Nieuw

Om tot de NAVO toegelaten te worden moesten de Oost-Europese landen aan joodse eisen voldoen

Slachtoffers van de Holodomor, de holocaust in Oekraïne, veroorzaakt door de judeo-communistische Tsjeka

Het is nu duidelijk waarom de NAVO in de hele islamitische wereld oorlogen voor Israël voert. De NAVO is Israël’s Bitch.

Haaretz:

Om toegang te krijgen tot de alliantie moesten de Oost-Europese landen de Holocaust erkennen. Sommige critici zien hun stappen als louter lippendienst.

Feb 16, 2003

Na discussies en debatten gedurende bijna 12 jaar na de val van het communistische blok hebben verschillende Oost-Europese landen onlangs belangrijke beslissingen genomen over hun houding ten opzichte van de Holocaust en meer bepaald over gevoelige onderwerpen als nazi-medewerkers en de teruggave van geplunderd joods bezit.

De drie Baltische staten (Litouwen, Letland en Estland) richtten bijvoorbeeld onderzoekscommissies op om de samenwerking tijdens de periode van de Holocaust te onderzoeken. De rehabilitatieprocessen tegen oorlogsmisdadigers, gebaseerd op het concept dat de collaborateurs patriotten waren die samen met de nazi’s vochten tegen het communistische regime, werden stopgezet. De drie landen besloten ook een jaarlijkse herdenkingsdag ter gelegenheid van de Holocaust te organiseren.

Een deel van de evenementen vond plaats in het afgelopen jaar. Litouwen stemde ermee in om in januari 2002, na jarenlange discussies, 300 Tora-rollen en andere heilige boeken aan joodse vertegenwoordigers af te staan. Een delegatie uit Israël, onder leiding van rabbijn Michael Melchior, toenmalig plaatsvervangend minister van Buitenlandse Zaken, arriveerde in Litouwen aan boord van een speciale vlucht om de boeken in bezit te nemen.

Roemenië van zijn kant is begonnen met het verwijderen van beelden en straatnaamborden die de herinnering aan maarschalk Ion Antonescu, de fascistische heerser die tijdens de Tweede Wereldoorlog met de nazi’s samenwerkte, bestendigen.

Slowakije heeft een compensatiefonds opgericht voor Joods onroerend goed dat werd geplunderd, hoewel Joodse organisaties schaamteloos kritisch waren over de minuscule omvang van het fonds (slechts 19 miljoen dollar).

Het was geen toeval dat al deze gebeurtenissen in het afgelopen jaar hebben plaatsgevonden. Zij waren nauw verbonden met een andere historische gebeurtenis in 2002: de speciale bijeenkomst van de NAVO-leden in Praag in november, die besloot zeven nieuwe leden uit Oost-Europa tot het bondgenootschap toe te laten. Prominent op deze lijst waren de Baltische staten, Roemenië en Slowakije, alsmede Bulgarije en Slovenië. (Drie jaar eerder, in 1999, accepteerde de NAVO nog drie andere landen uit het voormalige communistische blok, Polen, Hongarije en Tsjechië, waarvan het niveau van verwestersing groter was dan dat van de andere.

Terwijl de toetreding van de zeven nieuwe leden nog steeds de ratificatie door de parlementen van de oude NAVO-landen vereist, stond Praag als een mijlpaal voor Oost-Europa in het proces dat zij al lang begeerd hebben: de overgang van het oude Warschaupact, dat hun communistische partnerschap betekende, naar het Westen.

Holle excuses

De “joodse eisen“, die bijna allemaal te maken hadden met de Holocaust, maakten deel uit van de prijs die van de Oost-Europese landen werd geëist voor toetreding tot de NAVO. Rabbi Andrew Baker, directeur Internationale Joodse Zaken van het Office of Government and International Relations van het Amerikaans-Joodse Comité, die de Joodse lobby over dit onderwerp coördineerde, legt uit: “Ook al is dit een veiligheidspartnerschap, de voorwaarden voor toetreding tot de NAVO werden niet alleen in veiligheidstermen gedefinieerd. Een land als Litouwen heeft de NAVO vanuit militair oogpunt immers niet veel te bieden. De voorwaarden voor toetreding werden daarom ook op civiel niveau gedefinieerd, in termen van een “partnerschap van waarden” – dat wil zeggen, in de richting van democratie en een vrije economie, met inbegrip van een “confrontatie met het verleden”, vooral in de context van de Holocaustperiode. Dat omvat onderwijs om het bewustzijn van de Holocaust te vergroten, antisemitisme te bestrijden, een einde te maken aan de rehabilitatie van oorlogsmisdadigers en het teruggeven van eigendommen, ten minste gemeenschapseigendom [verwijzend naar gebouwen die toebehoorden aan de Joodse gemeenschappen, zoals synagogen en rituele baden].

Baker werd officieel uitgenodigd om de voortgang van de hervormingen te volgen en verslag uit te brengen over zijn bevindingen op verschillende fora die bijeengeroepen waren om het lidmaatschap van de aspirantlanden van de NAVO te bespreken, zoals de conferentie van Praag en een eerdere bijeenkomst in Boekarest in maart 2002.

Het is belangrijk te benadrukken dat, hoewel de “joodse termen” formeel door alle NAVO-leden naar voren werden gebracht, in de praktijk het enige land dat zich inhoudelijk voor dit onderwerp interesseerde de Verenigde Staten was. De Amerikaanse regering stelde het criterium van democratische waarden als een van de voorwaarden voor toelating tot de NAVO.

Amerikaanse ambassadeurs in Oost-Europa kregen de opdracht om de ontwikkeling van de democratie in het algemeen te volgen en in dat kader de “confrontatie met het verleden” en sommige van hen werkten op dit gebied samen met joodse vertegenwoordigers. In feite kwamen onderwerpen met betrekking tot de teruggave van eigendommen aan de orde in de politieke gesprekken die de Amerikaanse president George Bush voerde met leiders van Oost-Europese landen, zoals de president van Litouwen.

Een duidelijk bewijs van de Amerikaanse dominantie op dit punt is te vinden in het feit dat in het parallelle proces – de toelating van Oost-Europese landen tot de Europese Unie (waar de VS natuurlijk geen lid van is) – geen vergelijkbare eisen werden gesteld: de criteria waren daar gericht op de economische sfeer.

De woordvoerder van de EU-vertegenwoordiging in Israël, David Criff, verklaart deze discrepantie door op te merken dat de kandidaten voor het lidmaatschap verplicht waren de oprichtingsakte van de 15 lidstaten van de EU te aanvaarden. “Omdat bijvoorbeeld de teruggave van joodse eigendommen niet in die handvesten wordt genoemd, waren de nieuwe leden niet verplicht om in dat verband verplichtingen aan te gaan”.

Maar zelfs in verband met de NAVO houden sommige joodse organisaties vol dat de “joodse voorwaarden” die voor de Oost-Europese landen waren vastgesteld, niet ernstig genoeg waren. De eisen werden niet op een zinvolle manier afgedwongen. Daardoor werd een historische kans gemist om de Oost-Europese landen tot hervormingen aan te zetten.

Een ambtenaar die deze visie heeft is Efraim Zuroff, de directeur van de Israëlische tak van het Simon Wiesenthal Center, die gespecialiseerd is in de jacht op nazi-oorlogsmisdadigers en collaborateurs.

“Hier ging een enorme kans verloren”, zegt Zuroff. “De druk op de landen in kwestie was amorf, wat een opening creëerde voor antwoorden die niet echt effectief waren. Natuurlijk heeft geen enkel land dat kandidaat was voor het NAVO-lidmaatschap nagelaten zich publiekelijk te verontschuldigen voor de deelname van zijn volk aan de vernietiging van de Joden. Maar als het ging om concrete activiteiten, vooral op gebieden waar de publieke opinie in die landen gevoelig ligt – zoals de teruggave van eigendommen of het berechten van oorlogsmisdadigers – werd er nauwelijks iets gedaan. Het is ongelooflijk dat er in geen enkel post-Sovjet land een ernstig proces tegen oorlogsmisdadigers heeft plaatsgevonden. Het enige postcommunistische land dat een dergelijk ernstig proces heeft gevoerd, was Kroatië, dat niet toevallig niet onder sovjetheerschappij stond. Dinko Sakic [een commandant van het Jasenovac-concentratiekamp] kreeg daar een gevangenisstraf van 20 jaar. Litouwen heeft twee processen gevoerd, maar in beide gevallen hebben ze de procedure zorgvuldig uitgesteld totdat de verdachten niet langer medisch gekwalificeerd waren om terecht te staan, zodat in de praktijk geen van beiden ook maar één dag in de gevangenis doorbrachten. De andere landen hielden niet eens een dergelijk proces.

Zuroff haalt de gebeurtenissen aan die zich vorig jaar in Estland hebben voorgedaan om te illustreren wat hij “holle excuses” noemt: “Estland heeft inderdaad een commissie van historici opgericht om de samenwerking tijdens de Holocaust te onderzoeken. De commissie kwam tot de conclusie dat Estse soldaten meewerkten aan een massamoord op Joden in Wit-Rusland, maar de Estse media mobiliseerden om de bevindingen van het panel te weerleggen. Estland stelde een jaarlijkse herdenkingsdag voor de Holocaust vast, maar uit onderzoek blijkt dat 93 procent van de bevolking hiertegen bezwaar maakt.

Lege gebaren

Zuroff staat vooral kritisch tegenover Rabbi Baker en het Amerikaans-Joodse Comité: “Zij voerden een uiterst verzoenend beleid ten opzichte van de Oost-Europese landen en deden dat met gebaren zonder waarde, zoals verontschuldigingen. In ruil daarvoor hebben zij deze landen niet alleen een prijs toegekend voor hun lidmaatschap van de NAVO, maar hebben zij zich zelfs vrijwillig ingezet om dat proces actief te promoten tijdens een persconferentie. Bovendien, toen ik ondubbelzinnige eisen stelde om de oorlogsmisdadigers voor de rechter te brengen, werd ik de ‘vijand van het volk’ in de Baltische staten. Ik werd afgebeeld met duivelshoornen, en een lid van het Litouwse parlement adviseerde om mij tot persona non grata uit te roepen. In de loop van dit alles, gaf Andrew Baker gaf me geen steun en zei niets over de houding ten opzichte van mij, als collega.

Baker van zijn kant zegt dat we moeten kijken naar wat er ondanks alles is bereikt: “Natuurlijk hadden we meer kunnen verwachten van elk van de betrokken landen, maar vanuit een historisch perspectief hebben we het zeker over vooruitgang, vooral als we ons herinneren waar deze landen waren aan het begin van de jaren negentig, toen de Baltische staten begonnen met het rehabiliteren van oorlogsmisdadigers die in de periode van het communistische bewind waren veroordeeld. Ons doel was vooral om in die landen een positievere sfeer te creëren – ook ten opzichte van de Joden – zodat de gemeenschappen die daar in het heden leven zich op hun gemak zullen voelen, en ook in termen van de houding van deze landen ten opzichte van Israël”.

Baker suggereert dat de wirwar van overwegingen en belangen rond dit onderwerp veel complexer is dan het lijkt: de joodse gemeenschappen in de Oost-Europese landen waren niet altijd enthousiast over de luidruchtige oproepen om uitstaande rekeningen uit het verleden te vereffenen, uit angst dat dit tot antisemitisme zou leiden en hun huidige situatie nadelig zou beïnvloeden. Ook de Israëlische belangstelling lag niet alleen aan de kant van het verleden: de uitgesproken oriëntatie op Amerika die zich in het afgelopen decennium in Oost-Europa ontwikkelde, in combinatie met de vijandigheid jegens de Arabische staten, die werden gezien als de bondgenoten van het ineengestorte communistische regime, creëerde een nieuwe situatie waarin Oost-Europese landen veel pro-Israëlischer zijn geworden dan landen in West-Europa.

Het Israëlische ministerie van Buitenlandse Zaken was bang deze ontwikkeling in gevaar te brengen. Het resultaat, aldus Zuroff, was dat “afgezien van enkele zeldzame uitspraken – zoals een krachtige toespraak van ambassadeur Oded Ben-Hur in het Litouwse parlement [een toespraak die leidde tot oproepen om hem ook tot persona non grata uit te roepen en hem uit het land te verdrijven] – Israël vooral vanaf de zijlijn toekeek en de VS en de Joodse organisaties de strijd liet voeren”.

Die beschrijving wordt grotendeels bevestigd in het Ministerie van Buitenlandse Zaken in Jeruzalem. Israël sprak in principe zijn steun uit voor de eisen die door de Joodse organisaties naar voren werden gebracht, zegt een hoge ambtenaar van het ministerie, maar gaf er de voorkeur aan om aan de kant te blijven staan en het aan de organisaties en aan de lokale Amerikaanse ambassadeurs over te laten om ervoor te zorgen dat aan de eisen werd voldaan.

Tegelijkertijd zeggen zowel Baker als de ambtenaar van het ministerie van Buitenlandse Zaken dat Israël de joodse organisaties in geen geval heeft gevraagd om hun eisen te matigen om de Oost-Europese landen niet te boos te maken.

Ook het Amerikaanse belang was complex. Weliswaar waren het de Amerikanen die van meet af aan het “morele” quotiënt als criterium voor toetreding tot de NAVO stelden, maar zij hadden er ook een groot belang bij dat de Oost-Europese landen zich bij het bondgenootschap zouden aansluiten en daarmee het proces van toetreding tot de Westerse wereld zouden voltooien. Bovendien is de Amerikaanse oriëntatie van deze landen op de lange termijn voor Washington van belang als tegenwicht tegen het anti-Amerikaanse beleid van sommige West-Europese landen, zoals nu blijkt uit de sterke oppositie van Frankrijk en Duitsland tegen een oorlog in Irak.

Toch heeft een ambtenaar van het ministerie van Buitenlandse Zaken geruststellende dingen te zeggen tegen degenen die, zoals Efraim Zuroff, bezorgd zijn dat door de wirwar van belangen een historische kans is gemist om oude misstanden recht te zetten. “In de gesprekken die we met de Amerikanen hebben gevoerd”, zegt de bron, hebben ze de zorg geuit – die ook naar voren kwam in hun gesprekken met leiders in Oost-Europese landen – dat een te sterke vraag naar ‘het recht van de misstanden’ in deze landen een antiwesterse en anti-Amerikaanse golf zou veroorzaken, en zelfs hun lidmaatschap van de NAVO zou kunnen dwarsbomen. Aan de andere kant werd ons beloofd dat het feit zelf van hun toetreding de Amerikanen er niet van zal weerhouden om te blijven eisen dat de Oost-Europese landen aan de eisen op dit gebied voldoen”.

Sommige waarnemers merken op dat over anderhalf jaar het toelatingsproces in alle parlementen van de NAVO-lidstaten en ook in de Amerikaanse Senaat moet worden geratificeerd, en het zal dan mogelijk zijn om te protesteren tegen de implementatie van de vereisten in de Joodse sfeer. Maar zelfs in dat stadium zullen de critici de belangen en druk moeten overwinnen om het proces van Oost-Europese integratie in de westerse wereld te voltooien en, als onderdeel van dat proces, stappen vermijden die hen ertoe kunnen brengen hun Amerikaanse oriëntatie te verlaten.

Altijd op de hoogte blijven van het laatste nieuws?

Volg ons dan nu op Telegram via > deze link < !

Doe mee met 1.126 andere volgers

De redactie van deze site modereert niet de reacties op voorhand, opdat u openlijk en direct met elkaar kunt discussiëren. U bent zelf verantwoordelijk voor wat u schrijft in het reactieveld. Het recht om de wet te overtreden, het oproepen tot moord, doodsverwensingen en dergelijke, is echter voorbehouden aan de redactie. Als we dan toch voor de rechter moeten verschijnen, staan we daar liever zelf dan dat we gedwongen worden uw e-mail-adres en IP-nummer af te geven onder bedreiging van overheidsgeweld. Dus houd je een beetje in of wees creatief.

About Piranjaha (638 Articles)
Remigratie-activist | White Supremacist

3 Comments on Om tot de NAVO toegelaten te worden moesten de Oost-Europese landen aan joodse eisen voldoen

  1. Duchesne // januari 16, 2019 om 16:41 //

    De blinde collectieve drang om alles Israel of Joods naar wens te zonder enig eigen voordeel of nut maken verbaasd mij, immers wie hier leeft hier zorgt….is het zo belangrijk voor mensen met een eigen denken om te volgen?

    In mijn denkwereld tracht de mens zichzelf en de zijnen te voeden uit eigen arbeid, is een sociaal systeem om struikelende mensen even te ondersteunen en ze indien mogelijk de kans te bieden weer op eigen kracht te lopen….

    …echter in de wereld waarin ik leef moet iedere cent worden gehalveerd en afgedragen, en verdwijnen miljaren naar plaatsen die nooit enige bijdrage hebben geleverd aan mijn wereld. Volgens mij maakt het niet uit of je dat rente, belasting of politieke logestieke steun noemt, het blijft stelen en afpersen.

    Als men bondgenoten “maakt” door chantage en afpersing, door intimidatie en op straffe van uitsluiting, als men inspeelt op sentimenten die al decennia lang zijn achterhaalt, dan is dat een heel ziek en zwak bondgenootschap….

    Logica en verstand, goed beheer en kiezen voor levensgenot en niet voor bezit zou een andere wereld maken, met een ongekende evolutie in denken en wetenschap, maar men kies tsteevast voor slavernij en vergelding, voor bedreiging en afpersing. regering na regering, en alles komt voort uit onvermogen zelf te kunnen denken in positieve sociale normen.

    Wanneer je medische “wetenschap” meer belang stelt in het in stand houden van klachten en ziekten dan in het genezen is dat een trieste dag voor de mensheid. Als geld belangrijker is dan de gezondheid van anderen en als men kiest voor verlengt lijden omdat het financieel meer voordeel brengt dan genezing heb je te maken met een hele zieke wereld waarin hele zieke mensen het roer in handen hebben. En kijk je wie de grote aandeelhouders zijn in het in stand houden van pijn, ziekte en lijden dan tref je steeds hetzelfde soort volk aan, de rupjes nooit genoeg….iedere dag is in hun wereld voor anderen een trieste dag.

    Op een of andere manier verbaasd het me niet dat ergens in de geschiedenis mensen hun eeuwige kwelgeesten massaal naar een andere wereld te helpen.

    Misschien is dat wel de reden van de massa import, het aantal kwelgeesten was te laag geworden, slecht zaad is een gekend inteelt probleem.

    De NAVO is een verzameling losse puzzelstukjes van verschillende puzzels uit verschillende materialen en onderwerpen, en wij moeten bewonderend applaudiseren omdat iemand een doos vol van die stukjes steeds voller weer te krijgen, maar van een puzzel die een beeld laat zien is geen sprake, slechts van flarden die op de verkeerde plaats liggen en welke gebruikt worden om de eigen bevolking mee te bedreigen en af te persen. Belasting is afpersing als de bevolking er geen vol profijt van heeft. Het is de EU in het klein, geldverslindend en geen meerwaarde in een gelukkig en voorspoedig leven van de eigen burgers, NAVO is een jankende hond die wel geluid maakt maar door de interne verschillen nooit een bijtende hond zal worden, wel een aaseter.

    Ahoeeeee

    Liked by 2 people

  2. het zijn en blijven joden en waarom moeten die landen weeral betalen ze zijn al arm en de joden gaan ze nog eens uitpersen zoals ze na de eerste wereldoorlog ook gedaan hebben en dan is het hun tout weeral niet dat ze verketterd worden en daarbij wie was de financier achter het communisme,de eerste en tweede oorlog de zionisten en joodse bankiers oa,Rothschild

    Liked by 1 persoon

  3. Andre, in die elitaire kringen is de goyim slaaf, en dus wordt als schatplichtig gezien, dat is kort gezegd de regerende filosofie.

    Like

Reageer ook

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s