Nieuw

Verkrachting door Amerikaanse soldaten tijdens WW II in Europa

Een studie van Robert J. Lilly schat dat in totaal 14.000 burgervrouwen in Engeland, Frankrijk en Duitsland tijdens de Tweede Wereldoorlog door Amerikaanse soldaten werden verkracht. Geschat wordt dat er tussen juni 1944 en het einde van de oorlog ongeveer 3.500 verkrachtingen door Amerikaanse militairen in Frankrijk hebben plaatsgevonden en één historicus heeft beweerd dat seksueel geweld tegen vrouwen in bevrijd Frankrijk veel voorkwam.

De journalist Osmar White, een oorlogscorrespondent uit Australië die tijdens de oorlog met de Amerikaanse troepen diende, schreef dat:

“Nadat de gevechten zich naar Duits grondgebied hadden verplaatst, werd er veel verkrachting gepleegd door gevechtstroepen en degenen die direct na hen volgden. De incidentie varieerde van eenheid tot eenheid, afhankelijk van de houding van de bevelhebber. In sommige gevallen werden overtreders geïdentificeerd, door de krijgsraad berecht en gestraft. De juridische afdeling van het leger was terughoudend, maar gaf toe dat voor brute of perverse seksuele misdrijven tegen Duitse vrouwen, sommige soldaten waren doodgeschoten – vooral als ze toevallig negers waren. Toch weet ik dat veel vrouwen door blanke Amerikanen zijn verkracht. Er is geen actie ondernomen tegen de daders. In één sector werd gemeld dat een bepaalde zeer vooraanstaande legercommandant de wijsheid had uitgesproken: “Copuleren zonder conversatie is geen verbroedering”.

Een typische slachtoffering met seksueel geweld door dronken Amerikaans personeel dat door bezet gebied marcheerde, hield in dat een Duitse familie met wapens werd bedreigd, waardoor een of meer vrouwen gedwongen werden om seks te bedrijven en het hele gezin daarna op straat werd gezet.

Terwijl in het oostelijke deel van de bezetting het aantal verkrachtingen in 1945 een hoogtepunt bereikte, duurde een hoog niveau geweld door de Amerikanen tegen de Duitse en Oostenrijkse bevolking minstens tot in de eerste helft van 1946, waarbij alleen al in mei en juni 1946 vijf gevallen van dode Duitse vrouwen in Amerikaanse kazernes werden aangetroffen.

Amerikaanse soldaten hebben Duitse vrouwen verkracht en vervolgens geschenken van voedsel voor hen achtergelaten, waardoor ze de daad misschien eerder als prostitutie dan als verkrachting hebben gezien.

Aan het einde van de Tweede Wereldoorlog werden ongeveer 300.000 Amerikaanse soldaten ingezet als bezettingsmacht in Duitsland. Velen van hen ontwikkelden al snel intieme relaties met hun voormalige vijanden. Die informele interacties speelden een belangrijke rol in de transformatie van Duitsland van vijand naar bondgenoot van de Verenigde Staten, stelt Petra Goedde in deze studie. Goedde vindt dat de Amerikaanse soldaten, die verbroederd raakten met Duitse burgers, vooral omdat ze seksuele relaties met vrouwen aanlegden, een gefeminiseerd beeld van Duitsland ontwikkelden dat in schril contrast stond met hun oorlogsbeeld van de agressieve nazistormtroeper.


GIs and Fräuleins: The German-American Encounter in 1950s West Germany

In haar boek “Against our Will” wijst Susan Brownmiller erop dat Amerikaanse soldaten niet tot verkrachting hoefden over te gaan omdat de aanblik van de Dollar voldoende dwang en verleiding bood voor hongerige vrouwen in de bevrijde landen. Echter, een van de geïnterviewden in de film zei: “Ik zou ja zeggen tegen chocolade en kousen, maar nee als ik dit alles voor hen zou doen”. Ze was verkracht door een Amerikaanse soldaat. Franse soldaten (Marokkanen vooral) hebben zich schuldig gemaakt aan honderden gevallen van verkrachting in Zuid-Duitsland, vooral in Stuttgart, Pforzheim en Freudenstadt. Uit onderzoek bleek echter dat Britse soldaten in dit opzicht vrijwel onberispelijk waren. Na de oorlog toonden de Westerse geallieerden weinig interesse in het ter sprake brengen van verkrachtingen door leden van het Rode Leger, omdat ze dan ook het gedrag van hun eigen troepen in twijfel moesten trekken.

Nazi-propaganda had Duitse vrouwen voorbereid om de Russen als verkrachters te beschouwen, maar aan deze gruwelverhalen werd in feite weinig geloof gehecht. De teleurstelling over het gedrag van de bevrijders was dan ook des te groter, vooral onder communistische en sociaal-democratische vrouwen en de weinige joodse vrouwen die de oorlog op Duits grondgebied hadden overleefd.

Ruth Andreas Friedrich, journaliste en ondergronds strijder, schreef in haar dagboek:

“Vier jaar lang bleef Goebbels ons vertellen dat de Russen verkrachters waren, dat ze ons zouden schenden, vermoorden, beroven en plunderen. Dergelijke propaganda heeft ons niet geschokt en we keken uit naar de bevrijding door de geallieerden. We wilden niet teleurgesteld worden. We konden het niet verdragen toen Goebbels gelijk bleek te hebben.

De Duitse vrouwen leden na de verkrachting:

De eerste uren en weken na de gebeurtenis: de reactie, met name van jonge meisjes, was er een van totale desintegratie. De schok duurde vele weken. Ze hadden geen voorkennis van seks en de schaamte was enorm: “Ik was in paniek – ik was altijd bang dat iedereen het in mij kon zien. Ik was onzeker in mezelf – ik voelde me zo leeg. Jonge meisjes kregen zelfmoordneigingen: “Ik wilde mezelf wegdoen en bleef huilen. Mijn moeder liet me nergens alleen heengaan, zelfs niet naar het toilet. De reactie van volwassen vrouwen, sommigen getrouwd, was rustiger: “Apathie komt binnen – ik bleef denken, ik wou dat het allemaal voorbij was”. In die eerste periode was er iets van teamspirit, wat wederzijds begrip tussen de vrouwen. Maar dit begrip verdween bijna volledig toen de roddels van de kelder, de bunker en de ontsnappingsgemeenschappen op gang kwamen: “Er was geen compassie voor ons”. De reactie van echtgenoten, families en buren was bijna even pijnlijk als de verkrachting zelf: “Mijn man zei dat hij het huis zou verlaten als ik het kind had – je beloofde me dat je trouw zou zijn – Ah, dit is degene die de Russen hebben gehad”.

De volgende twee jaar probeerden de vrouwen de controle over hun leven terug te krijgen, hun zaken en het overleven van hun kinderen te organiseren. Op deze manier hoopten ze te ontsnappen aan de omvang van hun emotionele beroering. De angst voor de dood die ze hadden meegemaakt, werd voor sommige vrouwen een fobie: “Ik was een stel zenuwen, vol angsten.

Drie tot vijf jaar later werden vrouwen uiterst voorzichtig in hun omgang met andere mensen, alleenstaande vrouwen vooral in hun houding tegenover mannen: “Relaties zouden zich tot op zekere hoogte ontwikkelen en dan deed ik alsof ik totaal verdoofd was. Ik beloofde mezelf dat ik ongehuwd zou blijven”. Getrouwde vrouwen moesten zich realiseren dat “het huwelijk nooit meer hetzelfde was als voorheen”. Er waren veel echtscheidingen. Er ontstonden veel moeilijkheden in de huwelijken die overleefden. Een geduldige en sympathieke man was nodig om een nieuw huwelijk te laten slagen. Slechts enkele vrouwen hadden het geluk zo’n man te vinden. Als een kind werd geboren, was de relatie tussen moeder en kind nogal afstandelijk, omdat elke fysieke aanraking en elk fysiek contact voor hen moeilijk was. Hun houding ten opzichte van hun eigen lichaam was net zo verward als ten opzichte van andere mensen.

Situatie op dit moment: de vrouwen beseffen hoe diepgaand de daad van verkrachting hen heeft beïnvloed en dat hun pogingen om de enorme betekenis van de gebeurtenis uit hun leven te verloochenen zinloos waren. Hun pogingen om in het reine te komen met de situatie leverden verschillende resultaten op: ze hadden meer medelijden met de mannen die terugkwamen uit de oorlog dan met zichzelf; ze wilden niets voor zichzelf; in hun latere leven bestonden ze meer voor anderen dan voor zichzelf. Toen voor veel vrouwen duidelijk werd dat “zij de prijs betaalden voor wat de Duitse mannen hadden gedaan in de landen die zij waren binnengevallen”, vonden zij dat zij geen recht hadden om te klagen en beschouwden zichzelf niet langer als slachtoffers. Sommige vrouwen werden bewust actief in de politiek (tegen de herbewapening van West-Duitsland, in de buitenparlementaire oppositie, enz.)

Slechts een klein deel van deze vrouwen maakte gebruik van de mogelijkheid om een vergoeding voor zichzelf (aangeboden door de West-Duitse wetgever) of de betaling van alimentatie voor kinderen die als gevolg van verkrachting zijn geboren (in overeenstemming met de wet op de vergoeding van de schadevergoedingen) te eisen. Afgezien van het feit dat de meeste vrouwen niet op de hoogte waren van deze mogelijkheden, hielden verzoeken om schadevergoeding ook de publicatie van de namen van de slachtoffers in. Veel vrouwen schrokken hiervoor terug en besloten om geen aanvraag in te dienen totdat hun financiële middelen waren uitgeput. Degenen die wel een aanvraag indienden, ervoeren deprimerende situaties bij de autoriteiten. Vrouwen moesten bewijzen dat ze slachtoffer waren, d.w.z. dat hun zaak inderdaad een geval van echte verkrachting was en niet alleen van dwang en dat de schade aan hun gezondheid rechtstreeks aan de verkrachting kon worden toegeschreven. Dit was bijna onmogelijk te bewijzen.


Bron:

Stalin’s War of Extermination  by Joachim Hoffmann

GIs and Germans: Culture, Gender, and Foreign Relations, 1945-1949 By Petra Goedde

GIs and Fräuleins: The German-American Encounter in 1950s West Germany by Maria Hohn

De in het artikel vermeldde aantallen zijn zeer laag in vergelijken met andere aantallen die genoemd worden, onder andere in eerdere artikelen in deze reeks:

De brutale massaverkrachtingen van Duitse vrouwen en meisjes tijdens en na WW-II

Duitsland schijnt licht op verkrachting door geallieerde troepen die de nazi’s versloegen

Het kruisigen van Duitse vrouwen – De getuigenis van kapitein Hermann Sommer

Altijd op de hoogte blijven van het laatste nieuws?

Volg ons dan nu op Telegram via > deze link < !

Doe mee met 1.168 andere volgers

De redactie van deze site modereert niet de reacties op voorhand, opdat u openlijk en direct met elkaar kunt discussiëren. U bent zelf verantwoordelijk voor wat u schrijft in het reactieveld. Het recht om de wet te overtreden, het oproepen tot moord, doodsverwensingen en dergelijke, is echter voorbehouden aan de redactie. Als we dan toch voor de rechter moeten verschijnen, staan we daar liever zelf dan dat we gedwongen worden uw e-mail-adres en IP-nummer af te geven onder bedreiging van overheidsgeweld. Dus houd je een beetje in of wees creatief.

About Piranjaha (1117 Articles)
De door mij vertaalde artikelen geven niet per se mijn mening weer. Ze zijn regelmatig ook tegenstrijdig met elkaar. De huidige ‘wetenschap’ kan daar niet zo goed mee overweg, want alles moet in consensus zijn. Naar mijn mening houdt wetenschap en historisch onderzoek in dat je zoveel mogelijk facetten van een bepaalde zaak bekijkt (en na afloop nog steeds niet overtuigd bent en nieuwsgierig blijft). Van allerlei kanten. De logische consequentie daarvan is dat sommige weergaven botsen of – o jee – onaangenaam zijn.

7 Comments on Verkrachting door Amerikaanse soldaten tijdens WW II in Europa

  1. In de eerste plaats dank voor het vermelden van dit onderwerp,in het Nederlands is hier niet erg veel over te vinden.

    Echter denk ik dat de cijfers in deze aan de erg lage kant zijn,zonder te verwijzen naar bladen die voorstander van het Nationaal Socialisme zijn.Is het een en ander ook te vinden in de “reguliere” gecontroleerde media.Zelfs de rode rakkers worden aangaande deze vermeld,hierbij twee berichten (waarvan in het eerste tevens ontkracht word,als zouden Duitse dames “vrijwillig het nest zijn ingedoken met de yanks).

    “But Gebhardt is certainly correct on one point: For far too long, historical research has been dominated by the idea that rapes committed by GIs were implausible because German women wanted to jump into bed with them anyway.”

    http://www.spiegel.de/international/germany/book-claims-us-soldiers-raped-190-000-german-women-post-wwii-a-1021298.html

    “At least 100,000 women are believed to have been raped in Berlin, based on surging abortion rates in the following months and contemporary hospital reports, with an estimated 10,000 women dying in the aftermath.”

    Nogmaals dank voor het bericht,u verdient een plus/bloemetje.

    Like

  2. Piranjaha // maart 29, 2019 om 19:58 //

    In de artikelen onder ‘zie ook’ (onderaan) worden ook andere getallen genoemd. Deze zijn inderdaad aan de zeer lage kant.

    Like

  3. Waarom hoor je echt nooit hoeveel Russische vrouwen door Duitse soldaten waren veerkracht en hoeveel leed de nazi’s Russen hebben aangericht? Miljoenen Russische vrouwen waren door de Duitsers toen veerkracht en vermoord.

    Like

  4. Like

  5. @Olga // maart 30, 2019 om 00:26

    Je moet toch echt wel onder een tegel leven om durven te beweren dat men nooit hoort hoeveel leed de nazi’s hebben aangericht. De mainstream smijt het dagelijks in je smoel.

    Like

  6. Rommel // maart 30, 2019 om 15:20 //

    “De mainstream smijt het dagelijks in je smoel.”

    En op scholen pompen ze het de jeugd wel in hun kop,vooral het “””leed””” dat de joodjes is aangedaan word tot misselijkmakend toe herhaald.

    Like

Reageer ook

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s