Nieuw

‘Neo-kolonialisme’ en hoe de wereld echt werkt

Na de Tweede Wereldoorlog, failliet en onder druk van Amerika, begonnen Groot-Brittannië en andere Europese mogendheden het proces van het verlenen van onafhankelijkheid aan hun respectievelijke koloniën. Het duurde lang voordat de meerderheid van de koloniën onafhankelijk werd en Hongkong verliet de Britse controle pas in 1997. Veel overzeese gebieden zijn nog steeds in Europese handen, waarbij deze resterende gebieden klein maar zeer strategisch zijn, zoals Gibraltar, Akrotiri en Dhekelia (het door Groot-Brittannië bestuurde gebied van Cyprus) en Diego Garcia.

Het is politiek incorrect geworden dat blanke landen überhaupt imperiums, kolonies of overzeese gebieden hebben – in feite zou je kunnen stellen dat links niet wil dat blanke mensen zelfs maar controle hebben over hun eigen thuisland. Dit is echter niet het hele verhaal, en het is naïef om aan te nemen dat het Westen niet krachtig optreedt. Amerika, dat zijn status van wereldpolitieagent gebruikt, is om tal van redenen een groot aantal landen binnengevallen, en zijn Carrier Strike Groups patrouilleren op de oceanen van de wereld. Alleen al de aanwezigheid van een van deze groepen kan een schurkenregering die tegen de wil van Amerika ingaat doen knielen.

Om ervoor te zorgen dat deze Carrier Strike Groups kunnen bestaan en effectief kunnen functioneren, beschikt Amerika over een netwerk van grote, geavanceerde en technologisch geavanceerde marinebases verspreid over de hele wereld. Het zou, zoals ik al zei, politiek incorrect zijn als Amerika gebieden koloniseert en bases bouwt, dus in plaats daarvan bouwt of onderhoudt het bases in andere landen op basis van de premisse van ‘het bieden van regionale veiligheid’ zonder land te annexeren. Dit stelt Amerika in staat om de strategische situatie van een regio te beheersen zonder rechtstreeks beschuldigd te worden van kolonialisme.

In Bahrein bijvoorbeeld gebruikt de vijfde vloot van Amerika dezelfde marinebasis die het Britse Rijk eerder gebruikte, en in Djibouti was het Amerikaanse kamp Lemonnier een voormalig bolwerk van het Franse buitenlandse legioen. Toen Amerika uitgroeide tot een supermacht, hoewel het naar buiten toe kritiek uitte op het kolonialisme (zowel Roosevelt als Truman verachtte het Europese kolonialisme), begon het een langzaam en zeer strategisch proces van overname van de bases die diezelfde Europese imperiums achterlieten, maar zonder de landen te veroveren waarin ze zich bevonden. Dit betekent dat Washington zich geen zorgen hoeft te maken over het rechtstreeks besturen van buitenlandse gebieden, zoals Londen te maken had met de Britse Raj, maar toch de vruchten plukt van het hebben van bases die 365 dagen per jaar gebruikt kunnen worden om de Amerikaanse macht uit te oefenen.

De meest intelligente en sluipende manier om de macht in de afgelopen 60 jaar te verwerven is echter het gebruik van valuta. Met Amerika als enige supermacht na de Koude Oorlog, werd de Amerikaanse dollar de onbetwiste reservemunt. Ongeveer 2/3 van de wereldwijde deviezenreserves worden in Amerikaanse dollars aangehouden, terwijl ongeveer 85% van de valutamarkttransacties in Amerikaanse dollars worden uitgevoerd. De dominantie van hun valuta stelt Amerika in staat om tegen lagere kosten te lenen, wat hun naar schatting een voordeel geeft van $90-$110 miljard per jaar. Dit geeft Washington een buitengewone macht over het begrotingsbeleid over de hele wereld en dwingt andere landen ook om zich te houden aan het Amerikaanse beleid om de waarde en stabiliteit van de dollar, waarvan hun valutareserves zijn gevormd, te handhaven.

Een andere Westerse mogendheid die een soortgelijk beleid voert is Frankrijk. Frankrijk had een uitgestrekt Afrikaans rijk, en nadat het de onafhankelijkheid had toegekend en zich had teruggetrokken, deed het iets briljant. Niet alleen is het militair gebleven, met een portefeuille van bases die het gebruikt heeft om in tal van Afrikaanse conflicten in te grijpen, maar het heeft ook een munt in het leven geroepen waarmee het het fiscale beleid in de regio kon controleren. Het heet de CFA-frank en wordt gebruikt door 14 Afrikaanse landen (12 voormalige Franse koloniën, een voormalige Spaanse kolonie en een Portugese). Het Franse ministerie van Financiën staat hiervoor garant en de waarde van de CFA is gekoppeld aan de euro, wat betekent dat het wordt gecontroleerd via de Europese Centrale Bank. Bovendien moeten de landen die de CFA-frank gebruiken 50% van hun valutareserves bij de Franse Schatkist deponeren en de Franse afgevaardigden zetelen in het bestuur van de centrale banken van die landen.

Dit beleid heeft Frankrijk, en nu ook de EU, in staat gesteld om het monetaire beleid van die veertien Afrikaanse landen van achter de schermen te controleren, zonder ze ooit politiek te hoeven regeren. De meeste mensen, zelfs veel Fransen, hebben geen idee hoe dit systeem werkt, maar toch werkt het. Honderdvijfenvijftig miljoen mensen gebruiken de CFA-frank, dus de invloed en reikwijdte ervan mogen niet worden onderschat.

Met de opkomst van de politieke correctheid en anti-imperialistische denkketens na 1945 werden de westerse mogendheden gedwongen om manieren te vinden om het Grote Spel te spelen zonder de woede van veel van hun burgers. Dus bedachten ze manieren, of veranderden ze bestaande manieren, om hun Machiavellistische activiteiten in de moderne wereld in stand te houden. Het ‘neokolonialisme’ is een term die extreem-links gebruikt wordt om dit te beschrijven, en om eerlijk te zijn is het in grote mate accuraat.

Of zulke moderne vormen van imperialisme goed zijn voor het Westen is een interessante vraag. Het is inderdaad zo dat China, met een bloeiende economie en nu met hernieuwd vertrouwen, het proces van het kopiëren van dergelijke tactieken op een veel agressievere manier in gang zet. Als de derde wereld niet in staat is een beschaving op te bouwen die het Westen en het Verre Oosten waardig is, is het misschien onvermijdelijk dat er ‘neokolonialisme’ bestaat. Waarschijnlijk komt aan het eind van de dag alles terug op de wetten van de natuur, en het overleven van de sterkste.

Bron:

‘Neo-Colonialism’ and how the world really works

Altijd op de hoogte blijven van het laatste nieuws?

Volg ons dan nu op Telegram via > deze link < !

Doe mee met 1.130 andere volgers

De redactie van deze site modereert niet de reacties op voorhand, opdat u openlijk en direct met elkaar kunt discussiëren. U bent zelf verantwoordelijk voor wat u schrijft in het reactieveld. Het recht om de wet te overtreden, het oproepen tot moord, doodsverwensingen en dergelijke, is echter voorbehouden aan de redactie. Als we dan toch voor de rechter moeten verschijnen, staan we daar liever zelf dan dat we gedwongen worden uw e-mail-adres en IP-nummer af te geven onder bedreiging van overheidsgeweld. Dus houd je een beetje in of wees creatief.

About Fubar (10078 Articles)
Is van mening dat de Collaborateurs terechtgesteld moeten worden. En tot we die optie hebben trappen we af en toe reageerders van het schavot.

1 Comment on ‘Neo-kolonialisme’ en hoe de wereld echt werkt

  1. Ach, wat stelt de wet van de sterkste voor op een overbevolkte planeet?
    Een nutteloze massa-slachting.

    Like

1 Trackback / Pingback

  1. ‘Neo-kolonialisme’ en hoe de wereld echt werkt | toodlessss

Reageer ook

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s