Nieuw

Welke buitenlandse bedreigingen? De grootste bedreigingen voor Amerika komen van zijn ‘vrienden’

Petro Poroshenko © Claude Truong-Ngoc / Wikimedia Commons

Een van de lokale televisiestations in Washington deed vlak voor Thanksgiving een typische vroege ochtend show ter ere van onze soldaten. Daarin werden soldaten die ver van huis waren gestationeerd, getrakteerd op een videolink zodat ze met hun familie konden praten en iedereen kon blij knikken en elkaar een paar heerlijke vakantiedagen toewensen. Niet echt luisterend, raakte ik pas geïnteresseerd toen ik hoorde dat een ondervraagde soldaat zijn Thanksgiving in Oekraïne doorbracht.

Door: Philip Giraldi – Vertaling: Adriaan W.

Het kwam bij me op dat de soldaat misschien een overtreding van de veiligheidsregels had gepleegd door te onthullen waar hij was, maar ik herinnerde me ook dat er gezamenlijke militaire manoeuvres zijn geweest, evenals een soort trainingsmissie die in het land gaande was, het onderwijzen van het Oekraïense leger hoe je de glimmende nieuwe geavanceerde wapens kunt gebruiken die de Verenigde Staten levert om zich te verdedigen tegen ‘Russische agressie’.

Oekraïne is slechts een deel van de wereld waar de regering van Trump de missie van democratiebevordering heeft uitgebreid, alleen in Kiev lijkt de realiteit meer op bevordering van een valse-democratie, aangezien de Oekraïense president Petro Poroshenko duidelijk misbruik maakt van een situatie die hij zelf heeft geprovoceerd. Hij doet zich voor als een slachtoffer van Moskou om door middel van een veiligheidsrelatie met Washington zijn pogingen te ondersteunen om zijn eigen macht te consilideren. Dat zal op zijn beurt helpen bij zijn streven naar een herverkiezing bij de verkiezingen van maart 2019, waar momenteel zijn opiniecijfers beschamend laag zijn, grotendeels als gevolg van de wijdverspreide corruptie in zijn regering. Poroshenko heeft al veel gedaan om de pers in zijn land tot zwijgen te brengen, terwijl de zich ontwikkelende crisis met Rusland hem in staat heeft gesteld om de staat van beleg uit te roepen in de oostelijke delen van het land, waar hij het laagst in de peilingen staat. Als het allemaal lukt, hoopt hij de verkiezingen te winnen en vervolgens, zo wordt algemeen aangenomen, zal hij zijn eigen uitvoerende macht uitbreiden.

We moeten ook enige aandacht richten op de confrontatie met de Russen in de Straat van Kerch, bedacht door Poroshenko met de hulp van een groot aantal Amerikaanse neoconservatieve en Israëlische adviseurs, die de afgelopen jaren actief betrokken zijn bij de Oekraïense regering. Vanwege zijn eigen binnenlandse politieke problemen was de timing was goed voor Poroshenko, maar het was ook een uitmuntende gelegenheid voor de neocons-oorlogsstokers, die Trump omringen en van binnenuit woekeren, om elke mogelijke ontmoeting tussen een kwetsbare Donald Trump en Vladimir Poetin tijdens de G20-bijeenkomst in Argentinië te vermijden.

De afvalligheid van Trump’s advocaat Michael Cohen, samen met de veronderstelling dat er binnenkort veel anti-Trump-vuil zal worden gemorst, betekent dat de Amerikaanse president nog voorzichtiger dan ooit moet zijn in omgang met Moskou en dat hij alleen maar een knikje van goedkeuring nodig had  van National Security Adviser John Bolton en minister van Buitenlandse Zaken Mike Pompeo om de ontmoeting te annuleren. Een vergadering van de staatshoofden had misschien niets opgelost, maar het zou zeker beter zijn dan de huidige tendens naar een nieuwe koude oorlog. Als de Verenigde Staten slechts één zeer belangrijke relatie hebben, waar dan ook met Rusland, zijn de twee landen bereid, in staat en klaarblijkelijk bereid om de wereld te vernietigen onder de bescherming van zelfverdediging.

Gezien de anti-Russische hysterie in de VS en het vermogen van de neocons om de media in te schakelen, zou het geen verrassing moeten zijn dat het Russisch-Oekraïense incident onmiddellijk oproepen van de pers en politici de indruk wekte voor het Witte Huis om het moeilijk te krijgen met het Kremlin. Het is belangrijk om op te merken dat de Verenigde Staten geen daadwerkelijk nationaal belang hebben om deel te nemen aan een oorlog tussen Rusland en Oekraïne, als dat zou moeten gebeuren. De twee Oost-Europese landen zijn buren en hebben een lange geschiedenis van zowel vriendschap als vijandigheid, maar het enige ding dat duidelijk is over het conflict, is dat het aan hen is om dingen uit te zoeken en geen enkele hoeveelheid sancties en gekheid door bezorgde congresleden zal dat feit veranderen .

Andere Oost-Europese landen die op dezelfde manier problemen hebben met Rusland moeten ook als provocateurs worden beschouwd, omdat ze proberen spanning te creëren om de Verenigde Staten via de NAVO-alliantie nauwer met hen te binden. De realiteit is dat de huidige Russische Federatie noch de Sovjet-Unie is, noch kan veroorloven de hegemonie over haar voormalige bondgenoten te ambiëren. Wat het heel duidelijk heeft gemaakt, is dat het een een manier van leven wil waarbij Rusland zelf niet wordt bedreigd door het Westen.

Recente militaire manoeuvres in Polen en Litouwen en het stationeren van nieuwe raketten in Oost-Europa vormen inderdaad een reële bedreiging voor Moskou, omdat het de NAVO-troepen boven op de Russische grens plaatst. Wanneer Rusland reageert op invallen door NAVO-oorlogsschepen en vliegtuigen langs zijn grenzen, wordt het ervan beschuldigd agressief te handelen. Men vraagt ​​zich af hoe de Amerikaanse regering zou reageren als een Russisch vliegdekschip voor zijn oostkust zou gaan liggen ​​en zou beginnen met verkenningsvluchten. Of als het Russische leger militaire oefeningen gaat beginnen met de Cubanen? Herinnert iemand zich vandaag de Varkensbaai nog?

Als het gaat om internationale conflicten is context alles. Het zien van het incident tussen Rusland en Oekraïne in Manicheïstische termen van kwaadheid en duisternis als een voorbeeld van de agressieve instincten van Moskou is bevredigend in sommige kringen, maar het weerspiegelt op geen enkele manier de realiteit op dit terrein. De interne politiek van de twee landen in combinatie met opzettelijke verzinsels die naar verwachting een bepaalde reactie zullen genereren, werken samen om een ​​grotendeels vals verhaal te creëren voor zowel internationale als binnenlandse consumptie. Helaas hebben verhalen gevolgen: in dit geval het offer van de mogelijk gunstige ontmoeting tussen Trump en Poetin.

Dezelfde dynamiek werkt ten opzichte van Washington’s andere duistere vijand, Iran. In het geval van Rusland, nutteloze “vriend”, heeft Oekraïne de touwtjes in handen terwijl het met betrekking tot Iran samenzweert met Israël en Saoedi-Arabië. Iran is ervan beschuldigd de grootste sponsor ter wereld te zijn van terreur, om het Midden-Oosten te destabiliseren en een ​​geheim kernwapenprogramma te hebben dat zal worden gebruikt om Israël en Europa aan te vallen. Geen van deze beweringen is waar. Het terrorisme-label komt door de relatie van het land met Hezbollah, die slechts een terroristische groep is in zoverre het vijandig tegenover Israël staat en beloofd heeft zich te verzetten tegen elke toekomstige Israëlische invasie van Libanon. Washington en Israël hebben het terrorisme-etiket gedrukt voor Hezbollah, maar de meeste Europeanen zijn begonnen met het negeren van de benaming omdat de groep een deel van de Libanese regering is geworden.

En wat betreft het destabiliseren van het Midden-Oosten, dat is grotendeels het eindresultaat geweest van acties ondernomen door de Verenigde Staten, Israël en de Saoedi’s, terwijl het vermeende Perzische kernwapenprogramma een fantasie is. Als iemand in het Amerikaanse nationale veiligheidsapparaat enig verstand zou hebben, zouden de Verenigde Staten zich inzetten om de betrekkingen met Iran te verbeteren, zodra de Iraniërs op de lange termijn waarschijnlijk betere vrienden blijken te zijn dan de boeven die momenteel rondlopen met dit predicaat.

En er zijn andere vrienden op onwaarschijnlijke plaatsen. De belaagde Britse premier Theresa May jammert luid tegen een dreiging van Trump om geheime documenten met betrekking tot Russiagate te onthullen. Het echte probleem is dat de documenten kennelijk niets onthullen wat de Russen zouden hebben gedaan. Integendeel, ze lijken een complot te onthullen door de Britse inlichtingen- en veiligheidsdiensten die samenwerken met de toenmalige CIA-directeur John Brennan om de koers van de verkiezingen van 2016 te ondermijnen ten gunste van Hillary Clinton, Deep State en gevestigde orde. Hoe is dat geëindigd?

Dus hoe zit het? Tieners die in de problemen komen, moeten vaak hun slechte vrienden verlaten om hun leven te veranderen. Er is nog steeds een kans voor de Verenigde Staten, als we afstand houden van de slechte vrienden die we over de hele wereld hebben opgevoed, vrienden die ons hebben overtuigd om slechte keuzes te maken. Ontdoe je van de banden die de Saudi’s, Israëli’s, Oekraïners, Polen en ja, zelfs de Britten aan je bindt. Ga eerlijk om met alle naties en behandel iedereen hetzelfde, maar onthoud dat er maar twee relaties zijn die er echt toe doen: Rusland en China. Doe een serieuze poging om een ​​oorlog te voorkomen door te leren om te gaan met die twee naties en Amerika zou zelfs kunnen overleven om een ​​driehonderdste verjaardag in 2076 te vieren.

Bron:

What Foreign Threats? The Biggest Threats to America Come From its ‘Friends’

Altijd op de hoogte blijven van het laatste nieuws?

Volg ons dan nu op Telegram via > deze link < !

Doe mee met 941 andere volgers

De redactie van deze site modereert niet de reacties op voorhand, opdat u openlijk en direct met elkaar kunt discussiëren. U bent zelf verantwoordelijk voor wat u schrijft in het reactieveld. Het recht om de wet te overtreden, het oproepen tot moord, doodsverwensingen en dergelijke, is echter voorbehouden aan de redactie. Als we dan toch voor de rechter moeten verschijnen, staan we daar liever zelf dan dat we gedwongen worden uw e-mail-adres en IP-nummer af te geven onder bedreiging van overheidsgeweld. Dus houd je een beetje in of wees creatief.

About Rommel (6311 Articles)
Altijd in oppositie.

2 Comments on Welke buitenlandse bedreigingen? De grootste bedreigingen voor Amerika komen van zijn ‘vrienden’

  1. In de vierde alinea staat ‘Het overlijden van Trump’s advocaat Michael Cohen …..’. Dit is niet correct vertaald, in de engelstalige versie staat ‘The defection of ….’ hetgeen vertaald had moeten worden met ‘De afvalligheid van …’. MIchael Cohen is nog springlevend.

    Like

  2. Merci. Ik heb het aangepast.

    Like

Reageer ook

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s