Nieuw

Duitse krant bedankt Antifa voor geweld tegen rechts

Wie de slogan “geen geweld” in de strijd tegen rechts aanhaalt, laat de neonazistische slachtoffers in de steek. Het geweld dat zij ervaren wordt op deze manier niet voorkomen.

Op 25 oktober 2010 werd Kamal K. tegenover het centraal station van Leipzig vermoord. Hij werd benaderd door twee neonazi’s die vervolgens een mes in zijn maag ramden. De hoofddader, Marcus E., was pas tien dagen eerder vrijgelaten uit de gevangenis, waar hij vastzat voor drie gevallen van verkrachting, en vijf gevallen van mishandeling. Volgens de officier van justitie had hij de woorden ‘rassenhaat’ en Hitler-afbeeldingen als tatoeages. Hij werd veroordeeld tot 13 jaar gevangenisstraf wegens moord.

Het staatsmonopolie op het gebruik van geweld hielp Kamal K. toen niet. En degenen die, gezien de vele oproepen tot geweld van de AfD en andere rechtse groeperingen, alleen reageren met “geen geweld” en rechtsprincipes, zien niet in dat de moordenaar van Kamal K. niet om dergelijke principes geeft en dat dit geweld tegen mensen inderdaad bestaat. “Geen geweld” is een naïeve slogan gezien het feit dat veel mensen in Duitsland vandaag de dag ideologisch voor geweld pleiten en het ook uitvoeren.

Er zijn zeker talloze andere verhalen zoals dat van Kamal K. Ik benadruk zijn verhaal, omdat het de mijne had kunnen zijn. Toen Kamal K. werd vermoord, studeerde ik nog in Leipzig en woonde ik regelmatig vanuit Berlijn naar seminars bij. Ik had Kamal K. kunnen zijn, een steekslachtoffer buiten het Centraal Station. Toen ik op een dag in de tram naar mijn onderkomen stapte en een grote man me met een terugkerende “Fiji! Fiji! Fiji” volde, dacht ik dat het mijn tijd was. Maar hij wilde gewoon een sticker van de NPD op mijn raam plakken.

Wanneer geweld altijd mogelijk is
Ik bereidde me innerlijk voor op mijn dood door neonazi’s. Voor anderen klinkt “Geen geweld, nooit” vandaag de dag misschien als een betekenisvolle positie. Het is niet de mijne. Kamal K. en de neonazi’s uit de tram waren niet de eerste keer dat ik mij specifiek op extreemrechts geweld had voorbereid. Alleen al om deze reden is “Geen geweld” een absurde slogan – ik kreeg steeds weer te maken met geweld. Het was er altijd al, althans als een mogelijkheid.

Ik woonde in het oosten van Leipzig, waar in 2008 de extreemrechtse kameraadschap “Freie Kräfte Leipzig” operationeel was. Bij ons vervallen huis op een kruispunt schilderden ze een groot hakenkruis, dat meteen door links overschilderd werd met de leus “Nooit meer Duitsland”. De neonazi’s hebben hun bedreigingen geëscaleerd: Hun volgende demonstratie bracht hen langs ons huis, en ze planden de rally direct voor ons huis. Toen we protesteerden bij de stad, werd gezegd dat het niet bewezen was dat de demonstranten ook degenen waren die het hakenkruis hadden geschilderd.

Het huis organiseerde zich. Toen de neonazi’s op het kruispunt voor ons huis marcheerden, speelden we keiharde clowns-muziek; toen ze probeerden te spreken, draaiden we een afspeellijst van antifascistische rockbands. Pas toen de politie onze kelder binnendrong en de zekeringen uit de stoppenkast verwijderde, konden de nazi’s van het kameraadschap hun rally houden – de politieagenten werden nooit vervolgd voor schade aan eigendommen ondanks onze klacht. De wraak van de neonazi’s kwam al snel: op een nacht drongen ze het huis binnen en probeerden ze onze buurman op de begane grond aan te vallen. Samen met een bezoekende vriendin blokkeerde hij de deur, zodat ze niet lichamelijk gewond raakten.

De politie is er toen niet in geslaagd om op enigerlei wijze voor onze veiligheid te zorgen. De Leipzig Antifa scene was heel anders: een demo van 300 mensen stond voor ons huis en schreeuwde de oude slogan “Alerta, alerta, alerta, antifascista” in de wijk. In onze gang hielden mannen in het zwart gekleed met stokken ’s nachts de wacht, en ik kon slapen. We hoorden geruchten dat de leiders van de kameraadschap waren aangevallen en geslagen en hun telefoons gestolen en geëvalueerd. Ik weet niet of dat waar is, maar ons huis werd niet opnieuw getroffen door de neonazi’s.

“Geen geweld” beschermde ons toen niet. Mijn buurman vanaf de begane grond was getraumatiseerd en vertrok. Ik nam contact op met mijn vechtsportleraar en vroeg om vol-contact straatvechttraining. De maanden daarop werd ik wekelijks door vechtkunstenaars in elkaar geslagen: soms door een kast van 2 meter 120 kilo, soms door een geavanceerde zwarte gordel in mijn gewichtsklasse. We droegen handbeschermers, iets anders was verboden. Ik mocht het gele plein op het oefenterrein niet verlaten en moest twee minuten volhouden. Ik heb nooit meer dan 30 seconden gehaald.

Eerste prioriteit: veiligheid!
Mijn coach vatte de lessen als deze samen: Als nazi’s je aanvallen, ren weg. Als je in het nauw wordt gedreven, ren weg. Als je moet vechten, ren dan weg bij de eerste kans die je krijgt. Als dit alles niet werkt, schakel je de aanvaller dan binnen 30 seconden uit. Een buurman die zich bezighield met geweldloze conflictoplossing was het met hem eens: “De eerste prioriteit is altijd om uit de verwarrende situaties te geraken en in veiligheid te komen.

Ik kocht peperspray. “Problemen met rechts” vroeg de verkoper. “Nog niet,” antwoordde ik. Pas jaren later realiseerde ik me dat ik al in een uitzonderlijke situatie leefde.

De staat, die waakt over het monopolie op het gebruik van geweld, kon het geweld tegen ons op dat moment niet voorkomen of bestraffen. Liet mijn buurman in de steek, en liet mij ook in de steek. “Geen geweld” betekende niet dat we geen geweld hebben meegemaakt, maar alleen dat we verantwoordelijk waren voor onze eigen bescherming. Pas toen we werden aangevallen, ondernam de staat actie.

Maar ook dan nog zijn er talloze voorbeelden van extreemrechtse infiltratie in de autoriteiten, van blindheid van de politie in de omgang met rechtse terreur, of van het uitstellen en bagatelliseren van rechts geweld door de rechterlijke macht.

Wat in die tijd in Leipzig hielp, was geweld: de dreiging van geweld door antifascisten* die vanaf dat moment vaker naar het oosten van Leipzig kwamen en daar een winkelcollectief openden, en het daadwerkelijke geweld dat zij uitoefenden tegen georganiseerde rechtsextremisten. En ik neutraliseerde het resterende risico door me intensief met geweld bezig te houden.

Ik en waarschijnlijk ook de Antifa’s hadden liever gezien dat ze niet hoefden aan te vallen en dat de staat, die zich sinds zijn oprichting in ieder geval retorisch onderscheidt van het fascisme, de middelen had gevonden om de neonazistische structuren zelf te breken. Zou Marcus E. op het Centraal Station van Leipzig ooit hebben geluisterd naar de uitroep “Geen geweld”? Onwaarschijnlijk, maar daar was hij al te veel verloren – maar het monopolie op het gebruik van geweld en de rechterlijke macht maakte hem niet onschadelijk.

Wat zou er zijn gebeurd als hij na zijn vrijlating dagelijks was bezocht door een Antifa-sportgroep? Zou Kamal K. nog steeds leven? Zou het de moeite waard zijn geweest zijn leven te ruilen voor de fysieke integriteit van Marcus E.? En kan noodhulp preventief zijn?

Een partij die geweld ideologisch rechtvaardigt
Frank Magnitz heeft verschillende foto’s op Facebook geplaatst die pleiten voor geweld. Aan de ene kant is de bondskanselier met een zwart oog te zien, aan de andere kant ligt een volumineuze vleeskleurige massa op de vloer – “Merkel gevallen”, schrijft Magnitz. Beide foto’s hebben een zekere poëzie. Vorige week lag Magnitz na een aanval op dezelfde manier op de grond en droeg toen een soortgelijk blauw oog door het medialandschap.

En ook al is Magnitz zelf niet fysiek gewelddadig – als onderdeel van een partij die politiek geweld bepleit en ideologisch rechtvaardigt – draagt hij ertoe bij dat Duitsland sinds enkele jaren voor veel mensen een onzekerder plaats wordt.

Zoals ik rustiger sliep, omdat een antifascist bereid was om voor mij ’s nachts te waken en geweld te gebruiken, zo hebben Magnitz en zijn partijgenoten* ook afgevaardigden als Marcus E., die bereid zijn om het beloofde geweld in daden om te zetten. En ze zijn bereid om de sancties van de rechterlijke macht op zich te nemen. “Geen geweld” is geen slogan waar ze naar luisteren.

Bron:

Danke, Antifa

Altijd op de hoogte blijven van het laatste nieuws?

Volg ons dan nu op Telegram via > deze link < !

Doe mee met 1.126 andere volgers

De redactie van deze site modereert niet de reacties op voorhand, opdat u openlijk en direct met elkaar kunt discussiëren. U bent zelf verantwoordelijk voor wat u schrijft in het reactieveld. Het recht om de wet te overtreden, het oproepen tot moord, doodsverwensingen en dergelijke, is echter voorbehouden aan de redactie. Als we dan toch voor de rechter moeten verschijnen, staan we daar liever zelf dan dat we gedwongen worden uw e-mail-adres en IP-nummer af te geven onder bedreiging van overheidsgeweld. Dus houd je een beetje in of wees creatief.

About Piranjaha (636 Articles)
Remigratie-activist | White Supremacist

1 Comment on Duitse krant bedankt Antifa voor geweld tegen rechts

  1. Duchesne // januari 16, 2019 om 16:59 //

    Tsja, ik heb eigenlijk nooit begrepen wat voor soort wereld Antifa eigenlijk voorstpnd, enkel dat ze tegen veel dingen waren.
    Ik denk dat ze het zelf ook niet weten, en misschien daarom wel tegen alles zijn, het niet zelf kunnen bouwen en creeren, kunnen bedenken en cultiveren, vandaar de naadloze aansluiting bij de sekte van de kleedjes kruipers…..verbinding door onvermogen….

    Like

Reageer ook

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s