Nieuw

Planeet Oorlog: nog steeds gevangen in een groot moeras het Midden-Oosten, bereidt het Amerikaanse leger zich voor op wereldwijde gevechten

Pixabay

“De VS staat te boek in de geschiedenis als het enige land dat de hele wereld weet te militariseren (met de ruimte meegerekend) als voorbereiding op het ondernemen dat iedereen raakt.”

Door: Adriaan W. – Vertaling: Danny Sjursen

Het Amerikaanse militarisme is ontspoort – en deze middelmatige carrièreofficier had het moeten zien aankomen. Eerder deze eeuw concentreerde het Amerikaanse leger zich niet verrassend op het contraverzet omdat het te maken had met verschillende besluiteloze en ogenschijnlijk eindeloze oorlogen in het Midden-Oosten en delen van Afrika. In 2008, toen ik nog steeds een kapitein was die net was teruggekeerd uit Irak en studeerde aan Fort Knox in Kentucky, richtten onze trainingsscenario’s zich over het algemeen op stedelijke gevechten en zogenaamde veiligheids- en stabilisatiemissies. We zouden van plan zijn een of ander denkbeeldig stadscentrum aan te vallen, de vijandige strijders daar te vernietigen en dan over te gaan naar pacificatie- en ‘humanitaire’ operaties.

Natuurlijk vroeg niemand verder naar de twijfelachtige doeltreffendheid van “regimeverandering” en “natievorming”, de twee activiteiten waarin ons land zo regelmatig was betrokken. Dat zou afgekeurd worden. Toch, hoe bloedig en verkwistend die oorlogen ook waren, ze lijken nu op relikwieën uit een opmerkelijk eenvoudigere tijd. Het Amerikaanse leger kende zijn missie toen (zelfs als het dit niet kon volbrengen) en kon voorspellen dat ieder van ons jonge officieren op het punt stond nog een keer een poging te wagen: contraverzet in Afghanistan en Irak.

Acht jaar snel vooruit – waarin deze auteur vruchteloos in Afghanistan zwoegde en op West Point les gaf – en de Amerikaanse militaire grondaanwezigheid in het grote Midden-Oosten aanzienlijk is afgenomen, zelfs als de oorlogen daar ‘oneindig’ zullen blijven. De VS bombarderen, overvallen en “adviseren” nog steeds in die oude spoken toen ik het Command and General Staff College in Fort Leavenworth, Kansas binnenkwam. Toen ik echter in 2016 voor het eerst betrokken raakte bij de primary staff officer-training voor mid-level carrièremakers, werd het mij al snel duidelijk dat er inderdaad iets aan het veranderen was.

Onze trainingsscenario’s waren niet langer beperkt tot contraverzet-operaties. Nu waren we van plan om met mogelijke inzet op – en intensieve conventionele oorlogsvoering in – de Kaukasus, de Oostzeeregio en de Zuid-Chinese Zee (denk: Rusland en China). We waren ook van plan om conflicten aan te gaan tegen een op een Iraans gelijkende schurkenstaat (denk: aan, Iran). Tijdens de missies werd alles gedaan om divisies van het Amerikaanse leger in verre regio’s te projecteren om grote oorlogen te bestrijden om gebieden te “bevrijden” en bondgenoten te ondersteunen.

Eén ding werd me al snel duidelijk in mijn nieuwe onderzoekingen: er was veel veranderd. Het Amerikaanse leger was in feite op een grote manier globaal gegaan. Gefrustreerd door zijn onvermogen om de zaak te sluiten van de niet afdoende contra-terroristische oorlogen van deze eeuw, had Washington besloten dat het tijd werd om zich voor te bereiden op een “echte” oorlog met een stel ingebeelde vijanden. Dit proces ontwikkelde zich een geruime tijd feitelijk onder onze neus. U herinnert zich dat president Obama en minister van Buitenlandse Zaken Hillary Clinton in 2013 begonnen te praten over een “spil” naar Azië – een voor de hand liggende poging om China in bedwang te houden. Obama heeft ook Moskou gesanctioneerd en Europa verder gemilitariseerd als reactie op Russische agressie in Oekraïne en de Krim. President Trump, wiens ‘instincten’ op het campagnepad uit het kwadrant van het Midden-Oosten zouden verdwijnen, bleek klaar om de spanningen met China, Rusland, Iran en zelfs (voor een tijdje) Noord-Korea te laten escaleren.

Met budgetten van het Pentagon die recordniveaus bereiken – zo’n $ 717 miljard voor 2019 – is Washington deze koers blijven houden, terwijl het begint te plannen voor meer expansieve toekomstige conflicten over de hele wereld. Vandaag de dag ontsnapt geen enkele vierkante centimeter van deze immer opwarmende planeet van ons aan het bereik van de Amerikaanse militarisering.

Beschouw deze ontwikkelingen als het vaststellen van een mogelijke formule voor eeuwigdurende conflicten die de Verenigde Staten juist kunnen leiden naar een werkelijk cataclysmische oorlog die ze niet nodig heeft en ook niet zinvol kan winnen. Met dat in gedachten, is een kleine rondleiding over de planeet Aarde zoals het Amerikaanse leger het zich nu voorstelt.

Onze oude rotzooi: voor altijd oorlog in het Midden-Oosten en Afrika

Nooit geneigd om te stoppen, zelfs na 17 jaar falen, draait de tweeledige militaire machine van Washington nog steeds door in het Midden-Oosten. Ongeveer 14.500 Amerikaanse troepen blijven in Afghanistan (samen met veel VS-luchtmacht eenheden) hoewel oorlog tenietdoet met zo ongeveer elke meetbare meeteenheid die je wilt kiezen – en Amerikanen sterven daar nog steeds, zelfs in verminderde aantallen.

In Syrië blijven de Amerikaanse troepen gevangen tussen vijandige machten, één fout verwijderd van een mogelijke uitbarsting van vijandelijkheden met Rusland, Iran, de Syrische president Assad of zelfs NAVO-bondgenoot Turkije. Terwijl Amerikaanse troepen (en luchtmacht) in Irak hielpen met het vernietigen van het fysieke ‘kalifaat’ van ISIS, blijven ze daar verstrikt in een guerrillastrijd op laag niveau in een land dat schijnbaar niet in staat is een stabiele politieke consensus te vormen. Met andere woorden, er is nog geen einde in zicht voor die nu 15-jarige oorlog. Voeg de drone-aanvallen, conventionele luchtaanvallen en speciale troepeninvallen toe die Washington regelmatig ontketent in Somalië, Libië, Jemen en Pakistan, en het is duidelijk dat de handen van het Amerikaanse leger nog steeds meer dan vol zijn in de regio.

De spanningen – en een potentieel voor escalatie – in het Midden-Oosten en Noord-Afrika nemen alleen maar toe. President Trump sloot de Iraanse nucleaire deal met president Obama af en heeft, ondanks het recente drama over de moord op Saudische journalist Jamal Khashoggi, de Saoedische royals vrolijk gesteund in hun wapenwedloop en koude oorlog met Iran. Terwijl de andere grote spelers in dat nucleaire pact aan boord bleven, zo heeft president Trump de niet-hervormde Iranofobe neocons zoals John Bolton en Mike Pompeo benoemd tot belangrijke posities in het buitenland beleid en zijn regering bedreigt nog steeds Teheran met regimewijziging.

In Afrika heeft de militaire adviesmissie, hoewel ze gepraat hebben over de inkrimping van de Amerikaanse aanwezigheid daar, alleen de verschillende toezeggingen verhoogd om onbetrouwbaar legitieme regeringen tegen plaatselijke oppositiekrachten te steunen en een reeds onstabiel continent verder te destabiliseren. Je zou kunnen denken dat oorlog voeren gedurende twee decennia op twee continenten het Pentagon op zijn minst bezig zou houden en Washington’s verlangen naar verdere confrontaties zou temperen. Het blijkt namelijk het tegenovergestelde te zijn.

De Russische beer steken: Rusland omringen en een nieuwe koude oorlog uit te lokken

Rusland van Vladimir Poetin is in toenemende mate autocratisch en heeft een neiging getoond tot gelokaliseerde agressie in zijn invloedssfeer. Toch is het beter om de dreiging niet te overdrijven. Rusland annexeerde de Krim, maar de mensen in die provincie waren Russen en wilden een dergelijke hereniging. De interventie had tot doel om de Oekraïense burgeroorlog te starten, maar Washington was ook medeplichtig aan het drama van de staatsgreep die toen begon. Bovendien is dit alles in de buurt van Rusland ontplooid nu het Amerikaanse leger steeds meer zijn troepen inzet tot aan de grenzen van de Russische Federatie. Stel je de hysterie in Washington voor als Rusland troepen en adviseurs in Mexico of het Caraïbisch gebied zou inzetten.
Om dit alles in het juiste perspectief te plaatsen, kiest Washington en zijn militaire machine ervoor om zich tegenover Rusland te keren. Het is een gevecht waar de strijdkrachten zich nog steeds gemakkelijk bij voelen. Per slot van rekening zijn daar de topcommandanten voor opgeleid tijdens het einde van een bijna halve eeuw durende Koude Oorlog. Contraverzet is frustrerend en besluiteloos. Het vooruitzicht om je voor te bereiden op “echte oorlog” tegen de goede ouwe Russen met tanks, vliegtuigen en artillerie – nu, daar is het leger voor gebouwd!

En ondanks alle overdreven gekte over de medeplichtigheid van Donald Trump met Rusland, onder hem, is de militaire escalatie in het tijdperk van Obama alleen maar uitgebreid. Toen ik in Irak en Afghanistan hopeloos aan het werk was, verwijderde het Amerikaanse leger feitelijk de gevechtsbrigades uit Duitsland en plaatste ze terug op Amerikaanse bodem (natuurlijk waren ze niet ergens in het Midden-Oosten aan het vechten). Toen, in de late Obama-jaren, begon het leger deze militaire troepen terug te sturen naar Europa en hen te stationeren in de Baltische staten, Polen, Roemenië en andere landen die steeds dichter bij Rusland kwamen. Dat is nooit geëindigd en dit jaar heeft de Amerikaanse luchtmacht sinds de Koude Oorlog zijn grootste munitie bevoorading naar Europa bezorgd.

Vergis je niet: oorlog met Rusland zou een onnodige ramp zijn – en het zou nucleair kunnen uitpakken. Is Letland dat risico echt waard?

Vanuit een Russisch perspectief is het natuurlijk Washington en de uitbreiding van de (per definitie) anti-Russische NAVO-alliantie in Oost-Europa die de echte agressie in de regio vormt – en Poetin heeft daar misschien een punt. Bovendien suggereert een eerlijke beoordeling van de situatie dat Rusland, een land waarvan de economie ongeveer zo groot is als Spanje, noch de wil noch het vermogen heeft om Centraal-Europa binnen te vallen. Zelfs in de slechte oude tijd van de Koude Oorlog, zoals we nu kennen uit Sovjetarchieven, stond de Europese verovering nooit op de agenda van Moskou. Dat is het nog steeds niet.

Niettemin, blijft het Amerikaanse leger zich voorbereiden op wat de Marine Corps-commandant-generaal Robert Neller, die enkele van zijn strijdkrachten in Noorwegen aansprak, beweerde dat het een “groot gevecht” zou worden. Als het niet voorzichtig is, krijgt Washington misschien de oorlog die het lijkt te willen, en die ene, die niemand in Europa of de rest van deze planeet nodig heeft.

De Chinese Draak uitdagen: De zinloze zoektocht voor hegemonie in Azië

De marine van de Verenigde Staten heeft lang de oceanen van de wereld behandeld alsof het Amerikaanse meren waren. Washington verleent dergelijke beleefdheid niet aan andere grootmachten of natiestaten. Alleen nu staat de Amerikaanse marine eindelijk voor een aantal uitdagingen in het buitenland – vooral in de Westelijke Stille Oceaan. Een opkomend China, met een snelgroeiende economie en grieven met een lange geschiedenis van de Europese keizerlijke overheersing, heeft het lef gehad om zichzelf te laten gelden in de Zuid-Chinese Zee. Als antwoord reageerde Washington met paniek en agressiviteit.

Het maakt niet uit dat de Zuid-Chinese Zee het Caribisch gebied van Beijing is (een plaats waar Washington zolang het gevoel had gehad en het recht te hebben op alles te doen wat het militair wilde). In vredesnaam, de Zuid-Chinese Zee heeft China in zijn naam staan! Het Amerikaanse leger beweert nu – met precies genoeg waarheid om de ongeïnformeerden te overtuigen – dat de groeiende marine van China uit is op dominante, zo niet wereldwijde, dominantie. Zeker, op dit moment heeft China slechts twee vliegdekschepen, van het oude type (hoewel het meer bouwt) vergeleken met de 11 full-sized en negen kleinere carriers van de Amerikaanse marine. En ja, China heeft nog geen enkel van zijn buren aangevallen. Toch wordt het Amerikaanse volk verteld dat hun leger zich moet voorbereiden op een mogelijke toekomstige oorlog met de meest bevolkte natie op deze planeet.

In die geest heeft het voorwaarts nog meer schepen ingezet, mariniers en troepen naar de regio van de Stille Zuidzee rondom China. Duizenden mariniers zijn nu gestationeerd in Noord-Australië; Amerikaanse oorlogsschepen varen door de Stille Zuidzee; en Washington stuurde gemengde signalen over zijn militaire verplichtingen jegens Taiwan. Zelfs de Indische Oceaan is onlangs gezien als een mogelijk toekomstig gevechtsterrein met China, nu de Amerikaanse marine zijn regionale patrouilles daar verhoogt en Washington onderhandelt over sterkere militaire banden met de oprukkende buur van China, India. In een symbolisch gebaar hebben de militairen onlangs het vroegere Pacific Commando (PACOM), het Indo-Pacific Commando (INDOPACOM), hernoemd.

Het is niet verwonderlijk dat de militaire leiding van China dienovereenkomstig is geëscaleerd. Ze hebben hun bevel over de Zuid-Chinese Zee geadviseerd om zich voor te bereiden op de oorlog, maakten hun eigen reeks provocerende gebaren in de Zuid-Chinese Zee en dreigden ook Taiwan binnen te vallen als de Trump-regering het aloude “One China” -beleid van Amerika zou veranderen.

Vanuit Chinees oogpunt zou dit allemaal niet logischer kunnen zijn, aangezien president Trump ook een ‘handelsoorlog’ op de markten van Peking heeft ontketend en zijn anti-China-retoriek heeft geïntensiveerd. En dit alles is op zijn beurt consistent met de toenemende militarisering van het Pentagon over de hele wereld.

Geen land te ver
Zou dat alleen Afrika, Azië en Europa geweest zijn dat Washington had gekozen om te militariseren. Maar zoals Dr. Seuss misschien heeft gezegd: dat is niet alles, oh nee, dat is niet alles. In feite is min of meer elke vierkante centimeter van onze draaiende planeet die niet al bezet is door een rivaliserende staat, beschouwd als een gemilitariseerde ruimte om betwist te worden. De Verenigde Staten zijn lang uniek geweest in de manier waarop het de hele oppervlakte van de aardbol verdeelde in geografische (strijdende) commando’s onder leiding van generaals en admiraals die functioneel dienen als regionale proconsuls in Romeinse stijl.

En de Trump-jaren accentueren dit fenomeen alleen maar. Neem Latijns-Amerika, dat normaal gesproken als een niet-bedreigende ruimte voor de Verenigde Staten wordt beschouwd, hoewel het al onder de blik staat van het Southern Command (SOUTHCOM). Onlangs, echter, nadat hij al gedreigd had Venezuela te “binnenvallen”, bracht president Trump de verkiezingscampagne door met zijn basis op de stelling dat een wanhopige karavaan vluchtelingen – afkomstig uit Centraal-Amerika waar de VS – in de eerste plaats een belangrijke verantwoordelijkheid had voor het destabiliseren van deze landen – is een letterlijke “invasie” en dus nog een ander militair probleem. Als zodanig stuurde hij meer dan 5000 troepen (meer dan op dit moment in Syrië of Irak) naar de grens tussen de Verenigde Staten en Mexico.

Hoewel hij niet de eerste is om dit te proberen, heeft hij ook geprobeerd de ruimte te militariseren en zo een mogelijke vijfde tak van het Amerikaanse leger te creëren, voorlopig bekend als de Space Force. Het is logisch. Oorlog is lang driedimensionaal geweest, dus waarom zou je het Amerikaanse militarisme niet in de stratosfeer brengen, zelfs niet als het Amerikaanse leger klaarblijkelijk traint en zich klaarmaakt voor een nieuwe koude oorlog (geen woordspeling) met die altijd klaarstaande tegenstander, Rusland, rond de poolcirkel .

Als de wereld zoals wij die kennen zal eindigen, zal dit ofwel te danken zijn aan de langetermijnbedreiging van klimaatverandering of een absurde nucleaire oorlog. In beide gevallen heeft Washington de inzet verhoogd en verdubbeld. Wat de klimaatverandering betreft, lijkt de regering van Trump er natuurlijk op uit om de atmosfeer met steeds meer broeikasgassen te belasten. Als het gaat om kernwapens, in plaats van toe te geven dat ze onbruikbaar zijn en proberen de opgezwollen Amerikaanse en Russische arsenalen verder te verkleinen, heeft dat bestuur, net als Obama, zich gecommitteerd aan de investering van wat uiteindelijk ten minste 1,6 miljard dollar zou kunnen zijn meer dan drie decennia voor de volledige “modernisering” van dat arsenaal. Elke vaag rationele set van acteurs zou lang geleden hebben aanvaard dat nucleaire oorlog niet kan worden uitgevoerd zonder de formule voor massale uitsterving van de mens. Het komt echter voor dat we niet te maken hebben met rationele acteurs, maar met een defensie-establishment die het als een verstandige zet beschouwt om zich terug te trekken uit het Intermediate Nuclear Forces (INF) -verdrag met Rusland in de Koude Oorlog.

En daarmee is onze tour van de versie van Planet Earth door de Amerikaanse militairen beëindigd.

Er wordt vaak gezegd dat, in een Orwelliaanse zin, elke natie een vijand nodig heeft om zich te verenigen en zijn bevolking te disciplineren. Toch moet de VS alleen in de geschiedenis staan ​​als het enige land om de hele wereld te militariseren (met de ruimte er bij inbegrepen) als voorbereiding op het ondernemen dat iedereen raakt. Dat is uitzonderlijk.

Danny Sjursen, een TomDispatch-reguliere, is een belangrijke en voormalige geschiedenisinstructeur van het Amerikaanse leger in West Point. Hij diende rondleidingen met verkenningseenheden in Irak en Afghanistan. Hij heeft Ghost Riders of Bagdad geschreven: Soldiers, Civilians, and the Myth of the Surge. Hij woont met zijn vrouw en vier zonen in Lawrence, Kansas. Volg hem op Twitter op @SkepticalVet en bekijk zijn podcast “Fortress on a Hill”, een co-host met collega-dierenarts Chris Henriksen.

Adriaan W.

Bron: TomDispatch

https://russia-insider.com/en/planet-war-still-trapped-greater-middle-eastern-quagmire-us-military-prepares-global-combat/ri25463

Altijd op de hoogte blijven van het laatste nieuws?

Volg ons dan nu op Telegram via > deze link < !

Doe mee met 943 andere volgers

De redactie van deze site modereert niet de reacties op voorhand, opdat u openlijk en direct met elkaar kunt discussiëren. U bent zelf verantwoordelijk voor wat u schrijft in het reactieveld. Het recht om de wet te overtreden, het oproepen tot moord, doodsverwensingen en dergelijke, is echter voorbehouden aan de redactie. Als we dan toch voor de rechter moeten verschijnen, staan we daar liever zelf dan dat we gedwongen worden uw e-mail-adres en IP-nummer af te geven onder bedreiging van overheidsgeweld. Dus houd je een beetje in of wees creatief.

About Rommel (6354 Articles)
Altijd in oppositie.

1 Comment on Planeet Oorlog: nog steeds gevangen in een groot moeras het Midden-Oosten, bereidt het Amerikaanse leger zich voor op wereldwijde gevechten

  1. MoslimMolen // november 26, 2018 om 21:38 //

    Een zeldzaam onzinnig stuk.
    Doordrengt met anti-USA a la de landverradelijk linkse kerk.
    .
    Valt me mee dat de Joden hier niet uiteindelijk de schuld krijgen.
    Het is hiero in een jaar tijd bon-ton om openlijk de JODENHAAT te beleiden.
    Het wordt hier gevaarlijk en eng met al deze ANTI SEMITISCHE pamfletten.
    Wegwezen dus.

    Like

Reageer ook

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s