Nieuw

New York Times: Duitsland is gebroken

Oliver Nactwey is hoogleraar sociologie aan de Universiteit van Bazel en auteur van het boek ‘Deutschlands versteckte Krise: Sozialer Niedergang im Herzen Europas’ [‘Duitsland’s verborgen crisis: Sociale neergang in het hart van Europa’]. De New York Times publiceerde onlangs een artikel uit zijn pen. Nachtwey: “Het speelt geen rol wie Merkel vervangt. Duitsland is gebroken”.

De erosie van de Duitse naoorlogse orde heeft geleid tot een bevolking die openstaat voor afgevaardigden en bewegingen die voorheen naar de marge van het politieke spectrum werden verbannen, schrijft de professor sociologie uit Bazel.

De beslissing over Merkels opvolger in het kantoor van CDU-partijleider is genomen, de 18-jarige heerschappij van Merkel over de CDU is voorbij. Annegret Kramp-Karrenbauer heeft een verscheurde partij overgenomen van Angela Merkel, die door velen nog steeds wordt beschouwd als de feitelijke leidinggevende van Europa; en een land dat des te meer versplinterd is, des te langer houdt Merkel vast aan haar plan om de volledige zittingsperiode als bondskanselier door te zetten.

De stabiliteit, maar ook de eentonigheid waarmee Merkel’s beleid wordt geassocieerd, lijkt ten einde te komen. De pensionering van Merkel is in zicht gekomen en markeert een voortdurende verdiepende crises van het hele politieke systeem in Duitsland, wat niet alleen een bedreiging vormt voor de toekomst van het land, maar ook voor die van de Europese Unie. De verklaringen hiervoor beginnen en eindigen vaak bij mevrouw Merkel. Grote delen van het electoraat vonden haar beheer van de zogenaamde vluchtelingencrisis en de afstandelijke omgang met kritiek daarop weerzinwekkend. De geleidelijke verzwakking van de partijen in het centrum heeft de polarisatie en versnippering van het electoraat bevorderd.

Ondanks haar macht en invloed is mevrouw Merkel slechts één van de vele politici. De nieuwe politieke crisis in Duitsland heeft veel diepere oorzaken. Deze zijn op hun beurt geworteld in een economisch systeem dat is uitgemond in stagnerende lonen en onzekere arbeidsvoorwaarden. De erosie van de Duitse naoorlogse orde – een sterke welvaartsstaat, volledige werkgelegenheid en de kans om een verschil te maken in de wereld – heeft geleid tot een bevolking die zich richt op de vroegere marges van het politieke spectrum.

De Duitse politiek is als de Duitse economie: aan de oppervlakte is het een succesverhaal. Het bruto nationaal product is al tien jaar onafgebroken gegroeid en de werkloosheid is op het laagste niveau sinds de Duitse hereniging in 1989. Duitsland heeft verschillende voordelen genoten door de accumulatie van exportoverschotten: Een geavanceerde productiesector, de mogelijkheid om belangrijke producten en diensten van andere EU-lidstaten te betrekken en, als lid van de eurozone, de eigen export aantrekkelijk te houden door een ondergewaardeerde munt.

Dit alles was niet gratis. Om het concurrentievoordeel te behouden, hielden werkgevers de lonen laag. Hoewel de lonen voor geschoolde werknemers in de exportgerichte sector stabiel zijn gebleven of zelfs zijn gestegen, hebben ongeschoolde werknemers in de lagelonensector eronder geleden. Dit is het gevolg van de verzwakking van de vakbondsmacht in de jaren negentig van de vorige eeuw.

Een andere, nog verontrustender reden voor de politieke crisis in het land – die verband houdt met de economie, maar apart moet worden gezien – is de verzwakking van het Duitse welvaartsstaatmodel in de afgelopen decennia. Hoewel Duitsland nog nooit zo sociaal inclusief is geweest als de Scandinavische landen, had het een alomvattende welvaartsstaat en stabiele vakbonden die ervoor zorgden dat burgers uit de lagere inkomensgroepen een fatsoenlijke levensstandaard en een zekere welvaart in voltijdse arbeid konden bereiken.

In West-Duitsland, waar een vaste baan de norm was, diende een fulltime baan ook als basis voor sociale integratie. De klassieke metafoor voor het beschrijven van deze omstandigheden werd in de jaren tachtig bedacht door de socioloog Ulrich Beck. Hij had het over het “lifteffect”. Het concept hield in dat het ondanks alle sociale ongelijkheid nog steeds dezelfde lift was waarin iedereen omhoog ging, en betekende dat de kloof tussen arm en rijk niet groter zou worden. Dertig jaar later is deze maatschappij verdwenen. Sinds 1993 dalen de reële lonen al meer dan twintig jaar. Niet alleen is Duitsland ongelijk gegroeid, maar ook de levensstandaard van de lagere inkomensgroepen is gestagneerd of zelfs gedaald. De lagere 40 procent van de huishoudens heeft nu al 25 jaar te kampen met inkomensverliezen, terwijl het aantal banen dat stabiliteit op lange termijn belooft, is afgenomen.

Ondertussen is het aantal onzekere arbeidscontracten, zoals tijdelijk werk, geëxplodeerd. Op het niveau van de naoorlogse welvaart werd ongeveer 90 procent van de aangeboden banen geacht te zijn gecombineerd met een hoog niveau van sociale zekerheid. In 2014 was dit cijfer al gedaald tot 68,3 procent. Met andere woorden, ongeveer een derde van de werknemers in de lagere inkomenscategorieën heeft onzekere of tijdelijke contracten. Erger nog, er is een sector met lage lonen ontstaan, waarin miljoenen mensen werkzaam zijn die zich nauwelijks de noodzakelijke levensbehoeftes kunnen veroorloven en vaak een tweede baan nodig hebben om de eindjes aan elkaar te knopen.

De Duitse middenklasse krimpt en heeft daarmee haar functie als lijm voor de samenleving verloren. Het relatief nieuwe fenomeen van een krimpende en verdeelde middenklasse veroorzaakt wijdverbreide bezorgdheid. In plaats van een enkele lift voor iedereen, is Duitsland vandaag de dag meer een winkelcentrum met verschillende roltrappen naast elkaar. Terwijl de ene roltrap de betere klanten al naar boven heeft gedragen, lopen andere roltrappen naar beneden in de tegenovergestelde richting. De dagelijkse ervaring van veel mensen is als het staan op een van deze neergaande roltrappen. Zelfs als mensen hard werken en zich aan de regels houden, krijgen ze nauwelijks verbeteringen.

De angst voor sociale achteruitgang wakkert ook vreemdelingenhaat aan. Het lijdt geen twijfel dat de overgrote meerderheid van de Duitsers de immigranten van het jaar 2015, nu twee miljoen in totaal, hartelijk hebben verwelkomd. Maar belangrijke delen van de lagere middenklasse en de werkende klasse zijn het daar niet mee eens. Wanneer sociale vooruitgang onmogelijk is geworden en er nauwelijks of helemaal geen collectief protest is, hebben deze mensen de neiging om vooroordelen te ontwikkelen. Dit heeft geleid tot een stijgend gevoel van ontevredenheid met de grote oude Duitse partijen, de christen-democraten en de sociaal-democraten.

Heeft Nachtwey de spijker op de kop geslagen?

De vermeende xenofobie van de autochtonen is in werkelijkheid een vijandigheid van de vreemdelingen tegenover hen. Immigranten herkennen bij gewone burgers niet langer een identiteitsfiguur. Zij verachten hem voor wat hij zichzelf heeft aangedaan. Degenen die veracht worden, hebben logischerwijs veel meer kans op een mes in hun rug dan degenen die hoog in aanzien worden gehouden. Dit geldt in het bijzonder voor immigrantenmoslims. De sociale status en de daarmee verbonden macht zijn de criteria waaraan zij zich in hun eigen cultuur houden. Hij kan heel goed zien wat vrijheid, gelijkheid en broederschap nog inhouden in de realiteit van Europa in 2018. Er is gewoonweg niets meer over om in te integreren.

Dit zijn echter inzichten waar Oliver Nachtwey tot zijn laatste ademtocht zijn ogen voor zal sluiten. Ze zouden immers zijn gecementeerd wereldbeeld verbrokkelen.

Bron:

New York Times: Deutschland ist zerbrochen

Altijd op de hoogte blijven van het laatste nieuws?

Volg ons dan nu op Telegram via > deze link < !

Doe mee met 1.072 andere volgers

De redactie van deze site modereert niet de reacties op voorhand, opdat u openlijk en direct met elkaar kunt discussiëren. U bent zelf verantwoordelijk voor wat u schrijft in het reactieveld. Het recht om de wet te overtreden, het oproepen tot moord, doodsverwensingen en dergelijke, is echter voorbehouden aan de redactie. Als we dan toch voor de rechter moeten verschijnen, staan we daar liever zelf dan dat we gedwongen worden uw e-mail-adres en IP-nummer af te geven onder bedreiging van overheidsgeweld. Dus houd je een beetje in of wees creatief.

About Rommel (7492 Articles)
Wij hier bij FENIXX zijn tegen geweld. We streven naar een revolutie door de voorlichting van de massa. Wanneer de informatie beschikbaar is voor de mensen, zal systeemverandering onherroepelijk en onvermijdelijk zijn. Iedereen die geweld suggereert of promoot in de commentarensectie zal gecensureerd worden en bij herhaling permanent verbannen worden.

Reageer ook

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s