Nieuw

Kan Rusland Noorwegen binnenvallen of verspilt de NAVO geld ter voorbereiding op een aanval?

HDMS Esbern Snare. Bron: Wikimedia © Mark Harkin

Tijdens zijn recente militaire oefeningen werden de NAVO-troepen geacht een ‘hypothetische tegenstander’ te bevechten die Noorwegen binnenvalt. Maar is het scenario gebaseerd op militaire en politieke realiteit, of is de dreiging van Rusland overdreven?

Door: Adriaan W.

Trident Juncture vond plaats in de zee voor de Noorse kust en op het land van 25 oktober tot 7 november. Ongeveer 50.000 troepen uit 31 landen, 250 vliegtuigen, 65 schepen en meer dan 10.000 voertuigen waren betrokken bij de grootschalige onderneming.

Volgens het scenario verdedigden de NAVO-troepen Noorwegen van “Murinus” (Latijn voor ‘spin’) – een ‘fictieve bijna-gelijke tegenstander op de noordoostelijke flank van de Alliantie’. Om de bezette gebieden te bevrijden, moesten de NAVO-troepen manschappen over zee inzetten, evenals amfibische landingen en luchtaanvallen uitvoeren.

Noorwegen 4 november 2018. 45 Painfbat. Bron: Wikimedia. © Defensie.

NAVO-secretaris-generaal Jens Stoltenberg beweerde dat de oefeningen niet gericht waren tegen een specifiek land, maar het was “belangrijk om te laten zien dat we elke bondgenoot kunnen steunen en verdedigen tegen elke bedreiging”. Het Russische ministerie van Buitenlandse Zaken beschreef de oefeningen echter als “roekeloos wapengekletter” gericht tegen Moskou.

“Ondanks vrij onhandige pogingen van de vertegenwoordigers van de alliantie en haar lidstaten om dergelijke militaire activiteiten als defensief voor te stellen, is het duidelijk dat deze demonstratie van gevechtsvermogens een duidelijk anti-Russisch karakter heeft”, zei hij in een verklaring.

Laten we één ding proberen te achterhalen: is het hypothetisch mogelijk dat Rusland Noorwegen binnenvalt? Ik wil benadrukken dat we de militaire en politieke aspecten totaal niet zullen analyseren, maar alleen focussen op de strategische, operationele en technische kant van de zaken.

Om het centrale deel van Noorwegen te veroveren, zoals gedetailleerd in het hypothetische scenario, zouden de Russische strijdkrachten een zogenaamd gecombineerd offensief moeten voeren dat operaties op land, op zee en in de lucht omvat.

Militaire wetenschap definieert het als een soort operatie waarbij marine, leger en luchtmacht met een gemeenschappelijk strategisch doel met elkaar samenwerken. Het gebruikt van marineschepen om grond- en luchtmacht te projecteren op een vijandige of potentieel vijandige kust op een aangewezen landingsstrand. Operatie Overlord, die plaatsvond in juni 1944, is een klassiek voorbeeld van dit soort operaties.

Natuurlijk zou het vandaag onmogelijk zijn om een ​​dergelijke operatie in Noorwegen uit te voeren, maar als we een hypothetische situatie bekijken en de ervaring van het Sovjetleger gebruiken, zullen we zien dat er verschillende luchtlandingsdivisies en brigades, amfibische strijdkrachten, eenheden en enkele gemechaniseerde infanteriedivisies om een ​​succesvolle gecombineerde operatie uit te voeren.

Laten we nu eens praten over verschillende aspecten van een gecombineerde operatie.

Laten we eerst kijken naar de operatie in de lucht. Meestal gaat het om een ​​luchtlandingsdivisie die “neer gelaten wordt” door parachutes. Als het iets kleiner is dan een divisie, is het geen operatie, maar een tactische aanval vanuit de lucht.

De strijdkrachten van Rusland hebben luchtlandingsdivisies. Maar er zijn verschillende militaire transportvliegtuigen nodig om een ​​luchtlandingsoperatie uit te voeren. Zonder hen zou het onmogelijk zijn. De Russische luchtmacht heeft niet genoeg van deze transportvliegtuigen voor een grootschalige luchtlandingsoperatie. In het beste geval zou Rusland een regiment kunnen vervoeren, dat is het dan. Een luchtlandingsoperatie in Noorwegen kan dus worden uitgesloten, simpelweg omdat Rusland niet over voldoende militaire transportvliegtuigen beschikt.

Er is een soortgelijk probleem met een potentiële amfibische aanval waarvoor ten minste één marine-divisie nodig zou zijn. Vandaag zijn er geen dergelijke afdelingen in de Russische strijdkrachten. De 55e Divisie die vroeger in het Russische Verre Oosten gestationeerd was, is ontbonden.

Een succesvolle amfibische operatie vereist ook andere krachten, naast mariniers. Maar de Russische Noordelijke Vloot heeft bijvoorbeeld slechts vijf amfibische aanvalsschepen: vier Project 775-landingsschepen en één Project 11711-landingsschip (‘Ivan Gren’). Het nieuwste landingsschip Project 775 is gemaakt in 1985, dus het is 33 jaar oud. De anderen zijn zelfs ouder, omdat ze 40-42 jaar geleden werden gebouwd. Het enige nieuwe amfibische aanvalsschip is ‘Ivan Gren.’ Het kwam in 2018 in dienst.

Deze amfibische troepen kunnen maar verscheidene bataljons vervoeren, wat uiteraard niet voldoende zou zijn om Noorse gebieden te veroveren.

BRT-80 zwemmend. Bron: Wikimedia © Harald Hansen

Er is hier nog een belangrijk detail. Russische mariniers gebruiken hoofdzakelijk op BTR-80 gebaseerde rijdende amfibische gepantserde personendragers en andere voertuigen van dit type. Maar ze hebben één belangrijk defect: ze kunnen bijvoorbeeld goed drijven in de relatief kalme wateren van de baai van Sevastopol of Kola Bay. Als men ze echter in de Noorse zee inzet tijdens een zee van drie Beaufort [windkracht] is het zeer waarschijnlijk dat geen van de BTR’s de kust bereikt. Het is geen geheim dat Russische voertuigen van dit type gebrek aan drijfvermogen hebben en zelfs bij lichte golven niet goed kunnen voortbewegen.

Meestal komen de Russische amfibische aanvalsschepen niet verder als het strand – de helling die hiermee genomen kan worden is twee of drie graden – dan openen de boegdeuren, laat de landingsklep zakken en dan ontschepen de troepen snel van boord om het bruggenhoofd te verzekeren. Het is echter praktisch onmogelijk om het op zo’n manier te doen in een echte gevechtssituatie. De beste manier om een ​​amfibische aanval te starten, is door het inschakelen van het vliegtuig en de landingsvaartuigen die voor algemene doeleinden op amfibische aanvalsschepen zijn gestationeerd.

Voor dat doel heeft de Amerikaanse marine een aantal verschillende schepen: het amfibische aanvalsschip voor algemeen gebruik, helikopterplatform (LHD) of amfibisch landing platform (LSD). Als het gaat om de Russische marine, heeft deze er geen, en er wordt ook niet verwacht dat er snel een productieopdracht wordt gegeven.

Project 775 Ropucha-I class russian tank landing ship Yamal. The Black sea, Sevastopol bay. Bron: Wikimedia. © George Chernilevsky

Er zijn bijvoorbeeld de Project 775-landingsschepen met een waterverplaatsing van maar liefst 4.400 ton, en deze hebben zelfs geen helikopterplatform. Dan is er een multifunctioneel amfibisch aanval schip van de Amerikaanse Wasp-klasse met een waterverplaatsing van meer dan 40.000 ton. Het draagt ​​een full air eskadron met korte opstijg en verticale landingsvliegtuigen en helikopters, en het is in staat om een ​​volledig uitgeruste maritieme expeditionaire eenheid van 1.900 troepen rechtstreeks op een onverharde kust te landen. In feite is het schip van de Wasp-klasse een mini vliegdekschip.

Wasp-class amphibious assault ship USS Essex (LHD 2) during a replenishment at sea. Bron: Wikimedia. © U.S. Navy

Om met succes een lucht- en amfibische operatie uit te voeren, is het onder meer noodzakelijk om aan één belangrijke voorwaarde te voldoen. Volledige superioriteit in de lucht en op de zee moet vóór het begin van de operatie in het gebied worden verzekerd. Zonder deze is een gecombineerde operatie gedoemd te mislukken. De landende troepen worden genadeloos afgeslacht door de vijand voordat ze de kust bereiken.

Het is erg moeilijk om luchtoverwicht te overwinnen en te behouden op een afstand van meer dan 1.000 kilometer van het Kola-schiereiland. In feite is dit onmogelijk. Het gevechtsbereik van een Su-jager is bijvoorbeeld ongeveer 1.000 km. In werkelijkheid betekent dit dat de gevechtsjagers de amfibische aanvalszone kan bereiken, maar dan zal deze onmiddellijk moeten terugdraaien vanwege een laag brandstofniveau. Hoe kan het dan deelnemen aan een air-to-air strijd of patrouilleren in het gebied? Als we Russische vliegtuigen voor luchtondersteuning nemen, is hun gevechtsbereik als volgt: de Su-25 heeft tussen 200 km en 300 km (afhankelijk van de lading), terwijl de Su-24 tot 650 km kan gaan (met een gevarieerd vlieghoogte profiel).

Dat bewijst dat het simpelweg onmogelijk is om luchtoverwicht te behouden en vast te houden dat ver van het Kola-schiereiland is gelegen. Bovendien is de operationele capaciteit van militaire luchtmachtbases in de regio Moermansk zeer beperkt – evenals het aantal vliegvelden zelf. Je kunt ze allemaal aan één kant tellen: Kilpyavr, Severomorsk-1, Olenya, Monchegorsk, Africanda. Deze basissen kunnen onmogelijk elke grote luchtmacht opvangen om een ​​aanval te ondersteunen. Daarnaast hebben ze geen infrastructuur die krachtig genoeg is om de nodige hoeveelheid brandstof en wapens te huisvesten, terwijl zo’n soort van militaire operatie honderdduizenden tonnen van beide zou vereisen.

Of het mogelijk is om superioriteit te claimen op de zee in de aanvalszone door de Noordelijke Vloot alleen of niet, is echt een cruciale vraag. De Noordelijke Vloot heeft slechts een handvol grote oppervlakteschepen: twee kruisers, één torpedojager, één fregat, vijf grote onderzeebootjagers (en niet allemaal zijn ze in dienst). Vrijwel elk schip in de vloot werd gebouwd in de Sovjet-Unie periode en er is slechts één echt nieuw schip – het ‘Admiral Gorshkov’ fregat. De bewering dat deze kracht voldoende zal zijn om de superioriteit op de zee tegen gezamenlijke NAVO-troepen in een zone met gecombineerde operaties veilig te stellen, zou een uitdaging zijn. Het evenwicht zou niet echt in het voordeel van Rusland veranderen, zelfs als extra krachten van andere vloten zouden worden ingezet.

Het weer is een andere factor die niet kan worden genegeerd. In de Noord-Atlantische Oceaan is het weer nauwelijks voorspelbaar en kan het snel veranderen. Zelfs nadat alle troepen zijn geladen en klaar zijn, duurt het bijvoorbeeld nog twee dagen of langer om ze naar de landingszone te brengen. In die tijd kan de vlakke en kalme zee veranderen in een storm van windkracht negen. Wat dan? De hele formatie zou zich vast moeten vastleggen op zee in het zicht van de vijand. De afstand tussen Portsmouth in Engeland en de kust van Normandië is minder dan 200 kilometer en toch moesten de D-Day-troepen in 1944 twee dagen in Britse havens zitten wachten omdat de weersomstandigheden een onverwachte wending namen.

Al met al zijn er een aantal conclusies die we uit dit operatietheater kunnen trekken.

De NAVO overdrijft de Russische militaire vermogens in dit operatiegebied. Tegenwoordig is Moskou niet in de positie om een ​​soort van invasie op NAVO-gebieden uit te voeren, laat staan ​​vanuit de lucht of over zee – zelfs in theorie. Als Rusland daartoe niet in staat is, wie is dan de vijand wiens aanval de NAVO voorbereidt om af te stoten?

Rusland moet nu zijn marine aanvalstroepen en landing hardware opnieuw creëren en er moet nog veel gedaan worden om de kwaliteit te verbeteren en de hoeveelheid van zijn leger en marine op te bouwen. Alleen op deze manier kan het mogelijk worden voor Rusland om een ​​lucht- en amfibische operatie uit te voeren, althans in de nabije toekomst.

Door Michail Khodarenok, militaire commentator voor Gazeta.ru

Adriaan W.

Bron:

https://www.rt.com/op-ed/443857-trident-juncture-russia-norway/

Altijd op de hoogte blijven van het laatste nieuws?

Volg ons dan nu op Telegram via > deze link < !

Doe mee met 943 andere volgers

De redactie van deze site modereert niet de reacties op voorhand, opdat u openlijk en direct met elkaar kunt discussiëren. U bent zelf verantwoordelijk voor wat u schrijft in het reactieveld. Het recht om de wet te overtreden, het oproepen tot moord, doodsverwensingen en dergelijke, is echter voorbehouden aan de redactie. Als we dan toch voor de rechter moeten verschijnen, staan we daar liever zelf dan dat we gedwongen worden uw e-mail-adres en IP-nummer af te geven onder bedreiging van overheidsgeweld. Dus houd je een beetje in of wees creatief.

About Rommel (6354 Articles)
Altijd in oppositie.

7 Comments on Kan Rusland Noorwegen binnenvallen of verspilt de NAVO geld ter voorbereiding op een aanval?

  1. De hetze tegen Rusland is om te kotsen.
    Putin is lang niet zo oorlogszuchtig dan dat politieketuig hier in het westen.
    Amerika heeft sinds 1776 meer dan 80 oorlogen gevoerd,geen enkel ander land heeft dat gepresteerd.

    Liked by 1 persoon

  2. Von Puffelen // november 15, 2018 om 09:33 //

    De USA is sinds 1776 bezet gebied en brengt waar dan ook ter wereld vrijheid en democratie namens de banksters in The City.
    Tegenwoordig wordt dat soms een beetje verpakt in een NAVO jasje waardoor “bondgenoten” ook mee mogen doen met bommen gooien.

    Liked by 1 persoon

  3. Helder verhaal. wat ik eruit kan destilleren is dat de NAVO wel eens de agressor kan zijn en dat verkapt de aanval word geoefend en niet de verdediging.
    Maar al die oefeningen zijn feitelijk achterhaalde strategie, oorlogsvoering in bergachtige gebieden heeft weinig nut, en mocht de Rus de vijand zijn is het strategisch is het misschien wel beter Scandinavie te laten bezetten, immers het behouden vergt enorm veel troepen, aanvoer van voorraad over land is maar via een route en via de zee eigenlijk ook, een deel van het jaar is het land niet geschikt voor oorlogsvoering en feitelijk is het een kostenpost. De eventuele olie en grondstoffen zijn pas iets waard als ze van A naar B kunnen worden gebracht, dus eigenlijk pas de moeite als de eventuele oorlog over is.
    Kortom, Rusland zou gek zijn om Scandinavie binnen te vallen, kost een hele berg aan reserves die daarna vastkomen te zitten en niet meer gebruikt kunnen worden.
    Als ze echt oorlog willen met Scandinavie is dreigenmet een raketaanval op de grote steden veel effectiever, met horden vluchtelingen die regeren en verdedigen onmogelijk maken……en watis er eigenlijk te verdedigen over dan….
    Kortom, het hele Arctische wapengekletter is achterhaalde strategie uit de tijd van de bajonet en het kromzwaard. Het levert niks op voor een land wat bulkt van de grondstoffen, en qua samenwerking is het ook onzin, want Turkse waarnemers word geleerd hoe zaken werken en waar de zwakten zitten, en morgen is de Turks ineens de vijand.

    Hetzelfde gaat op voor de Visegrad landen, die mogelijk volgend jaar al hun wapens van oost naar west moeten gaan richten om zichzelf te verdedigen. Wat heb je aan een pact voor oorlog als je bondgenotende vijand binnen sleuren en laten infiltreren. Een gesplitste Navo zou wel eens aan de oostelijke kant een andere politieke keuze moetenngaan maken dan tot opheden, en een bondgenootschap moeten aangaan met de Rus om in de rug alvast veilig te staan ennaanvoer van voorraad te hebben, een betere situatie dan de huidige…. En de Rus,die zal het prima vinden, een buffer tussen hun en het moslim tuig dat Europa overspoeld.

    Wat velen ontgaat is dat leger en politie worden getriand op oorlog op eigen bodem, een situatie die de politiek aanwakkert en stimuleerd door massa import van allachtonen. Met die wetenschap mag je stellen dat het leger en de politie worden getraind om de autochtonen te gaan bevechten. Een situatie in de toekomst die niet ondenkbaar is. En daarom word er gestreefd naar een EU leger eneen EU politie macht met steeds meer allachtoon personeel, zodat loyaliteit en binding om te worden gebruikt binnen Europa tegen de eigen bevolking niet langer een factor zijn die kan dwars liggen.
    Het woord staatsgreep is niet meer toereikend, het is meer het veroveren van een werelddeel van binnenuit, zoals een gezwel een gastheer leegvreet.
    Zoals een mol een grasveld kan ondergraven en je behalve een paar zandbergjes niets ziet tot je paard de benen breekt vanwege de tunnels en bedekte gaten.
    Als ik hiervoor een woord moest bedenken zou het Talpariseren zijn, “Talparising” voor de Anglofielen, totaal ondergraven terwijl het oppervlak vrijwel ongeschonden blijft om dan ineens niet meer toegangkelijk te zijn.

    p.s. het woord Talparising bestaat niet maar het is mijn bedenksel, het mooie grasveld met een paar zandhoopjes maar onderussen rot en uitgehold tot op en onder de laatste gras spriet, zoals Islam Europa uitholt en de EU en overheden ondertussen een glad grasveld presenteren, wie een beter beschijving heeft in een woord voor wat de EU doet met Europa: graag, maar dit was mijn bijdrage.

    Duchesne.

    Like

  4. Net gezien dat het woord dus wel bestaat….okee, nieuwe poging, Wie o wie?

    Like

  5. Geboktord?

    Like

  6. De grootmachten zitten wel te broeden overal op de wereld. En Macron die een Europees leger wil.
    Laten we hopen dat het geen oorlog wordt. Oorlogstuig om je land te kunnen verdedigen is prima.. Maar
    aanvallen…… Er hoeft maar een zo gek te zijn.

    Like

  7. Rusland wil geen risico aangaan. De NAVO intimideert misschien om uit te dokteren of er genoeg slagkracht is en of er andere strategiën ontwikkeld kunnen worden. De NAVO is agressief bezig.

    Like

Reageer ook

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s