Nieuw

Kinderen moeten op de basisschool onderwezen worden over Ataturk

Ataturk terwijl hij kijkt hoe de genocide op de Koerden in Dersim verloopt

Dat is nog eens een gezellig plan.

Bij de NOS lijken ze het alvast een goed idee te vinden, maar bij de NOS weten ze dan ook nauwelijks wie Ataturk was. Ik vind het ook een goed plan, maar niet op de basisschool, en misschien moesten we het ook maar niet opnemen in de leerdoelstellingen voor het VMBO.

Mustafa Kemal Ataturk was een laffe alcoholische maniak die nog al eens van zijn paard lazerde onder invloed, een homofiele pedofiel, psychopaat en kindermoordenaar, oorlogsmisdadiger, massamoordenaar, kinderrover, genocidepleger, staatsgreeppleger, dictator en grootheidswaanzinnige, en vrij waarschijnlijk een jood.

Het lijkt me niet dat dat stof is voor basisschoolkinderen, dus ik zou er liever een paar jaar mee wachten. En als je niet een onmiddellijke jihad in je schoolklas wilt creëren zou ik ook niet de door mij hierboven genoemde omschrijvingen aanhalen. Maar zonder het gebruik van die termen kun je niet de waarheid vertellen over Ataturk.

Ataturk was de einduitvoerder van de Turkse genocide op de christelijke Grieken en Assyriërs en de einduitvoerder van de Turkse genocide op de Armeniërs waar hij voornamelijk Koerden voor inzette. Het land dat tegenwoordig geclaimd wordt door de islamitische Koerden was van oudsher christelijk Armeens.

Volgens Time Magazine was Mustafa Kemal’s vader van Albanese komaf en zijn moeder van Macedonische origine, en Patrick Kinross schreef dat hij “zo blond als elke Slaviër van achter de Bulgaarse grens” was “delicate blanke huid” en “ogen van een diep maar helder blauw licht” (dat klinkt heel erg Turks). Laten we het er op houden dat hij een machtshongerige man was, verpest en verwend door zijn moeder tot op het punt dat hij weigerde nog langer naar school te gaan, hij verzette zich tegen elke vorm van autoriteit en was openlijk onbeschaamd, lomp, grof en beledigend tegenover zijn leraren. Een oom suggereerde om hem dan maar naar de militaire school voor kadetten in Saloniki te sturen en een soldaat van hem te maken. Omdat het gesubsidieerd werd door de regering zou het niks kosten en als de jongen vaardigheid zou tonen kon die officier worden. Hij was briljant. Hij studeerde af in 1905 met de rang van kapitein. Een leraar gaf hem de naam “Kemal” wat ‘perfectie’ betekent, ‘volwassen’.

Ataturk en islam

Ataturk was niet islamitisch, maar schroomde niet om diezelfde islam aan te roepen om minstens 4 miljoen christenen te holocausten en er nog een paar miljoen etnisch te zuiveren. Een veel aangehaalde quote van Ataturk is: “Islam, deze absurde theologie van een immorele bedoeïn is een rottend kadaver dat onze levens vergiftigt”.

Islam is een middel, net als heden ten dage.

Dat weerhield hem er niet van om islam naar believen te gebruiken en zich er op te beroepen. Zo riep hij op tot de islamitische heilige oorlog tegen de christelijke Armeniërs, Grieken en Assyriërs. En zag zeker de grote motiverende waarde van islam. Hij verbood de islam niet maar stelde de moskeeën onder staatstoezicht, omdat hij een enorme statist was, die streefde naar totale controle. Niet voor niets was Stalin een van zijn grote voorbeelden. Het is te danken aan Ataturk, niet aan Erdogan (hij maakt slechts gebruik van), dat we tegenwoordig een probleem hebben met Diyanet en Turkse staatsmoskeeën. Als Ataturk echt iets tegen islam gehad zou hebben zou hij de moskeeën wel gesloopt hebben, maar hij was slim genoeg om de enorme controlerende macht die een (slaven)godsdienst over het volk kan hebben te herkennen en daar het nut van in te zien om te gebruiken om zijn eigen macht mee te vergroten.

In 1919 eiste Ataturk de islamitische eretitel Ghazi op in de nationale assemblee.

In de periode dat deze hervormingen [van de islam en de modernisering van de Turkse staat] afgedwongen werden, trouwde Mustafa Kemal Pasha met een Europees-opgeleide vrouw genaamd Latifa, die, tijdens Turkije’s strijd voor onafhankelijkheid, door hem werd aangemoedigd om zich te kleden als een man en te ijveren voor absolute gelijkheid van de vrouw. Maar op het moment dat zij zelf assertief werd en er op aandrong om als een gerespecteerde vrouw behandeld te worden, scheidde hij van haar in woede, en stuurde haar weg. De ironie wil dat eerder, Kemal verantwoordelijk geweest was voor het afschaffen van de islamitische manier om te scheiden, en toch sprak hij de talaaq (2) uit toen hij scheidde van zijn vrouw. Een paar maanden na zijn scheiding, werd het verbod op ‘islamitisch scheiden’ opgeheven. Gelijk na zijn scheiding van Latifa begon hij zo zwaar te drinken dat hij een bevestigde alcoholicus werd. Seksueel overdraagbare aandoeningen ruïneerden zijn gezondheid. Knappe jonge jongens werden zijn lustobjecten en zijn gedrag tegenover de vrouwen en dochters van zijn politieke aanhangers werd zó agressief dat die hen zo ver mogelijk bij hem uit de buurt hielden. Ataturk stierf uiteindelijk aan levercirrose en daar moet je meer dan zwaar voor drinken.

Ataturk. De weg naar het dictatorschap

April 1919.

Mustafa Kemal werd gekozen als het hoofd van het representatieve comité, de enige democratische verkiezing waar hij ooit aan deelnam.

01Een ander verhaal; Kemal maakte voorbereidingen om zich terug te trekken van de Slag bij Sakarya waar de troepen enorme verliezen hadden geleden, in het bijzonder de officieren. Eén van zijn persoonlijke dienaren, Salih, had zijn spullen al ingepakt. Kemal was op zijn paard geklommen. Hij was stomdronken. Hij viel van zijn paard en brak een rib. De andere commandant, Fevzi Pasha, begreep wat Kemal aan het doen was en smeekte hem terug te komen met zijn troepen, en vertelde dat de vijand zich ook aan het terugtrekken was. Kemal blies de aftocht af. De Slag bij Sakarya was de slag die de Griekse militaire penetratie van Anatolië tot stilstand bracht.

Na de slag, eiste Kemal de titels van ‘Ghazi'(1) en ‘Marshall’  van de Grote Nationale Assemblee in Ankara. De assemblee werd woedend. Misschien wilde die ook nog padishah(2) worden, en wilde die de letters “al-Ghazi” in zijn tughra(3) schijven? De assemblee weigerde. Kemal werd woest. Hij dreigde zijn soldaten tegen de assemblee in te zetten en kreeg uiteindelijk de titel “Ghazi”. Later, in zijn “Nutuk” speech, zou hij er over opscheppen dat hij de titel gekregen had.  https://fenixx.org/2016/04/26/ataturk-de-weg-naar-het-dictatorschap/

Het was nu het jaar 1923. De bevrijdingsoorlog was over. Ismet Pasha was teruggekeerd van de conferentie van Lausanne. Kemal, die inmiddels benoemd was tot hoofd van de assemblee, ontmoette Ismet in Eskisehir om informatie te ontvangen. Hij keerde terug naar Ankara. De eerste minister, Rauf Orbay, ongelukkig met de voortgang van de vredesbesprekingen, nam ontslag uit zijn functie. Ismet keerde later terug naar Lausanne om de gesprekken met de geallieerden te hervatten. In de assemblee argumenteerde een lid, Ali Sukru, dat:

“wat was gewonnen in de oorlog wordt verloren aan de tafel”.

Woedend, trok Kemal zijn pistool en richtte het op Ali Sukru. Sukru, op zijn beurt, richtte zijn pistool op Kemal. De dag na dit incident werd Sukru vermist. Hij was vermoord door Topal Osman, in opdracht van Kemal.

01

Toen de verkiezingen naderden, richtte Kemal de People’s Party op (later heropgericht als de Republican People’s Party). De assemblee vertelde hem dat die dan terug moest treden als hoofd (van de assemblee), want hij kon niet die positie vervullen en tegelijkertijd een partij leiden. Maar Kemal verklaarde dat het een éénpartijsysteem ging zijn, en dat die partij zijn partij was. Na de verkiezingen, met de People’s Party als winnaar en enige deelnemer, benoemde Kemal militaire officieren als assemblee-leden. Maar zelfs dit garandeerde hem niet de macht om een republiek te stichten en daar president van te worden. Daarom hief hij de regering op.

01
Zonder regering nu, besloot hij de stichting van zijn republiek door te drukken op 29 oktober 1923. Als enige kandidaat werd hij gekozen tot president door zijn assemblee, terwijl meer dan de helft zich van stemming onthield. Hij ontsloeg en benoemde assemblee-leden zoals het hem uitkwam en in alle volgende presidentsverkiezingen was hij de enige kandidaat. Iedere poging om te komen tot een vorm van oppositie werd steevast in de kiem gesmoord, zo ook de Progressieve Republikeinse Partij van Kazim Karabekir en Ali Fuat Cebesoy, die tijdens de oorlog de commandant aan het Zuidelijke Front geweest was. Ternauwernood ophanging voorkomen, werd Kazim Karabekir veroordeeld tot 20 jaar huisarrest en zijn partij opgedoekt.

De geheime politie deed zijn werk. Door marteling, elke methode die ze maar konden bedenken, moest de politie genoeg bewijs verkrijgen om alle oppositieleiders die gearresteerd waren  te beschuldigen. Een ‘Tribunaal van Onafhankelijkheid’ werd aangesteld om ze te berechten. Zonder zich te bekommeren om procedure of bewijs, werden ze allemaal veroordeeld tot de dood door ophanging. De doodvonnissen werden naar Kemal zijn huis gestuurd in Çankaya. Tussen de doodvonnissen zat er één voor Arif, die, na een ruzie met Mustafa Kemal, bij de oppositie gegaan was. Arif, zijn enige vriend, die loyaal aan hem gebleven was gedurende alle zwarte dagen tijdens de onafhankelijkheidsoorlog – de enige man aan wie die zijn hart geopend had en intieme gedachten mee gedeeld had. Iemand die aanwezig rapporteerde dat toen hij bij dit vonnis aankwam (van Arif) het grijze masker van de Ghazi’s gezicht geen spier vertrok; hij geen opmerking maakte; niet aarzelde. Hij rookte. Hij legde de sigaret over de rand van de asbak, tekende het doodvonnis van Arif alsof het een routinematig papier was en ging door naar het volgende vonnis … Hij deed het zoals het hoort. En gaf die avond ook een ‘ball’ in Çankaya. Fragment van H. C. Armstrong – The Grey Wolf

Toen Kemalistische troepen het Griekse leger verpletterden en Smyrna (Izmir) binnentrokken in september 1920. Staken ze alle christelijke, Armeense wijken in brand. De joodse wijk bleef ongeschonden.

Als je nog meer Hellevuur in je klaslokaal wilt stichten zou je ook kunnen vermelden dat Sabiha Gökçen, Ataturks aangenomen dochter, door Atatruk uit een Armeens vluchtelingenkamp geroofd was. Sabiha Gökçen wordt ook wel aangevoerd om te bewijzen dat het ‘moderne’ Turkije zeer vrouwvriendelijk, feministisch zelfs was, zij was namelijk de eerste vrouwelijke piloot ter wereld. Zij leidde de luchtbombardementen op Dersim, want nadat de Koerden de Armeniërs afgeslacht hadden, waren zij zelf aan de beurt. Koerden waren immers geen Turken.

Eerst onthoofdden ze mijn vader voor onze ogen. Ze hielden moeder zo dicht bij hem dat ze het bloed kon ruiken dat uit zijn nek gutste. Op dat moment zag ik dat haar hart ook onthoofd was.

Daarna, namen ze mijn moeder en verkrachtten haar voor onze ogen. Allemaal. Eén voor één, en ze gebruikten er afschuwelijke attributen bij. We stierven duizend doden tijdens deze marteling die we gedwongen toekeken. Ze stierf in afgrijselijke pijn.

Toen namen ze elk van mijn broers. Eerst, sneden ze één voor één hun vingers af om er zeker van te zijn dat ze langzaam zouden sterven. Toen, sneden ze hun tongen uit, terwijl ze zeiden dat niemand ooit nog onze taal zou spreken.

Ik bad dat ik zou sterven ! Ik bad dat ik doodgeschoten zou worden !

Ze scheerden mijn broers en ontdeden hen van hun kleding. Pas toen ze er zeker van waren dat de jongens zich volledig vernederd voelden, doodden ze hen.

En ze namen mijn baby-zusje. Mijn zoete lieve engeltje. Ze begonnen met haar kleren te verwijderen. Ze kon niet spreken en ze huilde zelfs niet, maar ik zag de angst in haar ogen en ik ben dankbaar dat ze haar uit het huis voerden en ik niet hoefde te zien wat ze met haar deden. Ik hoorde alleen een korte luide schreeuw. Het was verschrikkelijk.

Ik wist dat ik nu aan de beurt was. My way through hell …

Als het klaslokaal nog steeds niet in een volledige oorlogszone veranderd is kun je er nog een schepje bovenop doen. Het is een garantie om elke Turkse en Joodse leerling in woede te doen ontsteken.

Voor wat er van waar is. 

Ataturk was een Donmeh Jood:

Tot op heden bestaat er onder moslims en niet-moslims over de hele wereld grote verwarring over wie de vrijmetselaarsdictator Mustafa Kemal was (algemeen bekend als “Atatürk”). Recentelijk zijn er nog andere bewijzen aan het licht gekomen dat de wrede dictator Mustafa Kemal, de anti-islamitische heerser en christen-holocauster en de eerste president van het moderne (seculiere) Turkije, niet alleen een niet-islamitische crypto-Joodse Donmeh was, maar ook een geheime afstammeling van de 17de-eeuwse joodse valse messias Sabbatai Tzwi (Zevi)! Het bewijs komt niet van het traceren van zijn genealogie, maar van de uitspraken die hij zelf heeft gedaan. Bekijk het volgende:

Toen Kemal Ataturk Shema Yisrael citeerde

“Het is mijn geheime gebed, ook,” bekende hij.

Door Hillel Halkin

ZICHRON YAAKOV – Er waren twee vragen die ik wilde stellen, zei ik via de telefoon aan Batya Keinan, woordvoerster van de Israëlische president Ezer Weizman, die op het punt stond de volgende dag, maandag 24 januari, te vertrekken tijdens het eerste bezoek ooit aan Turkije door een joods staatshoofd. Een daarvan was of de heer Weizman zou deelnemen aan een officiële ceremonie ter herdenking van Kemal Ataturk.

Keinan controleerde de route van de president, volgens welke hij en zijn vrouw een krans op het graf van Atatürk zouden leggen op de ochtend van hun aankomst, en vroeg wat mijn tweede vraag was.

“Weet president Weizman dat Atatürk Joodse voorouders had en als jongen Hebreeuws gebeden onderwezen kreeg?

“Natuurlijk, natuurlijk,” antwoordde ze zonder enige verbazing, alsof ik gevraagd had of de president wist dat Atatürk de nationale held van Turkije was.

Opgewonden en angstig

Ik bedankte haar en hing op. Een paar minuten later kwam het bij mij op om terug te bellen en te vragen of president Weizman van plan was om in Turkije te verwijzen naar de joodse antecedenten van Atatürk. “Ik ben zo blij dat je weer belt,” zei mevrouw Keinan, die nu opgewonden en een beetje verdrietig klonk. “Waar heb je precies je informatie vandaan gehaald?

“Waarom vraagt u dat”, vroeg ik, “als het kantoor van de president het kennelijk ook weet ?”

Omdat dat niet zo was, bekende ze. Ze had alleen maar aangenomen dat het zo was omdat ik zelf zo overtuigend had geklonken. “Nadat je had opgehangen,” zei ze, “zei ik wat je me vertelde en niemand hier weet er iets van. Kunt u ons alstublieft faxen wat u weet ?”

Ik heb haar een korte versie ervan gefaxt. Hier is een langere versie.

Verhalen over de joodse identiteit van Atatürk, wiens standbeeld op het hoofdplein van elke stad in Turkije staat, circuleerden al tijdens zijn leven, maar werden door hem en zijn familie ontkend en nooit serieus genomen door biografen. Van de zes biografieën van hem die ik deze week heb geraadpleegd, maakt geen van hen zelfs maar melding van een dergelijke speculatie. De enige wetenschappelijke verwijzing ernaar in gedrukte vorm die ik kon vinden was in de vermelding van Ataturk in de Israëlische Entsiklopedya ha-Ivrit, die begint:

“Mustafa Kemal Ataturk – (1881-1938), Turkse generaal en staatsman en oprichter van de moderne Turkse staat.

“Mustafa Kemal werd geboren uit de familie van een kleine douanebeambte in Salonika en verloor zijn vader toen hij jong was. Er is geen bewijs van het geloof, wijdverspreid onder zowel joden als moslims in Turkije, dat zijn familie uit de Donmeh kwam. Als jongen kwam hij in opstand tegen de wens van zijn moeder om hem een traditionele religieuze opvoeding te geven en op 12-jarige leeftijd werd hij op zijn verzoek naar een militaire academie gestuurd”.

Seculiere Vader

De Doenme waren een ondergrondse sekte van Sabbetaianen, Turkse joden die moslimnamen namen en zich naar buiten toe als moslims gedroegen, maar stiekem geloofden in Sabbetai Zevi, de 17de-eeuwse valse messias, en in zijn naam zorgvuldig bewaakte gebeden en rituelen uitvoerden. De encyclopedieversie van Ataturks opvoeding is echter enigszins in tegenspraak met zijn eigen opvoeding. Hier is zijn verslag zoals geciteerd door zijn biografen:

“Mijn vader was een man met liberale opvattingen, nogal vijandig tegenover religie en een aanhanger van westerse ideeën. Hij had liever gezien dat ik naar een lekenschool zou gaan, waar niet de Koran maar de moderne wetenschap werd onderwezen”.

“In deze gewetensstrijd slaagde mijn vader erin de overwinning te behalen na een kleine manoeuvre; hij deed alsof hij toegaf aan de wensen van mijn moeder en regelde dat ik de (islamitische) school van Fatma Molla Kadin zou betreden met de traditionele ceremonie. …

“Zes maanden later trok mijn vader mij in alle rust terug van de school en nam me mee naar de school van de oude Shemsi Effendi die een vrije voorbereidende school volgens Europese methoden leidde. Mijn moeder maakte daar geen bezwaar tegen, want haar wensen waren in acht genomen en haar conventies werden gerespecteerd. Het was vooral de ceremonie die haar tevreden had gesteld”.

Wie was de vader van Mustafa Kemal, die zich hier op een typische Doenme-manier gedroeg, uiterlijk islamitische ceremonies observeerde terwijl hij innerlijk op hen schold? Ataturk’s moeder Zubeyde kwam uit de bergen ten westen van Salonika, dicht bij de huidige Albanese grens; van de oorsprong van zijn vader, Ali Riza, is weinig bekend.

Verschillende schrijvers hebben hen als Albanees, Anatolisch en Salonikan (Thessaloniki waar een grote joodse gemeenschap verbleef, Fub) aangeduid, en Lord Kinross’ compendious 1964 “Ataturk” noemt Ali Riza een “schimmige persoonlijkheid” en voegt er cryptisch gezien Ataturks onwil om meer over zijn familie-achtergrond te vertellen: “Voor het kind van zo’n gemengde omgeving zou het zelden voorkomen, waar zijn raciale loyaliteiten ook liggen, om ook precies te informeren naar zijn persoonlijke afkomst buiten die van zijn ouders”.

Hebreeuws leren

Heeft Kinross meer gedacht dan hij toegaf? Ik zou het me nooit afgevraagd hebben als ik niet recentelijk een opmerkelijk hoofdstuk was tegengekomen toen ik in de uitverkochte Hebreeuwse autobiografie [1] van Itamar Ben-Avi, zoon van Eliezer Ben-Yehuda, de belangrijkste promotor van de heropleving van het gesproken Hebreeuws aan het eind van de 19e eeuw in Palestina. Ben-Avi, het eerste kind dat sinds de oudheid in het Hebreeuws werd opgevoed en later een Hebreeuwse journalist en krantenuitgever, schrijft in dit boek over het binnenlopen van het Kamenitz Hotel in Jeruzalem op een herfstavond in 1911 en gevraagd door de eigenaar:

“Zie je die Turkse officier daar in de hoek zitten, die met de fles arak? ”
“Ja. ”
“Hij is een van de belangrijkste officieren van het Turkse leger. ”
“Wat is zijn naam? ”
“Mustafa Kemal. ”
“Ik wil hem graag ontmoeten,’ zei ik, want op het moment dat ik naar hem keek, schrok ik van zijn doordringende groene ogen.

Ben-Avi beschrijft twee ontmoetingen met Mustafa Kemal, die nog niet de naam Atatürk, ‘Vader van de Turken’, had aangenomen. Beiden werden in het Frans gehouden, waren grotendeels gewijd aan de Osmaanse politiek en gedrenkt in een grote hoeveelheid Arak. In de eerste daarvan vertrouwt Kemal toe:

“Ik ben een afstammeling van Sabbetai Zevi – inderdaad geen jood meer, maar een fervent bewonderaar van deze profeet van u. Ik ben van mening dat elke jood in dit land er goed aan zou doen om zich bij zijn kamp aan te sluiten”.

Tijdens hun tweede ontmoeting, 10 dagen later in hetzelfde hotel, zei Mustafa Kemal op een gegeven moment:

“Ik heb thuis een Hebreeuwse Bijbel gedrukt in Venetië. Het is nogal oud, en ik herinner me dat mijn vader mij naar een karaietenleraar bracht die me leerde om het te lezen. Ik kan me er nog een paar woorden van herinneren, zoals –” “.

En Ben-Avi gaat verder:
“Hij pauzeerde even, zijn ogen op zoek naar iets in de ruimte. Toen herinnerde hij zich dat:
“Shema Yisra’el, Adonai Elohenu, Adonai Ehad! [2]
“Dat is ons belangrijkste gebed, kapitein.
“En ook mijn geheime gebed, cher monsieur,’ antwoordde hij en vulde onze glazen bij.

Hoewel Itamar Ben-Avi het niet had kunnen weten, benoemde Atatürk ongetwijfeld letterlijk het “geheim gebed”. Onder de esoterische gebeden van de Doenme, die voor het eerst aan de schriftuurlijke wereld bekend werden gemaakt toen er in 1935 een boek van hen de Nationale Bibliotheek van Jeruzalem bereikte, is er een met de geloofsbelijdenis:

“Sabbetai Zevi en niemand anders is de ware Messias. Hoor o Israël, de Heer, onze God, de Heer is één.

Het was ongetwijfeld vanuit dit credo, in plaats van uit de Bijbel, dat Ataturk zich de woorden van de Sjema herinnerde, die hij voor zover ik weet slechts eenmaal in zijn volwassen leven bekende te kennen:

In een gesprek dat hij voerde met een jonge Hebreeuwse journalist in twee in alcohol-gedrenkte gesprekken in Jeruzalem bijna een decennium voordat hij de controle over het Turkse leger nam na de rampzalige nederlaag in de Eerste Wereldoorlog, de binnenvallende Grieken versloeg en een seculiere Turkse republiek oprichtte waarin de islam werd verbannen – voor eens en altijd, zo dacht hij – naar de moskeeën.

Atatürk zou goede redenen hebben gehad om zijn Doenme-oorsprong te verbergen. Niet alleen werd op de Doenmes (die alleen onder elkaar trouwden en bijna 15.000 personen telde, grotendeels geconcentreerd in Salonika, aan de vooravond van de Eerste Wereldoorlog) neergekeken als ketters door zowel moslims als joden, ze hadden een reputatie van seksuele losbandigheid die nauwelijks vleiend voor hun nageslacht kon zijn geweest.

Deze licentie, die theologisch werd gerechtvaardigd door de bewering dat deze de gelovigen’s vrijheid van de bijbelse geboden weergeeft onder de nieuwe bedeling van Sabbetai Zevi, wordt beschreven door de voorganger van Ezer Weizman, de tweede president van Israël, Yitzchak Ben-Zvi, in zijn boek over verloren Joodse communities, “The Exiled and the Redeemed”:

Heilige nakomelingen

“Eenmaal per jaar (tijdens de jaarlijkse ‘Sheep Holiday’ van de Doenmes) worden de kaarsen uitgedaan tijdens een diner dat wordt gekenmerkt door orgieën en de ceremonie van de uitwisseling van vrouwen. … De rite wordt beoefend op de avond van Sabbetai Zevi’s traditionele verjaardag…… Men gelooft dat kinderen die geboren zijn uit dergelijke verbintenissen als heilig worden beschouwd”.

Hoewel Ben-Zvi, die in de jaren 1950 schreef, dacht: “Er is reden om aan te nemen dat deze ceremonie niet helemaal is verlaten en tot op de dag van vandaag voortduurt”, is er weinig bekend over de vraag of de traditionele praktijken of sociale structuren van de Doenmes nog steeds bestaan in het moderne Turkije. De gemeenschap verliet Salonika samen met de andere Turkse inwoners van de stad tijdens de Grieks-Turkse oorlog van 1920-21, en de nakomelingen, van wie velen in Istanbul rijke zakenlieden en kooplieden zouden zijn, worden over het algemeen verondersteld volledig te zijn opgenomen in het Turkse leven.

Nadat ik mijn fax naar Batya Keinan had gestuurd, heb ik gebeld om te controleren of ze die had ontvangen. Ze had inderdaad, zei ze, en ze zou ervoor zorgen dat de president de fax kreeg om te lezen op zijn vlucht naar Ankara. Het is echter de vraag of de heer Weizman er tijdens zijn bezoek op zal zinspelen: De Turkse regering, die jarenlang moslimfundamentalistische aanvallen op haar legitimiteit en op de seculiere hervormingen van Atatürk heeft afgewend, heeft weinig reden om het nieuws te verwelkomen dat de vader van de “Vader van de Turken” een crypto-Jood was die zijn anti-moslimgevoelens aan zijn zoon heeft doorgegeven. Het geheim van Mustafa Kemal is ongetwijfeld een geheim dat het er de voorkeur aan zou geven om te worden bewaard.


Notes:
1- Hillel Halkin is referring above to the book עם שחר עצמאותנו : זכרונות-חייו של הילד העברי הראשון or ʻIm shahar ʻatsma ʻutenu: zikhronot-ḥayaṿ shel ha-yeled ha-ʻIvri ha-rishon (Tel-Aviv, 1961) by Itamar (sometimes Ithamar) Ben-Avi (1882-1943) pages 213-223.
2- Shema Yisra’el (“Hear, O Israel”) is the most important of all Jewish prayers. It is the centerpiece of the daily morning and evening prayer services besides being recited by the practicing Jewish people just before going to bed. It is also part of the Sabbath services. See Torah (תּוֹרָה), Devarim (דְּבָרִים) – Deuteronomy 6:4.
.
Wat je er ook van denkt. Het christelijke Armenië is absoluut niet gediend van Joden.

Altijd op de hoogte blijven van het laatste nieuws?

Volg ons dan nu op Telegram via > deze link < !

Doe mee met 1.126 andere volgers

De redactie van deze site modereert niet de reacties op voorhand, opdat u openlijk en direct met elkaar kunt discussiëren. U bent zelf verantwoordelijk voor wat u schrijft in het reactieveld. Het recht om de wet te overtreden, het oproepen tot moord, doodsverwensingen en dergelijke, is echter voorbehouden aan de redactie. Als we dan toch voor de rechter moeten verschijnen, staan we daar liever zelf dan dat we gedwongen worden uw e-mail-adres en IP-nummer af te geven onder bedreiging van overheidsgeweld. Dus houd je een beetje in of wees creatief.

About Fubar (10061 Articles)
Is van mening dat de Collaborateurs terechtgesteld moeten worden. En tot we die optie hebben trappen we af en toe reageerders van het schavot.

2 Comments on Kinderen moeten op de basisschool onderwezen worden over Ataturk

  1. Jeanette K // februari 23, 2019 om 10:25 //

    Inderdaad… De islam, deze absurde theologie van immorele bedoeïnen, is een rottend kadaver
    dat onze lijven vergiftigt.
    Daar zouden ze hier bumperstickers van moeten maken, dat zouden ze alle kinderen moeten leren, dat zouden al die verdomde Haagse plucheplakkers moeten leren.

    Liked by 1 persoon

  2. Verbaast mij niks…de kinderen worden op jonge leeftijd op school gehersenspoeld, je moet verplicht links zijn anders ben je meteen een vieze vuile racist…dat kreeg ik 35 jaar geleden al te horen…toch heb ik mijn mening nooit veranderd, ik heb alleen mijn mond gehouden om problemen te vermijden…ik was slim genoeg om zelf te denken…

    Liked by 1 persoon

Reageer ook

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s