Nieuw

De EU beledigt met opzet Groot-Brittannië door Gibraltar een kolonie te noemen – Terwijl het Frankrijk is dat nog steeds koloniën heeft

De Franse koloniën in Afrika bestaan nog steeds en zijn mede oorzaak van de massa-immigratie en daarmee een probleem voor ons.

De EU bestaat alleen nog uit Duitsland en Frankrijk, en de leiders van beide landen worden volkomen uitgekotst door hun eigen bevolking, maar het weerhoudt ze er niet van op de valreep van het uiteen spatten van de EU de Britten nog even grof te beledigen:

Mocht die Brexit er toch komen, ondanks het inzetten van Theresa May, dan moet er zoveel mogelijk gebied van Groot Brittanië af. Vandaar het gezeik over de grens Ierland <-> Noord-Ierland, en het oprakelen van onafhankelijkheid voor Schotland, Wales en Cornwall, koninkrijksdelen die in meerderheid tegen de Brexit gestemd hebben. En het opstoken van de Spaanse frustratie omtrent Gibraltar.

Gibraltar is geen kolonie. Gibraltar heeft zelfbestuur behalve wat betreft defensie en Buitenlandse Zaken en in 2002 stemde 98.97% van de bevolking tégen onafhankelijkheid van het VK. Enneh, die Spanjolen moeten al helemaal niet zeiken. Spanje heeft twee exclaves in Marokko die wel een probleem zijn. En dat hoef ik hier denk ik niet uit te leggen, ze zijn beide een springplank voor Afrikanen naar Europa, bovendien als je daar wel eens geweest bent weet je dat het beide Marokkaanse shitholes zijn, die in niets te onderscheiden zijn van andere Marokkaanse shitholes, terwijl Gibraltar zo Brits is als het maar kan zijn. Het is een beetje een financieel piratennest, maar dat heeft elk zichzelf respecterend West-Europees land wel ergens (hallo St. Maarten).

Enfin, Frankrijk dus:

Vorige week hadden we een stuk: ‘Salvini hoopt dat Frankrijk zich van de verschrikking Macron bevrijden kan‘, en daarin kwam ook vice-premier Di Maio ter sprake, die het volgende zei:

Di Maio gaf Frankrijk ook de schuld voor de verarming van Afrika zondag. “Om Afrikanen in Afrika te houden, is het genoeg voor de Fransen om thuis te blijven.”

“Als mensen vandaag Afrika verlaten, komt dat omdat sommige Europese landen, met Frankrijk aan de top, nooit zijn gestopt met het koloniseren van Afrika,” vervolgde Di Maio. Salvini volgde en bekritiseerde de president van Frankrijk met de woorden: “Ik zal de lessen van Macron over menselijkheid en vrijgevigheid niet accepteren”, zei Salvini maandag, die de Franse oliebelangen in Libië de schuld geeft van het gebrek aan interesse in “stabilisering van de situatie”. 

In 2013 schreef ik eens ergens een stukje met de titel ‘Françafrique’. Enige passages:

Françafrique, klikbare kaart via http://www.stop-francafrique.com/

Frankrijk bemoeit zich al een tijd fijntjes met zijn oude koloniën en heeft dat eigenlijk ook nooit nagelaten. Frankrijk was wat laat met koloniseren en hield daar een stuk woestijn aan over dat niemand wilde hebben. Alleen de Duitsers en Italianen waren nog slomer, maar dat was omdat die als land niet bestonden tot het eind van de 19de eeuw en toen was de buit al lang verdeeld.

Frankrijk is nooit gestopt met het zich bemoeien in de oude Afrikaanse, islamitische, koloniën. Een paar jaar geleden werd er nog ingegrepen in Ivoorkust. In Tsjaad en de Centraal-Afrikaanse-Republiek zijn ze nooit ver weg. Eind vorige eeuw was het op Frans aandringen dat er geen gekozen islamitische regering kwam in Algerije, waar ze tot ’62 hevige strijd leverden. In buurland Tunesië brak de Arabische lente uit, nadat iemand zich in de fik stak, en het was Frankrijk dat de oorlog in Libië initieerde vanwege olie-contracten en Khadaffi’s tegoeden op Franse banken.

Het is Frankrijk dat almaar aandringt op een ‘Mediterrane Unie’. Vanwege Frankrijks ‘speciale’ band met de Méditerranée denkt het op die manier zijn gewicht binnen de EU te vergroten.

Het stukje ging over het Franse ingrijpen in Mali (tegen de jihadistische dreiging, terwijl ze de jihad elders steunen):

Maar met 20% van de wereldgoudproductie, de derde producent ter wereld, is Mali natuurlijk een niet onappetijtelijk hapje. Ook de ruime hoeveelheden uranium, te delven door het Franse Areva, zijn van belang voor Frankrijk dat voor een groot deel afhankelijk is van kernenergie.

Want Frankrijk heeft een ‘eerste recht’ op grondstoffen in zijn oude koloniën, maar dat komt zo.

JouWatch schrijft naar aanleiding van het recente onderonsje tussen Merkel en Macron:

Afrikabeleid van Frankrijk brengt massale migratie naar Europa

JouWatch verwijst naar de kritiek van Di Maio en Salvini, die ik hierboven noemde:

Wat gebeurt er nu in het permanente conflict tussen Rome en Parijs? De twee hoofdfiguren van de Italiaanse Volkscoalitie, Di Maio en Salvini, hebben het publiek simpelweg herinnerd aan het vuilste geheim van de Franse politiek, namelijk het gewetenloze neokolonialisme van onze buurstaat in Afrika. Sinds 1961 controleert Parijs de politiek, valuta en economie van de voormalige koloniën Benin, Burkina Faso, Guinee-Bissau, Ivoorkust, Mali, Niger, Senegal, Togo, Kameroen, Centraal-Afrikaanse Republiek, Tsjaad, Congo, Equatoriaal Guinea en Gabon.

In dit stuk hieronder wordt het uitgelegd. Het origineel is van Mawuna Remarque Koutonin, hoofdredacteur van SiliconAfrica.com, maar helaas is zowel de site als de redacteur foetsie dus we zullen het met een tweedehands vertaling (van mij, mijn woordenboek en mijn vertaalmasjien) moeten doen. De link gaat naar een van de vele stukken op de internets die het stuk van Mawuna Remarque Koutonin letterlijk hebben overgenomen, er zijn tientallen versies te vinden als je een beetje duckduckgo-et. Mawuna had daar geen probleem mee, mits er toestemming gevraagd zou worden. Ik kán dat niet doen want zijn site is foetsie, ik ga er maar van uit dat hij er geen bezwaar tegen zou hebben:

14 Afrikaanse landen gedwongen door Frankrijk om koloniale belasting te betalen voor de voordelen van slavernij en kolonisatie

Wist u dat veel Afrikaanse landen sinds hun onafhankelijkheid tot op de dag van vandaag nog steeds koloniale belasting betalen aan Frankrijk!

Toen Sékou Touré van Guinee in 1958 besloot om uit het Franse koloniale rijk te stappen en koos voor de onafhankelijkheid van het land, werd de Franse koloniale elite in Parijs zo woedend, dat zij in een historische daad van razernij alles vernietigde in Guinee dat zij de voordelen van de Franse kolonisatie noemden.

Drieduizend Fransen verlieten het land en namen al hun bezittingen mee en vernietigden alles wat niet kon worden verplaatst: scholen, kinderdagverblijven, overheidsgebouwen werden afgebroken; auto’s, boeken, medicijnen, onderzoeksinstituutinstrumenten, tractoren werden verpletterd en gesaboteerd; paarden, koeien op de boerderijen werden gedood, en voedsel in magazijnen werd verbrand of vergiftigd.

Het doel van deze schandelijke daad was om alle andere koloniën een duidelijk signaal te geven dat de gevolgen voor de afwijzing van Frankrijk zeer groot zouden zijn.

Langzaam maar zeker verspreidde de angst zich onder de Afrikaanse elite en niemand heeft na de gebeurtenissen in Guinee de moed gevonden om het voorbeeld van Sékou Touré te volgen, wiens slogan was: “Wij verkiezen vrijheid in armoede boven weelde in slavernij”.

Sylvanus Olympio, de eerste president van de Republiek Togo, een klein land in West-Afrika, vond een middenweg met de Fransen. Hij wilde niet dat zijn land een Franse heerschappij zou blijven, daarom weigerde hij het door De Gaule voorgestelde pact voor voortzetting van de kolonisatie te ondertekenen, maar ging hij akkoord met de betaling van een jaarlijkse schuld aan Frankrijk voor de zogenaamde voordelen die Togo van de Franse kolonisatie kreeg.
Het was de enige voorwaarde voor de Fransen om het land niet te vernietigen voor het vertrek. Het door Frankrijk geschatte bedrag was echter zo groot dat de terugbetaling van de zogenaamde “koloniale schuld” in 1963 bijna 40% van de nationale begroting bedroeg.

De financiële situatie van het nieuwe onafhankelijke Togo was erg onstabiel, dus om uit de situatie te komen, besloot Olympio om het Franse koloniale geld FCFA (de frank voor Franse afrikaanse kolonies) eruit te halen en de eigen munt van het land uit te geven.

Op 13 januari 1963, drie dagen nadat hij begon met het drukken van zijn eigen munt, doodde een groep ongeletterde soldaten, gesteund door Frankrijk, de eerste gekozen president van nieuw onafhankelijk Afrika. Olympio werd gedood door een ex-Frans vreemdelingenlegioen sergeant Etienne Gnassingbe, die naar verluidt een gift van $612 ontving van de lokale Franse ambassade voor de baan van de huurmoordenaar.

Olympio’s droom was om een onafhankelijk en zelfvoorzienend land op te bouwen. Maar de Fransen vonden het idee niet leuk.

Op 30 juni 1962 besloot Modiba Keita, de eerste president van de Republiek Mali, zich terug te trekken uit de Franse koloniale munteenheid FCFA, die werd opgelegd aan 12 nieuwe onafhankelijke Afrikaanse landen. Voor de Malinese president, die meer neigde naar een socialistische economie, was het duidelijk dat de voortzetting van het kolonisatiepact met Frankrijk een valstrik was, een last voor de ontwikkeling van het land.

Op 19 november 1968 zal Keita, net als Olympio, het slachtoffer worden van een staatsgreep van een andere voormalige Franse buitenlandse legionair, de luitenant Moussa Traoré.

In die turbulente periode van Afrikaanse gevechten om zich te bevrijden van de Europese kolonisatie, zou Frankrijk herhaaldelijk veel voormalige Franse legionairs gebruiken om staatsgrepen uit te voeren tegen gekozen presidenten:

  • – Op 1 januari 1966 voerde Jean-Bédel Bokassa, een voormalige Franse buitenlandse legionair, een staatsgreep tegen David Dacko, de eerste president van de Centraal-Afrikaanse Republiek.
  • – Op 3 januari 1966 werd Maurice Yaméogo, de eerste president van de Republiek Opper-Volta, nu Burkina Faso genaamd, het slachtoffer van een staatsgreep van Aboubacar Sangoulé Lamizana, een voormalige Franse legionair die met Franse troepen in Indonesië en Algerije vocht tegen de onafhankelijkheid van deze landen.
  • – Op 26 oktober 1972 droeg Mathieu Kérékou, veiligheidsagent van president Hubert Maga, de eerste president van de Republiek Benin, een staatsgreep tegen de president, nadat hij van 1968 tot 1970 Franse militaire scholen had bezocht.

In de afgelopen 50 jaar zijn er in totaal 67 staatsgrepen gepleegd in 26 landen in Afrika, 16 van die landen zijn Franse ex-koloniën, wat betekent dat 61% van de staatsgrepen in Franstalig Afrika plaatsvond.

Zoals uit deze cijfers blijkt, is Frankrijk behoorlijk wanhopig, maar actief om zijn koloniën koste wat het kost sterk in zijn greep te houden, wat er ook gebeurt.

In maart 2008 zei de voormalige Franse president Jacques Chirac:

“Zonder Afrika zal Frankrijk naar beneden glijden in de rang van een derde [wereld]macht”.

De voorganger van Chirac, François Mitterand, voorspelde dat al in 1957:

“Zonder Afrika zal Frankrijk in de 21e eeuw geen geschiedenis hebben”.

Op dit moment dat ik dit artikel schrijf, zijn 14 Afrikaanse landen door Frankrijk verplicht om via een koloniaal pact 85% van hun buitenlandse reserve in de Franse centrale bank onder Franse minister van Financiën te storten. Tot nu toe, 2014, moeten Togo en ongeveer 13 andere Afrikaanse landen nog steeds koloniale schulden aan Frankrijk betalen. Afrikaanse leiders die weigeren worden gedood of het slachtoffer van een staatsgreep. Degenen die gehoorzamen worden door Frankrijk gesteund en beloond met een uitbundige levensstijl, terwijl hun volk extreme armoede en wanhoop doormaakt.

Post-koloniale koloniën

Het is zo’n kwaadaardig systeem dat het zelfs door de EU wordt veroordeeld. Frankrijk is echter niet van plan om dit koloniaal systeem te verlaten dat over vijftig jaar ongeveer vijfhonderd miljard dollar van Afrika naar hun schatkist heeft verkast.

We beschuldigen Afrikaanse leiders vaak van corruptie en het dienen van de belangen van westerse landen, maar er is een duidelijke verklaring voor dat gedrag. Ze gedragen zich zo omdat ze bang zijn dat ze gedood worden of het slachtoffer worden van een staatsgreep. Ze willen een machtige natie die hen steunt in geval van agressie of problemen. Maar, in tegenstelling tot een bevriende natiebescherming, wordt de westerse bescherming vaak geboden in ruil voor het afzien van deze leiders om de belangen van hun eigen volk of naties te dienen.

Afrikaanse leiders zouden in het belang van hun volk werken als ze niet voortdurend door koloniale landen werden gestalkt en gepest.

In 1958 verklaarde Leopold Sédar Senghor, bang voor de gevolgen van de keuze voor onafhankelijkheid van Frankrijk: “De keuze van het Senegalese volk is onafhankelijkheid; ze willen dat die alleen plaatsvindt in vriendschap met Frankrijk, niet in geschil”, aldus Leopold Sédar Senghor.

Vanaf dat moment accepteerde Frankrijk alleen nog maar een “onafhankelijkheid op papier” voor zijn koloniën, maar ondertekende het bindende “Samenwerkingsakkoorden”, waarin de aard van hun betrekkingen met Frankrijk, in het bijzonder de banden met de Franse koloniale munteenheid (de frank), het Franse onderwijssysteem, militaire en commerciële voorkeuren, gedetailleerd worden beschreven.

Hieronder vindt u de 11 hoofdbestanddelen van het Kolonisatiepact sinds de jaren vijftig van de vorige eeuw:

#1. Koloniale schuld voor de voordelen van de Franse kolonisatie
De nieuwe “onafhankelijke” landen zouden moeten betalen voor de infrastructuur die Frankrijk tijdens de kolonisatie in het land heeft gebouwd.

#2. Automatische inbeslagname van de nationale muntreserves:
De Afrikaanse landen moeten hun nationale monetaire reserves storten op de Franse Centrale bank. Frankrijk beheert op die manier sinds 1961 de nationale reserves van veertien Afrikaanse landen: Benin, Burkina Faso, Guinea-Bissau, Ivoorkust, Mali, Niger, Senegal, Togo, Kameroen, Centraal-Afrikaans Republiek, Tsjaad, Congo-Brazzaville, Equatoriaal-Guinea en Gabon.

#3. Recht van eerste keuze voor elke in het land ontdekte ruwe of natuurlijke hulpbron
Frankrijk heeft het eerste recht om alle natuurlijke hulpbronnen te kopen die in het land van de voormalige koloniën zijn gevonden. Het is pas nadat Frankrijk zou zeggen: “Ik ben niet geïnteresseerd”, dat de Afrikaanse landen andere partners mogen zoeken.

#4. Prioriteit voor Franse belangen en bedrijven bij openbare aanbestedingen en openbare biedingen
Bij de gunning van overheidscontracten moeten Franse bedrijven eerst in aanmerking worden genomen, en pas daarna kunnen deze landen elders gaan kijken. Het maakt niet uit of de afrikaanse landen elders meer waar voor hun geld kunnen krijgen.

Als gevolg hiervan zijn in veel van de Franse ex-koloniën alle economische troeven van de landen in handen van Franse expats. In Ivoorkust bijvoorbeeld bezitten en controleren Franse bedrijven alle grote nutsbedrijven – water, elektriciteit, telefoon, transport, havens en grote banken. Hetzelfde geldt voor de handel, de bouw en de landbouw.

Uiteindelijk, zoals ik in een eerder artikel heb geschreven, leven Afrikanen nu op een continent, in het bezit van Europeanen!

#5. Exclusief recht op levering van militaire uitrusting en opleiding van de nationale militairen.
Door middel van een uitgekiend stelsel van beurzen, subsidies en “Defensieovereenkomsten” die aan het Koloniale Pact zijn gehecht, zouden de afrikanen hun hoge militaire officieren moeten sturen voor opleiding in Frankrijk of Franse trainingsfaciliteiten.

De situatie op het continent is nu dat Frankrijk honderden, zelfs duizenden verraders heeft opgeleid en hen voedt. Ze zijn sluimerend wanneer ze niet nodig zijn, en geactiveerd wanneer ze nodig zijn voor een staatsgreep of een ander doel!

#6. Het recht van Frankrijk om troepen te sturen en militairen te interveniëren in het land om zijn belangen te verdedigen.
In het kader van iets genoemd ,,Overeenkomsten van de Defensie” in bijlage aan het Koloniale Pact, had Frankrijk het wettelijke recht militair in de Afrikaanse landen tussenbeide te komen, en ook troepen permanent in basissen en militaire faciliteiten in die te posten.
landen, volledig in handen van de Fransen.

Franse militaire bases in Afrika

Franse militaire bases in Afrika

Toen president Laurent Gbagbo van Ivoorkust probeerde een einde te maken aan de Franse uitbuiting van het land, organiseerde Frankrijk een staatsgreep. Tijdens het lange proces om Gbagbo te verdrijven, kwamen Franse tanks, helikopters en speciale strijdkrachten direct in het conflict tussenbeide, schoten op burgers en doodden velen.

Om nog meer schade toe te voegen, schatte Frankrijk dat het Franse bedrijfsleven enkele miljoenen dollars had verloren toen het Franse leger in 2006 in de haast om Abidjan te verlaten 65 ongewapende burgers afslachtte en 1.200 anderen verwondde.

Nadat Frankrijk de staatsgreep had geregeld en de macht had overgedragen aan Alassane Outtara, verzocht Frankrijk de regering van Ouattara om compensatie te betalen aan het Franse bedrijfsleven voor de verliezen tijdens de burgeroorlog.

De regering van Ouattara betaalde inderdaad twee keer wat ze zeiden dat ze verloren was gegaan bij hun vertrek.

#7. Verplichting om van het Frans de officiële taal van het land en de onderwijstaal te maken
Oui, Monsieur. Vous devez parlez parlez français, la langue de Molière!

Er is een organisatie voor de verspreiding van de Franse taal en cultuur opgericht, “Francophonie” genaamd, met verschillende satellieten en aangesloten organisaties onder toezicht van de Franse minister van Buitenlandse Zaken.

Zoals aangetoond wordt in dit artikel heb je, indien Frans de enige taal is die je spreekt, slechts toegang tot minder dan vier procent van de kennis en ideeëngoed van de mensheid. Dit is zeer beperkend.

#8. Verplichting tot het gebruik van Frans koloniaal geld FCFA
Dat is de echte melkkoe voor Frankrijk, maar het is zo’n slecht systeem dat zelfs door de Europese Unie aan de kaak wordt gesteld, maar Frankrijk is niet bereid om van dat koloniale systeem, dat ongeveer 500 miljard dollar van Afrika naar zijn schatkist brengt, over te stappen.

De meeste EU-landen ontdekten deze Franse uitbuiting pas toen de euro werd ingevoerd. Vooral de Scandinavische landen waren geschokt en maanden Frankrijk aan dit systeem op te heffen, zonder enig succes.

#9. Verplichting om Frankrijk jaarlijks een balans en een reserveverslag te sturen.
Zonder het verslag geen geld.

Hoe dan ook, de secretaris van de centrale banken van de ex-koloniën, en de secretaris van de tweejaarlijkse vergadering van de ministers van Financiën van de ex-koloniën wordt uitgevoerd door Frankrijk Centrale Bank / Treasury.


Conclusie

Ik kap met vertalen, want ik vind de rest maar negergejammer. Dus dat laat ik lekker. Maar de intense relatie van Frankrijk met Afrika is wel een probleem voor ons. Frankrijk zet Afrika in als een hefboom om meer macht te vergaren in de EU. En Afrika is een shithole, en als Frankrijk weer ouderwets ook een shithole wil worden, je moest er altijd al schijten alsof je in de Derde Wereld was, dan is dat prima. Maar dan hebben we wel een Muur nodig. Een hele mooie. Langs de Rijn, en een veiligheidszone daarbuiten tot en met en voorbij Elzas Lotharinghen.

Nog een paar feiten

In den beginne van deze afspraak moesten de Afrikaanse landen (de 14 die het betreft) 80% van hun ‘treasury’ aanhouden bij The Bank of France, dat is nu teruggebracht naar 50%.

De Fransen hebben een veto bij beide ‘Afrikaanse ‘centrale’ banken. Die 14 landen zijn in tweeën gesplitst, en er gelden iets verschillende regels voor beide blokken van 7, maar opvallend is dat er 7 olie hebben en 7 niet, en de verdeling is volgens die logica. Het was Frankrijk dat de indeling bepaalde.

De rest van Afrika doet het net zo kut, maar dat is mijn zorg niet. Mijn zorg is wel Frankrijks belang bij Afrika.

Als we een hek om Afrika willen zetten, en dat lijkt me de enige haalbare oplossing omdat sterilisatie niet bespreekbaar is (Behalve. voor. blanken) dan zullen we iets aan Frankrijk moeten doen.

Altijd op de hoogte blijven van het laatste nieuws?

Volg ons dan nu op Telegram via > deze link < !

Doe mee met 1.009 andere volgers

De redactie van deze site modereert niet de reacties op voorhand, opdat u openlijk en direct met elkaar kunt discussiëren. U bent zelf verantwoordelijk voor wat u schrijft in het reactieveld. Het recht om de wet te overtreden, het oproepen tot moord, doodsverwensingen en dergelijke, is echter voorbehouden aan de redactie. Als we dan toch voor de rechter moeten verschijnen, staan we daar liever zelf dan dat we gedwongen worden uw e-mail-adres en IP-nummer af te geven onder bedreiging van overheidsgeweld. Dus houd je een beetje in of wees creatief.

About Fubar (9278 Articles)
Is van mening dat de Collaborateurs terechtgesteld moeten worden.

1 Comment on De EU beledigt met opzet Groot-Brittannië door Gibraltar een kolonie te noemen – Terwijl het Frankrijk is dat nog steeds koloniën heeft

  1. Staande ovatie !!!
    De waarheid namelijk MOET aan het licht komen !!
    (wat mij betreft)

    Liked by 2 people

Reageer ook

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s