Nieuw

Hitler wilde alleen vrede met Groot-Brittannië. Heeft zijn bewondering en verlangen om Engelsen te verdedigen hem verblind voor de samenzwering om Duitsland te vernietigen?

Groot-Brittannië zet zich in om de Tweede Wereldoorlog voort te zetten en Duitsland te vernietigen

Hitler had zelfs “aangeboden om vijftien Duitse legerdivisies en de hele vloot ter beschikking te stellen van de Britse regering om haar imperium te steunen in geval van oorlog waar ook ter wereld”.

Hij beweerde: “Het bloed van elke Engelsman is te kostbaar om vergoten te worden. Onze twee volkeren horen bij elkaar, rastechnisch en traditioneel – dat is en is altijd mijn doel geweest, ook al kunnen onze generaals het niet begrijpen”.

Churchill heeft nooit een poging gedaan om vrede te sluiten met Duitsland.

Hitler had nooit oorlog met Groot-Brittannië gewild. Voor Hitler was Groot-Brittannië de natuurlijke bondgenoot van Duitsland en de natie die hij het meest bewonderde. Hitler had geen ambities tegen Groot-Brittannië of haar Rijk, en alle vastgelegde gegevens dragen dit stevig uit.[1]

Hitler had ook nooit een wereldoorlog gepland. De Britse historicus A.J.P. Taylor verbrijzelt de mythe van een grote Duitse militaire opbouw:

In 1938-39, het laatste jaar in vredestijd, besteedde Duitsland ongeveer 15% van haar bruto nationaal product aan bewapening. Het Britse aandeel was bijna precies hetzelfde. De Duitse uitgaven voor bewapening werden na München zelfs verlaagd en bleven op dit lagere niveau, zodat bijvoorbeeld de Britse productie van vliegtuigen in 1940 veel hoger lag dan in Duitsland. Toen in 1939 de oorlog uitbrak, had Duitsland 1.450 moderne gevechtsvliegtuigen en 800 bommenwerpers; Groot-Brittannië en Frankrijk hadden 950 jachtvliegtuigen en 1.300 bommenwerpers. De Duitsers hadden 3.500 tanks; Groot-Brittannië en Frankrijk hadden 3.850 tanks. In elk geval schatte de geallieerde inlichtingendienst de Duitse sterkte op meer dan het dubbele van het werkelijke aantal. Zoals gewoonlijk werd gedacht dat Hitler een grote oorlog had gepland en voorbereid. In feite had hij dat niet.[2]

Taylor stelt verder dat Hitler niet van plan was om een grote oorlog te voeren of daarop vooruit te lopen:

Hij was niet van plan een grote oorlog te ontketenen; het maakte dan ook niet uit dat Duitsland er niet op voorbereid was. Hitler sloot bewust de “herbewapening in de diepte” uit die hem door zijn technische adviseurs onder druk werd gezet. Hij was niet geïnteresseerd in de voorbereiding van een lange oorlog tegen de Grote Mogendheden. In plaats daarvan koos hij voor “herbewapening in de breedte” – een frontlinie-leger zonder reserves, alleen geschikt voor een snelle aanval. Onder Hitler’s leiding was Duitsland uitgerust om de zenuwenoorlog te winnen – de enige oorlog die hij begreep en leuk vond; ze was niet uitgerust om Europa te veroveren….Bij het overwegen van Duitse bewapening ontsnappen we aan de mystieke regio’s van Hitler’s psychologie en vinden we een antwoord in de wereld van de feiten. Het antwoord is duidelijk. De staat van de Duitse bewapening in 1939 levert het beslissende bewijs dat Hitler geen algemene oorlog overwoog, en waarschijnlijk helemaal niet van plan was oorlog te voeren.[3].

Hitler wilde graag vrede sluiten nadat Groot-Brittannië en Frankrijk de oorlog tegen Duitsland hadden uitgeroepen. Hitler vertrouwde zijn binnenste cirkel toe: “Als wij aan onze kant alle oorlogshandelingen vermijden, zal de hele zaak verdampen. Zodra we een schip zinken en er aanzienlijke slachtoffers vallen, zal de oorlogspartij daar aan kracht winnen.”[4] Hitler deed op 6 oktober 1939 een vredesaanbod, dat snel werd afgewezen. De leiders van de Sovjet-Unie, die een algemene Europese oorlog wilden, waren ongetwijfeld opgelucht door de snelle afwijzing van het aanbod van Hitler.

Deputy Führer Rudolf Hess with Hitler. In July 19th, 1940 “A Last Appeal To Reason” leaflet was dropped over England, once again a call for peace was propagandized as a call for Britain’s surrender.

Hitler droomde van een Anglo-Duitse alliantie, zelfs toen Duitsland in oorlog was met Groot-Brittannië. Stelt Hitler biograaf Alan Bullock:

“Zelfs tijdens de oorlog bleef Hitler geloven dat een alliantie met Duitsland….in het eigen belang van Groot-Brittannië was, en sprak hij voortdurend zijn spijt uit dat de Britten zo dom waren geweest om dit niet te zien, en gaf hij nooit de hoop op dat hij in staat zou zijn om hun halsstarrigheid te overwinnen en hen ervan te overtuigen zijn mening te accepteren”[5]

Het Duitse offensief tegen Duinkerken werd op 24 mei 1940 op last van Hitler gestopt. De Duitse veldmaarschalk Gerd von Rundstedt staat erop dat zijn handen gebonden waren door Hitler’s instructies. Hitler sprak met von Rundstedt en twee belangrijke mannen van zijn staf, Gens. Georg von Sodenstern en Günther Blumentritt. Zoals Gen. Blumentritt het verhaal vertelt:

Hij [Hitler] verbaasde ons toen door met bewondering te spreken over het Britse Rijk, over de noodzaak van het bestaan ervan en over de beschaving die Groot-Brittannië in de wereld had gebracht….Hij zei dat hij van Groot-Brittannië alleen maar wilde dat zij de positie van Duitsland op het continent zou erkennen. De terugkeer van de verloren koloniën van Duitsland zou wenselijk, maar niet essentieel zijn, en hij zou zelfs aanbieden om Groot-Brittannië te steunen met troepen als het betrokken zou zijn bij enige moeilijkheden waar dan ook.[6]

Hitler vertelde zijn vriendin Frau Troost:

“Het bloed van elke Engelsman is te kostbaar om vergoten te worden. Onze twee volken horen bij elkaar, raciaal en traditioneel – dit is en is altijd mijn doel geweest, ook al kunnen onze generaals het niet begrijpen.[7]

Hitler verklaarde in zijn Testament op 26 februari 1945:

“Churchill kon de sportieve geest waarvan ik het bewijs had geleverd door geen onherstelbare breuk tussen de Britten en onszelf te creëren, niet waarderen. We hebben ze in Duinkerken inderdaad niet vernietigd. Het had hen moeten doen inzien, dat de aanvaarding door hen van de in Europa gevestigde Duitse hegemonie, een stand van zaken, waartegen zij altijd al gekant waren geweest, maar die ik zonder problemen ten uitvoer had gelegd, hun onschatbare voordelen zou brengen.”[8]

The Miracle of Dunkirk was Hitler’s refusal to attack the stranded British troops during the slow Allied rescue. The favor was never returned.

Na het geschenk van Hitler aan Duinkerken te hebben gekregen, weigerde Churchill dit te erkennen. In plaats daarvan beschreef Churchill de evacuatie van Britse troepen van de stranden van Duinkerken als een heroïsch wonder dat door de Britse marine werd volbracht. Churchill werd nog oorlogszuchtiger in zijn vastberadenheid om de oorlog voort te zetten.[9]

Hitler’s wens om het Britse Rijk te behouden kwam tot uitdrukking bij een andere gelegenheid, toen de militaire tegenslagen van de geallieerden op hun hoogste niveau waren. Toen Frankrijk om een wapenstilstand vroeg, gaf von Ribbentrop de volgende samenvatting van Hitler’s houding ten opzichte van Groot-Brittannië in een strikt privégesprek met de Italiaanse minister van Buitenlandse Zaken Graaf Galeazzo Ciano:

Hij [Ribbentrop] zei dat volgens de Führer het bestaan van het Britse Rijk als een element van stabiliteit en sociale orde in de wereld zeer nuttig is. In de huidige stand van zaken zou het onmogelijk zijn om het te vervangen door een andere, vergelijkbare organisatie. De Führer – zoals hij onlangs ook in het openbaar heeft verklaard – verlangt dan ook niet naar de vernietiging van het Britse Rijk. Hij vraagt dat Engeland afstand doet van een deel van zijn bezittingen en het fait accompli erkent. Onder deze voorwaarden zou Hitler bereid zijn tot een akkoord te komen.[10]

Na Duinkerken schreef Ribbentrop dat Hitler enthousiast was over het sluiten van een snelle vrede met Engeland. Hitler schetste de vredesvoorwaarden die hij bereid was de Britten aan te bieden: “Het zullen slechts enkele punten zijn, en het eerste punt is dat er tussen Engeland en Duitsland niets moet worden gedaan dat op enigerlei wijze het prestige van Groot-Brittannië zou schenden. Ten tweede moet Groot-Brittannië ons een of twee van onze oude koloniën teruggeven. Dat is het enige wat we willen”[11].

Op 25 juni 1940 belde Hitler Joseph Goebbels op om de voorwaarden van een overeenkomst met Groot-Brittannië vast te leggen. Goebbels schreef in zijn dagboek:

De Führer….is van mening dat het [Britse Rijk] zoveel mogelijk behouden moet blijven. Want als het instort, dan erven wij het niet, maar nemen buitenlandse en zelfs vijandige krachten het over. Maar als Engeland het niet anders wil, dan moet ze op haar knieën gebracht worden. De Führer zou echter op de volgende basis welwillend staan tegenover vrede: Engeland uit Europa, koloniën en mandaten teruggegeven. Reparaties voor wat er na de wereldoorlog van ons is gestolen……[12]

Hitler nam het initiatief om de oorlog na de val van Frankrijk in juni 1940 te beëindigen. In een overwinningsrede op 19 juli 1940 verklaarde Hitler dat het nooit zijn bedoeling was geweest om het Britse Rijk te vernietigen of zelfs maar te schaden. Hitler deed een algemeen vredesaanbod in de volgende woorden:

In dit uur voel ik het mijn plicht om voor mijn geweten opnieuw een beroep te doen op rede en gezond verstand in Groot-Brittannië en elders. Ik beschouw mezelf in een positie om deze oproep te doen, want ik ben niet de overwonnene, die gunsten smeekt, maar de overwinnaar, sprekend in naam van de rede. Ik zie geen enkele reden waarom deze oorlog moet doorgaan.[13]

Deze toespraak werd gevolgd door particuliere diplomatieke ouvertures naar Groot-Brittannië via Zweden, de Verenigde Staten en het Vaticaan. Het lijdt geen twijfel dat Hitler graag een einde wilde maken aan de oorlog. Maar Churchill was in de oorlog met als doel Duitsland te vernietigen. Churchill hield zich niet bezig met het redden van het Britse Rijk van de ondergang. De Britse minister van Buitenlandse Zaken Lord Halifax wilde ook dat de oorlog zou worden voortgezet en veegde wat hij Hitler’s “oproep om naar eigen goeddunken te capituleren”[14] opzij. Het vredesaanbod van Hitler werd officieel verworpen op 22 juli 1940[15].

Alan Clarke, defensiehulp van Margareth Thatcher, gelooft dat alleen Churchill’s obsessie met Hitler en “vastberadenheid om de oorlog gaande te houden” zijn aanbod van Duitsland om de oorlog in 1940 te beëindigen in de weg staan:

“Er waren verschillende keren dat een rationele leider, eerst redelijk, dan uitstekende voorwaarden vanuit Duitsland had kunnen krijgen. Hitler bood zelfs vrede aan in juli 1940, voordat de Slag om Engeland begon. Na de overwinning van de RAF waren de Duitse voorwaarden nog steeds beschikbaar, nu meer in het voordeel van Groot-Brittannië”[16].

Op 14 augustus 1940, tijdens de Slag om Engeland, riep Hitler zijn veldmaarschalken naar de Rijkskanselarij om hen ervan te overtuigen dat de overwinning op Groot-Brittannië niet mag leiden tot de ineenstorting van het Britse Rijk:

Duitsland streeft er niet naar om Groot-Brittannië te breken omdat de profiteurs niet Duitsland zijn, maar Japan in het oosten, Rusland in India, Italië in het Middellandse-Zeegebied en Amerika in de wereldhandel. Daarom is vrede met Groot-Brittannië mogelijk, maar niet zolang Churchill premier is. We moeten dus zien wat de Luftwaffe kan doen, en een eventuele algemene verkiezing afwachten.[17]

Hitler bleef zoeken naar een manier om een einde te maken aan de oorlog die hij nooit had gewild. Op 10 mei 1941 vloog plaatsvervangend Führer Rudolf Hess in een Messerschmitt 110 naar Schotland om te proberen een vredesakkoord met Groot-Brittannië te sluiten. Op 11 mei 1941 vertelde Rudolf Hess aan de hertog van Hamilton waarom hij naar Schotland was gevlogen: “Ik ben op een missie van de mensheid. De Führer wil Engeland niet verslaan en wil stoppen met vechten”[18].

Hoewel het onmogelijk is om te bewijzen dat Hess met Hitler’s kennis en goedkeuring naar Schotland is gevlogen, suggereert het beschikbare bewijsmateriaal dat hij dat wel heeft gedaan. De relatie tussen Hess en Hitler was zo hecht dat men er logischerwijs van uit kan gaan dat Hess niet zo’n belangrijke stap zou hebben ondernomen zonder eerst Hitler te informeren. Ook was het Hess verboden om openlijk over zijn missie te spreken gedurende de gehele 40-jarige periode van zijn gevangenschap in de Spandau-gevangenis. Deze “gag order” werd duidelijk opgelegd omdat Hess dingen wist die, als ze publiekelijk bekend zouden zijn, zeer gênant zouden zijn voor de geallieerde regeringen.[19]

Een vreedzame regeling van de oorlog was onmogelijk na de aankondiging van de geallieerde politiek van onvoorwaardelijke overgave op een persconferentie in Casablanca op 23 januari 1943. De geallieerde politiek van onvoorwaardelijke overgave zorgde ervoor dat de oorlog tot het bittere einde zou worden uitgevochten. Maurice Hankey, een ervaren Brits staatsman, vatte het effect van de onvoorwaardelijke overgavepolitiek als volgt samen:

Het verbitterde de oorlog, maakte een gevecht tot de finish onvermijdelijk, sloeg de deur dicht naar de mogelijkheid om aan beide kanten voorwaarden aan te bieden of onderhandelingen te openen, gaf de Duitsers en Japanners de moed van wanhoop, versterkte de positie van Hitler als “enige hoop” van Duitsland, hielp Goebbels’ propaganda, en maakte de landing in Normandië en de daaropvolgende vreselijk uitputtende en destructieve opmars door Noord-Frankrijk, België, Luxemburg, Nederland en Duitsland onvermijdelijk. De verlenging van de oorlog stelde Stalin in staat om heel Oost-Europa te bezetten, het ijzeren gordijn te plaatsen en zo in één klap een groot deel van zijn beloofde doelen tegen het zogenaamde kapitalisme te realiseren, waarin hij ook de sociale democratie omvatte…. Niet alleen de vijandelijke landen, maar bijna alle landen werden leeggebloed door dit beleid, dat ons allen, behalve de Verenigde Staten van Amerika, verarmd en in ernstige moeilijkheden heeft gebracht. Helaas heeft dit beleid, in tegenstelling tot de geest van de Bergrede, de morele positie van de geallieerden niet versterkt.[20]

Talrijke andere historici en politieke leiders hebben verklaard dat Groot-Brittannië en de Verenigde Staten het voor Duitsland onmogelijk hebben gemaakt om tot een vreedzame oplossing van de oorlog te komen. Het wordt algemeen erkend dat Hitler geen oorlog met Groot-Brittannië of de Verenigde Staten wilde.[21] In plaats daarvan wilden Groot-Brittannië en de Verenigde Staten oorlog met Duitsland. In dit verband verklaarde Republikein Hamilton Fish:

Als Roosevelt en Churchill de wereld echt hadden willen bevrijden van de dreiging van het totalitarisme, dan hadden ze op 22 juni 1941 hun door God gegeven kans gegrepen. Engeland had zich uit de oorlog kunnen terugtrekken en vrede kunnen sluiten met Hitler onder de meest gunstige voorwaarden. Hitler had geen enkel plan voor de Verenigde Staten, dus we zouden niet in gevaar zijn gekomen door deze wending van de gebeurtenissen. Dan zouden Hitler en Stalin elkaar tot uitputting hebben gestreden. Dit is precies wat de buitenlandse politiek van Baldwin-Chamberlain oorspronkelijk voor ogen had. De heer Truman, toen nog senator, heeft dit beleid krachtig gesteund, net als senator Vandenberg en vele anderen. Het zou de Verenigde Staten en Engeland dominante mogendheden in de wereld hebben gelaten, en ze zouden het een overwegend vrije wereld kunnen hebben gehouden.[22]

De Duitse minister van Buitenlandse Zaken Joachim von Ribbentrop had Rep. Hamilton Fish verteld dat samenwerking tussen Engeland en Duitsland essentieel was voor de handhaving van de vrede. Hitler had zelfs “aangeboden om vijftien Duitse legerdivisies en de hele vloot ter beschikking te stellen van de Britse regering om haar imperium te steunen in geval van oorlog waar ook ter wereld”. Fish geloofde deze uitspraak van von Ribbentrop destijds niet, maar werd jaren later gestaafd[23].

Hitler uitte zijn verbazing aan de Zweedse ontdekkingsreiziger Sven Hedin over de weigering van Groot-Brittannië om zijn vredesaanbiedingen aan te nemen. Hitler voelde dat hij herhaaldelijk de hand van vrede en vriendschap had uitgestrekt naar de Britten, maar elke keer afgewezen werd. Hitler zei: “Het overleven van het Britse Rijk is ook in het belang van Duitsland, want als Groot-Brittannië India verliest, hebben we daar niets aan”[24].

Zelfs een diplomaat van Churchill’s eigen Conservatieve Partij gaf toe: “Voor de wereld in zijn geheel leek Churchill de belichaming van een oorlogsbeleid. Om hem in de regering te hebben gebracht toen het evenwicht tussen vrede en oorlog nog steeds onzeker was, zou de weegschaal definitief naar de kant van de oorlog hebben gekanteld”[25].

De weigering van Winston Churchill om met Duitsland te onderhandelen over vrede is opmerkelijk, omdat Churchill sprak over het kwaad van het communisme. Churchill zei ooit over het communisme:

Het is niet alleen een geloofsbelijdenis, het is een campagneplan. Een communist is niet alleen de houder van bepaalde meningen, hij is de pleitbezorger van een goed doordacht middel om ze af te dwingen. De anatomie van ontevredenheid en revolutie is in elke fase en in elk aspect bestudeerd, en een echt werkboek opgesteld in een wetenschappelijke geest van sabotage van alle bestaande instellingen. Er hoeft geen rekening te worden gehouden met niet-communisten. Elke handeling van goede wil, of tolerantie of verzoening of genade of grootmoedigheid van de zijde van regeringen of staatslieden, moet voor hun ondergang worden gebruikt. Dan, als de tijd rijp is en het juiste moment is aangebroken, moet elke vorm van dodelijk geweld, van opstand tot privémoord, worden gebruikt zonder stint of dwang. De citadel zal worden bestormd onder de vaandels van vrijheid en democratie, en zodra het machtsapparaat in handen is van de Broederschap, moeten alle tegengestelde meningen door de dood worden vernietigd. Democratie is slechts een instrument om te gebruiken en daarna te breken.[26]

Ondanks zijn afkeer van het communisme negeerde Churchill alle Duitse vredesinspanningen en sloot zich aan bij de Sovjet-Unie in de oorlog tegen Duitsland.

Op 20 januari 1943 onthulde Joseph E. Davies dat Hitler aanbood om zich terug te trekken als leider als Groot-Brittannië op die manier vrede zou sluiten met Duitsland. Churchill en andere Britse leiders weigerden Hitler’s aanbod.[27]

Churchill heeft nooit een poging gedaan om vrede te sluiten met Duitsland. In een brief aan Stalin, 1 januari 1944, zei Churchill: “We hebben nooit aan vrede gedacht, zelfs niet in dat jaar toen we volledig geïsoleerd waren en vrede hadden kunnen sluiten zonder ernstige schade te berokkenen aan het Britse Rijk, en wel op uw kosten. Waarom zouden we er nu aan denken, als de overwinning voor ons drieën nadert?”[28]

Het is bekend dat Churchill van oorlog hield. De Engelse publicist, F. S. Oliver, heeft over Churchill geschreven:

‘Van jongs af aan heeft mijnheer Churchill met heel zijn hart, heel zijn verstand en met heel zijn ziel en met al zijn kracht, drie dingen liefgehad: oorlog, politiek en hijzelf. Hij hield van oorlog vanwege zijn gevaren, hij hield van politiek om dezelfde reden, en hij hield van zichzelf vanwege de wetenschap dat zijn geest gevaarlijk is … “[29] Churchill wilde altijd de oorlog tegen Duitsland voortzetten in plaats van te onderhandelen over een vreedzame regeling .

Zelfs leiders van de Duitse verzetsbeweging ontdekten dat de geallieerde politiek van onvoorwaardelijke overgave niet zou veranderen met de dood van Hitler. Op 18 juli 1944 keerde Otto John terug van vruchteloze onderhandelingen met geallieerde vertegenwoordigers in Madrid en deelde hij zijn medeplotters mee dat onvoorwaardelijke overgave zou plaatsvinden, zelfs als zij erin zouden slagen Hitler te doden.

Dr. Eugen Gerstenmaier, voormalig samenzweerder en voorzitter van het West-Duitse parlement na de oorlog, verklaarde in een interview uit 1975:

“Wat wij in het Duitse verzet tijdens de oorlog niet wilden zien, leerden we achteraf in volle omvang; dat deze oorlog uiteindelijk niet tegen Hitler, maar tegen Duitsland werd gevoerd.[30]

Rheinwiesenlager

In de laatste maanden van de Tweede Wereldoorlog en de jaren daarna werd elke denkbare gruweldaad toegestaan en uitgevoerd tegen miljoenen Duitse etnische mannen, vrouwen en kinderen. Duitsland werd vrijwel geheel verwoest.

Bron:

Hitler Only Wanted Peace With Britain. Did His Admiration & Desire To Defend Englishmen Blind Him To The Conspiracy To Destroy Germany?

ENDNOTES

[1] Irving, David, Hitler’s War, New York: Avon Books, 1990, p. 3.

[2] Taylor, A.J.P., The Origins of the Second World War, New York: Simon & Schuster, 1961, p. xxi.

[3] Ibid., pp. 217-218.

[4] Buchanan, Patrick J., Churchill, Hitler, and the Unnecessary War, New York: Crown Publishers, 2008, p. 331.

[5] Bullock, Alan, Hitler: A Study in Tyranny, New York: Harper & Row, 1962, p. 337.

[6] Hart, B. H. Liddell, The Other Side of the Hill, London: Papermac, 1970, pp. 200-201; see also Chamberlain, William Henry, America’s Second Crusade, Chicago: Regnery, 1950, p. 76.

[7] Ibid.

[8] Fraser, L. Craig, The Testament of Adolf Hitler: The Hitler-Bormann Documents, pp. 72-73.

[9] Bradberry, Benton L., The Myth of German Villainy, Bloomington, IN: AuthorHouse, 2012, p. 369.

[10] Ciano, Count Galeazzo, Ciano’s Diplomatic Papers, London: Odhams Press, 1948, p. 373.

[11] Hinsley, F. H., Hitler’s Strategy, Cambridge: Cambridge University Press, 1951, p. 81.

[12] Ferguson, Niall, Empire: The Rise and Demise of the British World Power Order and the Lessons of Global Power, New York: Basic, 2003, pp. 330-331.

[13] Hitler, Adolf, My New Order, Edited with commentary by Raoul de Roussy de Sales, New York: Reynal and Hitchcock, 1941, p. 837.

[14] Chamberlain, William Henry, America’s Second Crusade, Chicago: Regnery, 1950, p. 84.

[15] Hinsley, F. H., Hitler’s Strategy, Cambridge: Cambridge University Press, 1951, p. 82.

[16] Clark, Alan, “A Reputation Ripe for Revision,” London Times, Jan. 2, 1993.

[17] Denman, Roy, Missed Chances: Britain and Europe in the Twentieth Century, London: Indigo, 1997, p. 130.

[18] Langer, Howard J., World War II: An Encyclopedia of Quotations, Westport, CT: Greenwood Press, 1999, p. 142.

[19] Hess, Wolf Rüdiger, “The Life and Death of My Father, Rudolf Hess,” The Journal of Historical Review, Vol. 13, No. 1, Jan./Feb. 1993, pp. 29, 31.

[20] Hankey, Maurice Pascal Alers, Politics, Trials and Errors, Chicago: Regnery, 1950, pp. 125-126.

[21] Fischer, Klaus P., Hitler and America, Philadelphia: University of Pennsylvania Press, 2011, p. 2.

[22] Fish, Hamilton, FDR The Other Side of the Coin: How We Were Tricked into World War II, New York: Vantage Press, 1976, p. 115.

[23] Ibid., p. 87.

[24] Irving, David, Hitler’s War, New York: Avon Books, 1990, p. 236.

[25] Walendy, Udo, Truth for Germany: The Guilt Question of the Second World War, Washington, D.C.: The Barnes Review, 2013, p. 272.

[26] Fish, Hamilton, FDR The Other Side of the Coin: How We Were Tricked into World War II, New York: Vantage Press, 1976, p. 51.

[27] Walsh, Michael, Hidden Truths About the Second World War, United Kingdom: The Historical Review Press, 2012, p. 15.

[28] Walendy, Udo, The Methods of Reeducation, Vlotho/Weser, Germany: Verlag für Volkstum und Zeitgeschichtsforschung, 1979, p. 3.

[29] Fish, Hamilton, FDR The Other Side of the Coin: How We Were Tricked into World War II, New York: Vantage Press, 1976, pp. 115-116.

[30] Tedor, Richard, Hitler’s Revolution, Chicago: 2013, p. 257.

Altijd op de hoogte blijven van het laatste nieuws?

Volg ons dan nu op Telegram via > deze link < !

Doe mee met 1.159 andere volgers

De redactie van deze site modereert niet de reacties op voorhand, opdat u openlijk en direct met elkaar kunt discussiëren. U bent zelf verantwoordelijk voor wat u schrijft in het reactieveld. Het recht om de wet te overtreden, het oproepen tot moord, doodsverwensingen en dergelijke, is echter voorbehouden aan de redactie. Als we dan toch voor de rechter moeten verschijnen, staan we daar liever zelf dan dat we gedwongen worden uw e-mail-adres en IP-nummer af te geven onder bedreiging van overheidsgeweld. Dus houd je een beetje in of wees creatief.

About Piranjaha (908 Articles)
De door mij vertaalde artikelen geven niet per se mijn mening weer. Ze zijn regelmatig ook tegenstrijdig met elkaar. De huidige ‘wetenschap’ kan daar niet zo goed mee overweg, want alles moet in consensus zijn. Naar mijn mening houdt wetenschap en historisch onderzoek in dat je zoveel mogelijk facetten van een bepaalde zaak bekijkt (en na afloop nog steeds niet overtuigd bent en nieuwsgierig blijft). Van allerlei kanten. De logische consequentie daarvan is dat sommige weergaven botsen of – o jee – onaangenaam zijn.

1 Comment on Hitler wilde alleen vrede met Groot-Brittannië. Heeft zijn bewondering en verlangen om Engelsen te verdedigen hem verblind voor de samenzwering om Duitsland te vernietigen?

  1. Historie liefhebber // maart 29, 2019 om 20:38 //

    Een paar jaar geleden zouden de archieven open gaan in UK, maar dat is met 50 jaar uitgesteld, tot grote opluchting van media en historici, want wat daarin staat weten ze al.

    Een paar kabinetsleden zijn uit de school geklapt.
    https://www.telegraph.co.uk/history/10336126/Nazis-offered-to-leave-western-Europe-in-exchange-for-free-hand-to-attack-USSR.html
    But Peter Padfield, an historian, has uncovered evidence he says shows that, Hess, the deputy Fuhrer, brought with him from Hitler, a detailed peace treaty, under which the Nazis would withdraw from western Europe, in exchange for British neutrality over the imminent attack on Russia.

    The existence of such a document was revealed to him by an informant who claims that he and other German speakers were called in by MI6 to translate the treaty for Churchill.

    Hitlers peace offer omvatte dus ook terugtrekking uit West Europa, in ruil voor de gebieden voor WO1 en de vrije hand in Rusland.

    Weinig mensen weten hoe de oorlog is begonnen. Duitsland was 1/3 van zijn grondgebied kwijtgeraakt waaronder aan Polen. Pruisen lag niet meer vast aan Duitsland, daaromheen liep een Poolse corridor, een verzekeringspolis om een volgend oorlog te starten indien nodig. Ook de stad Dantzig was geannexeerd. Hitler wilde een corridor naar Dantzig, maar de Polen mochten nergens mee akkoord gaan. Tot het laatste moment kwamen de Duitsers met hele schappelijke voorstellen. Echter, de Polen wisten dat bij een aanval Frankrijk en Engeland Duitsland zouden klein krijgen, en Churchill en de Fransen hadden de Polen beloofd om Duitsland de oorlog te verklaren mochten ze worden aangevallen. Ondertussen waren op grote schaal etnische Duitsers weggepest uit het geannexeerde deel in Polen.

    Hitlers aanval op Polen was natuurlijk olie dom en kan niet worden vergoelijkt. Maar dat neemt niet weg dat de juiste geschiedenis verteld moet worden, en niet alleen die van de overwinnaars.

    Like

1 Trackback / Pingback

  1. Hitler wilde alleen vrede met Groot-Brittannië. Heeft zijn bewondering en verlangen om Engelsen te verdedigen hem verblind voor de samenzwering om Duitsland te vernietigen? – LekwaalMedia.nl

Reageer ook

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s