Nieuw

De leugens van Simon Wiesenthal – De Zeepocaust

De legende dat Joden door de nazi’s in zeepstukken werden getransformeerd, leeft voort in de volksverbeelding, ondanks het feit dat alle serieuze wetenschappers het nu afwijzen. Simon Wiesenthal is niet de initiatiefnemer van de mythe, maar hij speelde wel een kritische rol in een cruciale fase van de eerste indrukken in de naoorlogse periode in de verspreiding ervan. Ondanks de uitgebreide wetenschappelijke ontmaskering die de Zeepocaust heeft ontvangen, handhaaft de Zeepocaust een zombie-achtig bestaan in de populaire cultuur, ingebed in talrijke boeken, films, documentaires en getuigenissen.

Nog niet zo lang geleden in 2005, lang nadat bekend was dat het zeep-verhaal vals was, zei de Israëlische vicepremier Silvan Shalom dit tegen de Verenigde Naties:

“Door hier vandaag in deze historische speciale zitting bijeen te komen, eren we de slachtoffers, betonen we respect voor de overlevenden en brengen we hulde aan de bevrijders. We komen hier vandaag bijeen voor degenen die zich herinneren, voor degenen die het vergeten zijn en voor degenen die het niet weten. Maar we komen ook bijeen om eraan te herinneren dat het Handvest van de Verenigde Naties, net als de onafhankelijkheidsverklaring van Israël, is geschreven in het bloed van de slachtoffers van de Holocaust. En we komen vandaag bijeen om ons opnieuw te houden aan de nobele principes waarop deze organisatie is gebaseerd.
Een dergelijke bevestiging is vandaag de dag meer dan ooit nodig. Het afgelopen decennium is getuige geweest van een ijzingwekkende toename van pogingen om het feit zelf van de Holocaust te ontkennen. Ongelooflijk als het lijkt, zijn er mensen die zes miljoen moorden uit de geschiedenis zouden schrappen.
Zou er iets erger kunnen zijn dan een volk systematisch te vernietigen, de trotse Joodse burgers van Wenen, Frankfurt en Vilna en zelfs Tunesië en Libië mee te nemen, hun heilige boeken te verbranden, hun waardigheid, hun haar, hun tanden te stelen; ze om te zetten in getallen, in zeep, in de as van Treblinka en Dachau? Het antwoord is ja, er is iets ergers: dit alles doen en het vervolgens ontkennen. Om dit alles te doen en vervolgens van de slachtoffers – en hun kinderen en kleinkinderen – de legitimiteit van hun verdriet af te nemen.”

Bron

Joden hebben deelgenomen aan massaceremonies, met duizenden deelnemers, waarbij zeepstukken formeel werden begraven. Dit is absurditeit die we nooit mogen vergeten.

We hebben hier een uitstekende, en onbedoeld hilarische, Israëlische documentaire die het ware verhaal van de Soapocaust vertelt.

 

“Soaps” laat zien dat één ding dat heeft bijgedragen aan de mythe was de verwarring over de markeringen op sommige zeepstukken. Sommige Duitse zepen die in het Derde Rijk werden geproduceerd, werden voorzien van de initialen “RIF”, wat zou staan voor “Reichs Juden Fett”, wat “Joods Staats Vet” betekent. In feite staat RIF voor “Reichsstelle fur industrielle Fettversorgung”, of “Rijkscentrum voor industriële vetvoorziening”, de Duitse overheidsinstantie die in oorlogstijd verantwoordelijk was voor de productie en distributie van zeep en wasmiddelen. RIF-zeep bevatte echter helemaal geen vet, menselijk of plantaardig. Het Holocaust Museum in Bat Yam toont een RIF zeepstuk geschonken door een overlevende van de Holocaust, hoewel de directeur van het museum, Prof. Yuri Ljoeri Ljoesjovitski, beweert niet zeker te zijn dat het gemaakt is van joods vet. Hij zegt dat de charismatische persoonlijkheid van nazi-jager Simon Wiesenthal de ontwikkeling van de mythe heeft beïnvloed.

Ook Wiesenthal praktiseerde in het voorjaar van 1946 in het Weense Joodse weekblad ‘Der Neue Weg’ over een zeepbegrafenis in Fălticeni: ‘Voor de beschaafde wereld is het onbegrijpelijk hoe blij de nazi’s en hun vrouwen in bezet Polen naar deze zeep keken. In elk zeepstuk zagen ze een jood, die er op magische wijze in werd gestopt om te voorkomen dat hij een tweede Freud, Ehrlich of Einstein zou worden”. Met een ironische ondertoon toonde hij ‘verrassing dat de Duitse grondigheid vergat te vermelden [op de wikkel] of het vet afkomstig was van kinderen, van meisjes of van jonge of oude mannen’. Aan het einde van zijn reflecties sloeg hij zelfs een lyrisch akkoord:

Bron

Bron:

The Lies of Simon Wiesenthal – Episode 2: the Soapocaust

Altijd op de hoogte blijven van het laatste nieuws?

Volg ons dan nu op Telegram via > deze link < !

Doe mee met 1.045 andere volgers

De redactie van deze site modereert niet de reacties op voorhand, opdat u openlijk en direct met elkaar kunt discussiëren. U bent zelf verantwoordelijk voor wat u schrijft in het reactieveld. Het recht om de wet te overtreden, het oproepen tot moord, doodsverwensingen en dergelijke, is echter voorbehouden aan de redactie. Als we dan toch voor de rechter moeten verschijnen, staan we daar liever zelf dan dat we gedwongen worden uw e-mail-adres en IP-nummer af te geven onder bedreiging van overheidsgeweld. Dus houd je een beetje in of wees creatief.

About Rommel (7235 Articles)
Wij hier bij FENIXX zijn tegen geweld. We streven naar een revolutie door de voorlichting van de massa. Wanneer de informatie beschikbaar is voor de mensen, zal systeemverandering onherroepelijk en onvermijdelijk zijn. Iedereen die geweld suggereert of promoot in de commentarensectie zal gecensureerd worden en bij herhaling permanent verbannen worden.

2 Comments on De leugens van Simon Wiesenthal – De Zeepocaust

  1. Als de Duitsers al jodenhaters waren, zouden ze dan zo gek zijn om zich te wassen met jodenzeep of daar de was in te doen, hun kinderen in te laten badderen?

    Mensen in de kampen stierven van de honger en vervolgens door ziektes omdat de geallieerden de aanvoerlijnen bombardeerden en er geen kruimel arriveerde. Plus dat de voorraden die wél aankwamen door de bewaking en het management voor de zwarte markt werden gepikt en de budgetten die gestuurd werden in dezelfde lui in de zak werden gestoken.

    Boekhouders die hierover een boekje los hadden kunnen doen werden geneurenbergd of na de oorlog werldwijd opgejaagd of geholpen met een verongelukking.

    Geloof nooit het eerste het beste.

    Like

  2. shlomoshe // januari 7, 2019 om 12:26 //

    https://fenixx.org/2018/11/05/zweedse-politicus-trolt-zijn-linke-gemeenteraadscollegas-dient-motie-lampenkap-in-ter-nagedachtenis-aan-de-holocaust

    New Israeli Film Debunks Myth That Nazis Made Soap From Jews
    Legend was spread by guards as psychological torture of Jewish inmates, as director Eyal Ballas’ movie shows.
    https://www.haaretz.com/jewish/.premium-new-israeli-film-debunks-myth-that-nazis-made-soap-from-jews-1.5273113
    Roy Arad
    Jun 04, 2013 3:26 AM

    “Soaps,” a new film by director Eyal Ballas, searches for the root of the myth that Germans used the bodies of Jews to manufacture soap.
    Contemporary historians think the Nazis did not produce soap on an industrial scale using dead human bodies, a position shared by Yad Vashem. But the myth continues to hold sway with the big segments of the public.
    The movie shows that in many places in Israel and the world, people light memorial candles beside soaps they believe were created from the bodies of Jews. Chemical analyses show they are actually made of vegetable materials.
    The soap myth dates all the way back to World War I, when Germans were first rumored to be turning bodies into the stuff. During World War II, SS guards often tormented concentration camp prisoners by threatening to turn them into soap. The rumor gained further credence when at the end of the war the Soviet Red Army discovered a horrifying laboratory near Gdansk, Poland, with body parts alongside soap made from humans.
    Some experts believe the institute served to test the feasibility of creating soap from human fat but never reached the stage of industrial production.
    Yehuda Bauer, Israel’s leading Holocaust historian, says it is more likely that the soap was a byproduct of the decay of the bodies and that it was used to clean the institute on local initiative.
    Either way, the institute did not use the bodies of Jews, but those of Poles and Germans from the not-far-away Stutthof concentration camp.
    Admitted Holocaust obsessive
    Ballas, 43, admits to being obsessive about the Holocaust.
    “I think about the Holocaust a number of times every day, for example, when my son cries,” he said.
    Ballas is not a second- or third-generation descendant of survivors. His family is from Syria. He came to the soap myth by chance. As an amateur chess player, he visited a chess club at a nursing home in Givatayim, where he found a Hebrew book titled “Sights of the Destruction” – a treatise from 1946 on the annihilation of European Jewry.
    “The book, which sat on a very dilapidated shelf, included pictures arranged by chapters,” said Ballas. “The last chapter was called “Factory for Soaps” and presented pictures that bothered me. I started to investigate the matter and film. My wife told me I was crazy. That encouraged me even more.”
    At least 10 cemeteries and memorial centers in Israel have graves containing soap either believed to have been made from Jews or used as symbols of Jewish communities ravaged by the Nazis. Such sites exist in Afula, Hod Hasharon, Nahariya, Bat Yam, Mazkeret Batya, the Chamber of the Holocaust on Mount Zion in Jerusalem and the archives of the Ghetto Fighters’ House at Kibbutz Lohamei Hageta’ot, among other places. Holocaust memorials including such soap can also be found in a number of Eastern European cities.
    “Soaps” shows that one thing that contributed to the myth was confusion over the markings on some bars of soap. Certain German soaps produced in the Third Reich had the initial “RIF” imprinted on them, which was thought to stand for “Reichs Juden Fett,” which means “State Jewish Fat.” In fact, RIF stands for “Reichsstelle fur industrielle Fettversorgung, or “National Center for Industrial Fat Provisioning,” the German government agency responsible for the wartime production and distribution of soap and washing products. RIF soap contained no fat at all, human or vegetable. The Holocaust Museum in Bat Yam exhibits an RIF soap bar donated by a Holocaust survivor, though the museum’s director, Prof. Yuri Lyakhovitsky, does not claim to be sure it is made from Jewish fat. He says the charismatic personality of Nazi hunter Simon Wiesenthal influenced the development of the myth.
    Yad Vashem has sent mixed signals about the soap myth. On one hand, the center has released chemical analyses of soaps and vehemently denied the claims that they are made from the bodies of Jews – thereby helping to dispel the myth. On the other hand, three photographs of soap burials appear on its website. One of them has the caption, “In this grave is buried soap made from pure Jewish fat … A silent testimony to the Holocaust and the brutality of the Germans.”
    Yad Vashem: Pure myth
    A Yad Vashem spokesman said the incorrect information on the website was a technical and temporary manner.
    “We are trying to refute the soap myth at every opportunity and occasion,” the spokesman said. “We are working on a new version of the picture bank, but regretfully the update that includes a comment alongside the picture concerning the soap myth still does not appear in the Internet version; only at the museum at Yad Vashem. The website will be updated during the summer.”
    Meanwhile, Holocaust deniers are taking advantage of the soap myth, using it as straw man to question the Nazis’ destruction of European Jewry in general.
    “I am very careful in the movie,” said Ballas. “I believe the viewers are intelligent and will understand the complexity of the myth. I think it is worthwhile for people to hear the truth. It may ease the fears of those who believe the story. The Nazis did so many horrible things; there is no need for another one. If Yad Vashem explains how the myth was created, that will damage the claims of Holocaust deniers.”
    Said Bauer: “Already at the Nuremburg Trials it was clear that this was not [true]. They saw the laboratory in Danzig was only experimental. The rumor about soap was a psychological plot against the Jews – classic viciousness of the Nazis. [People] ask me endlessly about the matter.”
    Bauer argues that the soaps should be removed immediately from all Holocaust memorials. He is eagerly awaiting the release of Ballas’ film. Anything that weakens and refutes such myths is good, he says. But he doubts the soap myth will be put to rest so easily.
    At the climax of the film, people who have believed for their entire lives that the soaps are made of Jewish fat are confronted with the overwhelming historiographic consensus that they are not. Even when the believers are told that Yad Vashem has declared the soap myth baseless, they stubbornly refuse to change their minds, arguing that the studies which disprove it were paid for by Germans. Israeli poet Yisrael Har, who is interviewed in the film, says the refutations of the soap myth come from Holocaust deniers and Wikipedia.

    Director Eyal Ballas next to a grave in Hod Hasharon. The tombstone reads ‘Soap from martyrs.’Nir Kafri

    https://en.wikipedia.org/wiki/Rudolf_Spanner

    Human soap production at the Danzig Anatomical Institute during World War II…
    Testimony of Sigmund Mazur During the Nuremberg Trials, Sigmund Mazur, a laboratory assistant at the Danzig Anatomical Institute, testified that soap had been made from corpse fat at the camp, and claimed that 70 to 80 kg of fat collected from 40 bodies could produce more than 25 kg of soap, and that the finished soap was retained by Professor Rudolf Spanner. Eyewitnesses included British POWs who were part of the forced labor that constructed the camp, and Dr. Stanisław Byczkowski, head of the Department of Toxicology at the Gdańsk School of Medicine. Holocaust survivor Thomas Blatt, who investigated the subject, found little concrete documentation and no evidence of mass production of soap from human fat, but concluded that there was evidence of experimental soap making.[14] Danzig was the German name of the now-Polish city of Gdańsk. The recipe given by Mazur read, “5 kilos of human fat are mixed with 10 liters of water and 500 or 1,000 grams of caustic soda. All this is boiled 2 or 3 hours and then cooled. The soap floats to the surface while the water and other sediment remain at the bottom. A bit of salt and soda is added to this mixture. Then fresh water is added and the mixture again boiled 2 or 3 hours. After having cooled, the soap is poured into molds.”[4] Testimony was given both by Nazis and by British prisoners of war about the development of an industrial process for producing soap from human bodies, the production of such soap on a small-scale basis, and the actual use of this soap by Nazi personnel at the Danzig Anatomic Institute.[5][6][15]

    Like

Reageer ook

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s