed, Costa Mesa, CA: Institute for Historical Review, 1989, pp. 500-501, 550.

[40] Ibid., p. 509

[41] Ibid., pp. 470, 483, 538.

[42] Ibid., pp. 513-514.

[43] Ibid., pp. 441, 549.

[44] Ibid., pp. 537, 577.

[45] Ibid., pp. 578-579.

[46] Ibid., pp. 586, 593, 598.

[47] Henderson, Sir Nevile, Failure of a Mission, New York: G. P. Putnam’s Sons, 1940, p. 227.

Bron:

Wearswar >>


Danzig onthaalt Hitler

Hitler vertelt over de bevrijding van Danzig

Op 1 september 1939 besloot Duitsland Polen binnen te vallen om de Duitse bevolking te beschermen die werd onderworpen aan vervolging en etnische zuivering door Polen. Op 3 september, dezelfde dag waarop Groot-Brittannië en Frankrijk Duitsland de oorlog verklaarden, was in Polen een van de ergste slachtpartijen van Duitse burgers, het bloedbad in Bromberg. De moordpartijen op Duitsers, gesteund door de Poolse regering en met Britse en Franse garanties om het land te beschermen tegen Duitse tegenreacties, dwongen Hitler uiteindelijk om een ​​volledige invasie van Polen te bevelen.

Op 19 september hield Hitler een toespraak in Danzig waarin hij de achtergrond van de Poolse campagne uitlegde. In de toespraak verwijst Hitler naar het bloedbad in Bromberg en verklaart onder meer dat “tienduizenden op de meest gruwelijke manieren werden ontvoerd, mishandeld en vermoord” , terwijl “de vrome democratische wereld gewoon stond toe te kijken”.

De hele speech is hier in het Engels te lezen.

Als Hitler uit geweest zou zijn op oorlog met Polen had hij alleen maar niet hoeven toegeven inzake Danzig en dan zou Polen degene geweest zijn die de boel zou hebben geëscaleerd. Het Chodacki-ultimatum en Hitlers reactie daarop zo kort voor het begin van de oorlog laten conclusies toe wat betreft de voornemens van Hitler met betrekking tot Polen. Als Hitler werkelijk oorlog met Polen verkoos boven alleen Danzig en de transitwegen, was dit nu zijn kans geweest. Hij had slechts de Danziger Senaat alleen maar hoeven aan te sporen om in de Douane-inspectiestrijd de hakken in het zand te zetten. Polen was dan – zoals gedreigd – de vrijstaat Danzig binnen gevallen. Danzig had daarop de aansluiting bij het Duitse Rijk kunnen afkondigen in navolging van Memel. Polen had in dat geval zeker militair tegen Danzig ingegrepen. Daarmee hadden de Polen en niet de Duitsers de oorlog uitgelokt. Als Hitler – hoe dan ook – met Polen een oorlog gewenst had, dan had hij zich deze kans nooit laten ontglippen. Hij had – in dat geval – Senaatspresident Greiser zeker niet de raad gegeven:  “de aangelegenheid niet nog meer te vergiftigen”.

Bromberg Bloody Sunday

Rydz-Smigly

Het historische record, zoals dat destijds door de Duitse regering werd gepresenteerd, op de “Bloedige Zondag” van Bromberg (deze getuige spreekt van 5600 doden in Bromberg) en de daarmee samenhangende incidenten – 58.000 doden of vermisten van Feb 1940.* De Duitse invasie was in september 1939, maar het is belangrijk om te begrijpen dat veel van de wandaden aan de Duitse invasie voorafgingen. Dit werd bewezen door de mate van ontbinding van de lichamen. Deze gruweldaden kunnen dus niet eenvoudigweg worden verontschuldigd als represailles voor de Duitse invasie (wat sowieso niet klopt). Ze omvatten 19-jarige meisjes met hun gezichten verbrijzeld, amputaties, verwijderde ingewanden, door het oog geschoten, doodstrauma-geboortes, noem maar op. Al sinds april 1939 waren de Polen vrolijk bezig om alles en iedereen uit Duitsland af te slachten, met kleinere incidenten die teruggingen tot aan het einde van de Eerste Wereldoorlog – dat is u niet verteld door de massamedia, of het feit dat deze gruweldaden een van de belangrijkste oorzaken waren van de Duitse inval in Polen, iets wat door de Duitsers werd bedoeld als een lokale oplossing voor een lokaal probleem. Duitsland had al het “juiste” gedaan door letterlijk tientallen keren schriftelijk te protesteren bij de Volkenbond. De Volkenbond deed niets, maar het probleem moest worden opgelost. Foto rechts: Poolse maarschalk Rydz-Smigly, belast met het gewicht van talrijke medailles. Zodra zijn leger begon te verliezen, rende deze opscheppende Poolse “krijger” weg naar Roemenië en liet zijn troepen in de steek! Maar tot op de dag van vandaag wordt er geen enkel aandacht getoond voor zijn manier van handelen door de gevestigde media. Waarom niet?

“Polen wil oorlog met Duitsland en Duitsland zal niet in staat zijn om deze te vermijden, zelfs niet als ze dat wil”- Poolse Maarschalk Rydz-Śmigły, Daily Mail, 6 Aug., 1939

Na de Duitse invasie verklaarde Groot-Brittannië Duitsland de oorlog, maar nadat de Sovjet-Unie het oostelijke Poolse grondgebied slechts enkele weken later binnenviel, verzuimde Groot-Brittannië de oorlog aan de Sovjet-Unie te verklaren. Waarom niet, als de integriteit van de Poolse grenzen zo belangrijk was? Onderzoekende geesten willen dat weten. Na deze incidenten als duidelijk voorwendsel te hebben gebruikt (het werkelijke doel was om Duitsland als economische rivaal en anti-NWO-kracht af te breken), begon Groot-Brittannië de dag na het aantreden van Churchill (10 mei 1940) met het bombarderen van de Ruhrvallei, specifiek gericht op civiele gebieden, naast industriële en militaire doelen. De rest is geschiedenis – een beschamende en schandalige.

Op Bromberg Bloody Sunday werden duizenden etnische Duitsers geslacht als varkens in een steegje omdat de meerderheid van de “slaven” (de “slaven”, niet-Teutoonse types, echter Turco-Ugarisch, Hunnik, Tartar en Mongoloïde resten van de oude “Dark Age” invasies) wisten dat ze dat ongestraft konden doen. Maarschalk Pilsudski was gestorven, en de leiders van Groot-Brittannië hadden onvoorwaardelijke garanties gegeven aan Polen als een voorwendsel om maximale politieke spanningen in Oost-Europa te verzekeren om de belangen van Sovjet-Rusland te dienen. Polen in officiële hoedanigheid legden openlijk beslag op het oude Duitse grondgebied, waren bezig met de grofste taal van wapengekletter, hadden zich beziggehouden met grensovertredingen en pochten op te marcheren door de poorten van Berlijn in 3 weken (of dagen, afhankelijk van welke hersenen zich hadden overgegeven aan de fantasie). Polen had in maart 1939 zelfs een brok “Tsjechoslowaaks” grondgebied (Teschen) gestolen. JRBooks >>

*Volgens huidige Duitse media als Die Welt heeft Goebels het aantal doden vertienvoudigd, maar die krant is in handen van die kliek die alle Duitsers uit wil roeien, dus we laten het exacte getal maar open.

Nadat Engeland en Frankrijk Duitsland de oorlog verklaard hebben en Polen verslagen is, biedt Hitler weer vrede aan aan Engeland. Churchill weigert zoals altijd.

8 November geeft Hitler dan een toespraak. Hij spreekt over oorlog met Engeland en hoe zijn vredesaanbiedingen door Churchill zijn geweigerd, en hij dus zal moeten antwoorden op Churchill in de taal die hij begrijpt, die van ‘all out war’.

Hij zegt dat hij het betreurt dat de Fransen zich nu verbonden hebben met de Engelse “warmongers” en in dienst van hen staan, maar dat hij niet bang is voor de oorlog op één front met hen en er zeker van is dat Duitsland nooit zal capituleren, ongeacht hoe lang de oorlog duurt. Hitler sprak van Duitse nationale eenheid onder leiding van de NS.

Hij sprak over het Non-Aggressiepact met de Sovjets en hoe het een overwinning van de rede was, niet van het beleid. Hij sprak over de hoge kosten van eerdere oorlogen met Rusland en hoe deze niemand iets hebben opgeleverd, en hij voegt daaraan toe dat wij de heren in Parijs en Londen niet dezelfde gunst zullen bewijzen om elkaar opnieuw te bestrijden in hun voordeel. Hij spreekt over de Duitse nationale eenheid onder het nationaal-socialisme en herhaalt dat Duitsland nooit zal capituleren. Hij spreekt over hoe de oorlogszuchtigen Chamberlain en Churchill Polen de oorlog met Duitsland hadden binnengeslingerd door te zeggen dat “Engeland hen steunde, hen bewapende en de Polen aanspoorde tot oorlog”, dat er geen oorlog met Polen zou zijn geweest zonder de Britten. Hij gaat verder met te zeggen dat de oorlog gaat over het “programma” van het nationaal-socialisme dat niets anders wil dan “het leven van het Duitse volk en het bestaan van Duitsland in de wereld veilig te stellen” en dit is en was altijd het “eerste gebod van het nationaal-socialistische geloof” en hoe dit “een plicht tot dood voor alle nationaal-socialisten” is.

Altijd op de hoogte blijven van het laatste nieuws?

Volg ons dan nu op Telegram via > deze link < !

Doe mee met 1.167 andere volgers

De redactie van deze site modereert niet de reacties op voorhand, opdat u openlijk en direct met elkaar kunt discussiëren. U bent zelf verantwoordelijk voor wat u schrijft in het reactieveld. Het recht om de wet te overtreden, het oproepen tot moord, doodsverwensingen en dergelijke, is echter voorbehouden aan de redactie. Als we dan toch voor de rechter moeten verschijnen, staan we daar liever zelf dan dat we gedwongen worden uw e-mail-adres en IP-nummer af te geven onder bedreiging van overheidsgeweld. Dus houd je een beetje in of wees creatief.

About Piranjaha (1109 Articles)
De door mij vertaalde artikelen geven niet per se mijn mening weer. Ze zijn regelmatig ook tegenstrijdig met elkaar. De huidige ‘wetenschap’ kan daar niet zo goed mee overweg, want alles moet in consensus zijn. Naar mijn mening houdt wetenschap en historisch onderzoek in dat je zoveel mogelijk facetten van een bepaalde zaak bekijkt (en na afloop nog steeds niet overtuigd bent en nieuwsgierig blijft). Van allerlei kanten. De logische consequentie daarvan is dat sommige weergaven botsen of – o jee – onaangenaam zijn.

2 Comments on De Duitse inval in Polen en wat er aan voorafging – Hoe Groot-Brittannië en Polen WW II startten en Hitler en Duitsland de schuld gaven

  1. Gladiator // maart 31, 2019 om 12:30 //

    @Piranjaha,

    Beste…..mijn complimenten voor dit zeer goede stuk geschiedenis welk er hopelijk toe bij zal dragen de pertinente leugens van ALLE WESTERSE REGERINGEN m.u.v. de DUITSE na zoveel jaren aan het licht te brengen. Ook wil ik nog vermelden, ook al is het voor de zoveelste keer, dat NIET Hitler schuld was aan 60 miljoen doden maar bovengenoemde warmongers!!!!!

    Ook denk ik dat niet onbenoemd gelaten moet worden de joodse OORLOGSVERKLARING aan de Duitsers welke bij ALLE PROMINENTE DAGBLADEN over de gehele wereld dus o.a. New York Times, The Daily Mirror etc etc etc OP DE VOORPAGINA stond en wel LETTERLIJK en wel in 1933, dus ruim 6 jaar voor het uitbreken van de uitgelokte WOII door onze lieve respectabele leiders (te walgelijk voor woorden) !!!

    Leugens op leugens op leugens…..dat is de geschiedenis en vooral die van WOII, vooral denkend aan de “six million Jews” in hun HOLOHOAX!!!

    Bah bah bah bah…….en nu het uit aan het komen is trekken deze mensen welke zich Gods uitverkorenen noemen wel een andere JOKERKAART en wel die vanóf Nazi óf antisemiet waartoe je door dit volk zélf bijna gedwongen wordt!!!

    Hoop dat veel jongen mensen dit bovenstaande stuk goed lezen, goed in zich opnemen en eventueel uitbreiden met te topserie “Europe_The last Battle” welke voor eenieder een absolute MUST SEE is!!

    Beste Piranjaha,

    In elk geval bedankt hiervoor!!

    Gegroet,

    Gladiator
    ps en op DIT OGENBLIK wordt er letterlijk, en wederom door grote leugens en bedrog etnische zuivering toegepast op alle autochtone westerlingen en wij staan erbij en kijken ernaar….ehhh, oh nee, sorry, gekeken wordt er natuurlijk elke dag naar de televisie……dom dom dom dommmmm

    Liked by 1 persoon

  2. trebor2110 // maart 31, 2019 om 13:58 //

    deze is leuk

    Like

1 Trackback / Pingback

  1. De Duitse inval in Polen en wat er aan voorafging – Hoe Groot-Brittannië en Polen WW II startten en Hitler en Duitsland de schuld gaven – LekwaalMedia.nl

Reageer ook

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s