Nieuw

Irak: Een oorlog voor Israël

De Amerikaanse bombardementen en invasie van Irak in maart-april 2003 en de daaropvolgende bezetting hebben meer dan vierduizend Amerikaanse levens en honderden miljarden dollars gekost en vele tienduizenden Irakezen de dood gebracht.

Waarom heeft president Bush besloten ten strijde te trekken? In wiens belang werd het gelanceerd?

In de maanden voorafgaand aan de aanval hebben de president en andere hoge Amerikaanse functionarissen herhaaldelijk gewaarschuwd dat de dreiging van het regime in Bagdad voor de VS en de wereld zo groot en dreigend was dat de Verenigde Staten snel moesten handelen om Irak te bombarderen, binnen te vallen en te bezetten.

Door: Mark Weber – Institute for Historical Review

Op 28 september 2002, bijvoorbeeld, zei Bush:

“Het gevaar voor ons land is ernstig en het groeit. Het Iraakse regime beschikt over biologische en chemische wapens, is bezig met de wederopbouw van de faciliteiten om meer te maken en zou, volgens de Britse regering, een biologische of chemische aanval kunnen lanceren in slechts 45 minuten nadat het bevel is gegeven….. Dit regime is op zoek naar een atoombom, en met splijtbaar materiaal zou het er binnen een jaar een kunnen bouwen”.

Op 6 maart 2003 verklaarde president Bush:

“Saddam Hoessein en zijn wapens vormen een directe bedreiging voor dit land, voor ons volk en voor alle vrije mensen….. Ik geloof dat Saddam Hoessein een bedreiging vormt voor het Amerikaanse volk. Ik geloof dat hij een bedreiging vormt voor de buurt waarin hij woont. En ik heb goed bewijs om dat te geloven. Hij heeft massavernietigingswapens….. Het Amerikaanse volk weet dat Saddam Hoessein massavernietigingswapens heeft”.

Deze beweringen waren onwaar. Zoals de wereld nu weet, had Irak geen gevaarlijke “massavernietigingswapens” en vormde het geen bedreiging voor de VS. Bovendien bleek ook de alarmerende suggestie dat het regime in Bagdad samenwerkte met het terreurnetwerk van Al-Qaeda, ongegrond te zijn.

Dus als de officiële redenen voor de oorlog niet waar waren, waarom hebben de Verenigde Staten dan Irak aangevallen?

Wat de secundaire redenen voor de oorlog ook mogen zijn, de cruciale factor in de beslissing van president Bush om aan te vallen was het helpen van Israël. Met de steun van Israël en de joods-zionistische lobby van Amerika, en aangemoedigd door joodse “neo-conservatieven” met hoge posities in zijn regering, besloot president Bush – die al vurig toegewijd was aan Israël – om een van Israëls belangrijkste regionale vijanden binnen te vallen en te onderwerpen.

Dit wordt in Washington zo algemeen begrepen dat senator Ernest Hollings van de VS in mei 2004 zei dat de VS Irak binnenvielen “om Israël te beveiligen”, en “iedereen” dat weet. Hij identificeerde ook drie van de invloedrijke pro-Israëlische joden in Washington die een belangrijke rol speelden bij het aanzetten van de VS tot oorlog: Richard Perle, voorzitter van de Defense Policy Board van het Pentagon; Paul Wolfowitz, plaatsvervangend minister van Defensie; en Charles Krauthammer, columnist en auteur. [1]

Hollings verwees naar de laffe terughoudendheid van zijn Congrescollega’s om deze waarheid openlijk te erkennen, zeggende dat “niemand bereid is op te staan en te zeggen wat er aan de hand is”. Vanwege “de druk die we politiek krijgen”, voegde hij eraan toe, steunen Congresleden kritiekloos Israël en zijn beleid.

Enkele maanden voor de invasie, bevestigde de gepensioneerde vier-sterren US Army General en voormalig NAVO Supreme Allied Commander Wesley Clark in een interview: “Degenen die deze aanval begunstigen [door de VS tegen Irak] zullen je nu openhartig en privé vertellen dat het waarschijnlijk waar is dat Saddam Hussein geen bedreiging vormt voor de Verenigde Staten, maar ze zijn bang dat hij op een bepaald moment zal beslissen als hij een kernwapen heeft om het tegen Israël te gebruiken’. [2]

Zes maanden voor de aanval ontmoette president Bush in het Witte Huis elf leden van het Amerikaanse Huis van Afgevaardigden. Terwijl de ‘oorlog tegen het terrorisme goed gaat’, zei hij tegen de wetgevers, zouden de Verenigde Staten snel met een groter gevaar te maken krijgen: ‘De grootste dreiging is echter Saddam Hoessein en zijn massavernietigingswapens. Hij kan Israël opblazen en dat zou tot een internationaal conflict leiden”. [3]

Bush sprak ook openhartig over waarom de VS ten oorlog zou trekken tijdens een vergadering op het Witte Huis op 27 februari 2003, slechts drie weken voor de invasie. In een gesprek met Elie Wiesel, de bekende Joodse schrijver, zei Bush: “Als we Saddam Hoessein niet ontwapenen, zal hij een massavernietigingswapen op Israël gooien en zullen ze doen wat ze denken dat ze moeten doen, en dat moeten we vermijden”. [4]

Fervent pro-Israël

President Bush’s vurige steun voor Israël en zijn hardline regering is algemeen bekend. Hij bevestigde dit bijvoorbeeld in juni 2002 in een belangrijke toespraak over het Midden-Oosten. In de visie van “toonaangevende Israëlische commentatoren”, zo meldde de London Times, was de toespraak “zo pro-Israël dat het geschreven had kunnen zijn door [Israëlische premier] Ariel Sharon”. 5] In een toespraak tot pro-Israël-activisten op de conventie van 2004 van de American Israel Public Affairs Committee (AIPAC), zei Bush: “De Verenigde Staten zijn sterk geëngageerd, en ik ben sterk geëngageerd, voor de veiligheid van Israël als een levendige Joodse staat”. Hij vertelde de bijeenkomst ook: “Door de vrijheid, welvaart en veiligheid van Israël te verdedigen, dien je ook de zaak van Amerika”. [6]

Condoleeza Rice, die president Bush’s National Security Advisor was, herhaalde later, als zijn staatssecretaris, de visie van de president in een interview van mei 2003 en zei dat “de veiligheid van Israël de sleutel is tot de veiligheid van de wereld”. [7]

Lange termijn plannen

Joods-zionistische plannen voor oorlog tegen Irak bestonden al jaren. Midden 1996 schetste een beleidsdocument dat was voorbereid voor de toenmalige Israëlische premier Benjamin Netanyahu een grote strategie voor Israël in het Midden-Oosten. Onder de naam ‘A Clean Break: A New Strategy for Securing the Realm’, werd het geschreven onder auspiciën van een Israëlische denktank, het Institute for Advanced Strategic and Political Studies. Concreet pleitte het voor een “inspanning [die] gericht kan zijn op het verwijderen van Saddam Hussein uit de macht in Irak, een belangrijke strategische Israëlische doelstelling op zich …” [8]

De auteurs van “A Clean Break” waren Richard Perle, Douglas Feith en David Wurmser, drie invloedrijke Joden die later op hoog niveau posities bekleedden in de regering Bush, 2001-2004: Perle als voorzitter van de Policy Policy Board, Feith als ondersecretaris van Defensie, en Wurmser als speciale assistent van de staatssecretaris voor wapenbeheersing. De rol die wordt gespeeld door functionarissen van de Bush-regering die worden geassocieerd met twee grote pro-zionistische ‘neoconservatieve’ onderzoekscentra is onder de loep genomen door The Nation, de invloedrijke public affairs weekly. [9] De auteur, Jason Vest, onderzocht de nauwe banden tussen het Jewish Institute for National Security Affairs (JINSA) en het Center for Security Policy (CSP), dat de banden tussen deze groepen en diverse politici, wapenhandelaren, militaire mensen, rijke pro-Israël Amerikaanse Joden, en Republikeinse presidentiële overheidsdiensten detailleert.

JINSA- en CSP-leden, aldus Vest, “zijn opgeklommen naar machtige regeringsposities, waar ze erin geslaagd zijn om een aantal zaken – steun voor nationale raketverdediging, verzet tegen wapenbeheersingsverdragen, het verdedigen van verkwistende wapensystemen, wapenhulp aan Turkije en Amerikaans unilateralisme in het algemeen – tot een harde lijn te weven, met steun voor de Israëlische rechterzijde als de kern….
Nergens is de harde lijn van JINSA / CSP duidelijker dan in zijn meedogenloze campagne voor oorlog – niet alleen met Irak , maar ‘totale oorlog’, zoals Michael Ledeen, een van de meest invloedrijke JINSA’s in Washington, zei … Voor deze ploeg, is ‘regime change’ met alle middelen die nodig zijn in Irak, Iran, Syrië, Saoedi-Arabië en de Palestijnse Autoriteit een dringende noodzaak”.

Samuel Francis, auteur, redacteur en columnist, keek ook naar de “neo-conservatieve” rol in het aanjagen van oorlog. [10] “Mijn eigen antwoord,” schreef hij, “is dat de leugen [dat een massaal bewapend Irak een ernstige en onmiddellijke dreiging vormde voor de VS] werd verzonnen door neoconservatieven in de regering wiens eerste loyaliteit Israël en zijn belangen is en die wilden dat de Verenigde Staten Irak zouden vernietigen omdat het de grootste potentiële bedreiging voor Israël in de regio was, waarvan bekend is dat ze al sinds minstens 1996 aandringen op oorlog met Irak, maar ze konden er pas na 11 september 2001 een effectief pleidooi voor voeren…..”.

In de nasleep van de terreuraanslagen van 2001, in 2001, exploiteerden de pro-zionistische “neo-conservatieven” in de Bush-regering – die jarenlang een oorlog in het Midden-Oosten had gezocht om de veiligheid van Israël in de regio te versterken – de tragedie om hun agenda te drukken. Daarin werden ze gesteund door de Israëlische regering, die ook druk uitoefende op het Witte Huis om Irak aan te vallen.

“De [Israëlische] militaire en politieke leiding verlangt naar oorlog in Irak,” meldde een toonaangevende Israëlische krant, Haaretz, in februari 2002. 11] De Jeruzalem-correspondent voor de Guardian, het gerespecteerde Britse dagblad, berichtte in augustus 2002: “Israël heeft gisteren het besluit genomen om publieke druk uit te oefenen op president George Bush om een militaire aanval op Irak uit te voeren, ook al gelooft het dat Saddam Hoessein wel eens represailles zou kunnen nemen door Israël aan te vallen”. [12]

Drie maanden vóór de Amerikaanse invasie meldde de goed geïnformeerde Washington-journalist Robert Novak dat de Israëlische premier Sharon de Amerikaanse politieke leiders vertelde dat “de grootste Amerikaanse hulp aan Israël zou zijn het Irakese regime van Saddam Hussein ten val te brengen.” Bovendien, voegde Novak eraan toe, “wordt die visie breed gedeeld binnen de regering-Bush en is het een belangrijke reden waarom Amerikaanse troepen zich vandaag verzamelen voor oorlog.” [13]

De spionageagentschappen van Israël waren een “volledige partner” met de VS en Groot-Brittannië bij het produceren van sterk overdreven vooroorlogse beoordelingen van het vermogen van Irak om oorlog te voeren, heeft een voormalige hoge Israëlische militaire inlichtingenofficier bevestigd. Shlomo Bron, een brigadegeneraal in de reserves van het Israëlische leger, en een senior onderzoeker bij een grote Israëlische denktank, zeiden dat de door Israël geleverde informatie een belangrijke rol speelde bij de ondersteuning van de Amerikaanse en Britse zaak voor het voeren van oorlog. Israëlische inlichtingendiensten, zei hij, “overschatten de Iraakse dreiging voor Israël en versterken het Amerikaanse en Britse geloof dat de wapens [van massavernietiging] bestonden”. [14]

De rol van de pro-Israëllobby bij het aandringen op oorlog is zorgvuldig onderzocht door twee vooraanstaande Amerikaanse geleerden, John J. Mearsheimer, hoogleraar politieke wetenschappen aan de Universiteit van Chicago, en Stephen M. Walt, hoogleraar internationale zaken aan de Harvard University. [15] In een 81 pagina’s tellend essay, “The Israel Lobby and U.S. Foreign Policy”, schreven ze:

“De druk van Israël en de [pro-Israël]-lobby was niet de enige factor achter de beslissing om Irak aan te vallen in maart 2003, maar het was wel cruciaal. Sommige Amerikanen geloven dat dit een oorlog om olie was, maar er is nauwelijks direct bewijs om deze bewering te staven. In plaats daarvan werd de oorlog voor een groot deel ingegeven door de wens om Israël veiliger te maken….. Binnen de Verenigde Staten was de belangrijkste drijvende kracht achter de oorlog in Irak een kleine groep neoconservatieven, waarvan velen nauwe banden hadden met de Likudpartij van Israël. Daarnaast leenden de belangrijkste leiders van de belangrijkste organisaties van de Lobby hun stem aan de oorlogscampagne”.

Belangrijke leden van de pro-Israëllobby voerden wat de professoren Mearshiemer en Walt “een niet aflatende public-relationscampagne om steun te winnen voor de invasie van Irak” noemen. Een belangrijk onderdeel van deze campagne was de manipulatie van informatie van de inlichtingendiensten, om Saddam te laten lijken op een onmiddellijke dreiging”.

Voor sommige joodse leiders maakt de oorlog in Irak deel uit van een lange-termijn inspanning om Israël-vriendelijke regimes in het Midden-Oosten te installeren. Norman Podhoretz, een vooraanstaand Joods schrijver en een fervent voorstander van Israël, was jarenlang redacteur van Commentary, het invloedrijke zionistische maandblad. In het september 2002 nummer schreef hij:

“De regimes die het verdienen om omvergeworpen en vervangen te worden zijn niet beperkt tot de drie uitgekozen leden van de as van het kwaad [Irak, Iran, Noord-Korea]. Op zijn minst zou de as zich moeten uitstrekken tot Syrië en Libanon en Libië, maar ook tot ‘vrienden’ van Amerika zoals de Saoedische koninklijke familie en de Egyptische Hosni Mubarak, samen met de Palestijnse Autoriteit, onder leiding van Arafat of een van zijn handlangers”.

Patrick J. Buchananan, de bekende schrijver en commentator, en voormalig communicatiedirecteur van het Witte Huis, is bot in het identificeren van degenen die voor oorlog hebben gepushd: [16]

“Wij beschuldigen hen ervan dat een cabal van polemici en ambtenaren ons land in een reeks oorlogen wil verstrikken die niet in het belang van Amerika’s belangen zijn. Wij beschuldigen hen ervan samen te werken met Israël om die oorlogen te ontsteken en de Oslo-akkoorden te vernietigen. Wij beschuldigen hen ervan dat zij opzettelijk schade toebrengen aan de betrekkingen van de VS met elke staat in de Arabische wereld die Israël tart of het recht van het Palestijnse volk op een eigen vaderland steunt. Wij beschuldigen hen ervan dat zij vrienden en bondgenoten over de hele islamitische en westerse wereld hebben vervreemd door hun arrogantie, overmoed en oorlogszuchtigheid…..

“Cui Bono? Voor wie zijn deze eindeloze oorlogen in een regio die niets vitaals heeft voor Amerika, behalve de olie, die de Arabieren ons moeten verkopen om te overleven? Wie zou baat hebben bij een beschavingsoorlog tussen het Westen en de Islam?”

“Antwoord: één natie, één leider, één partij. Israël, Sharon, Likud,”.

Uri Avnery – een bekroonde Israëlische journalist en auteur en drievoudig lid van het Israëlische parlement – ziet de oorlog in Irak als een uiting van immense joodse invloed en macht. In een essay dat hij enkele weken na de Amerikaanse invasie schreef, schreef hij: [17]

“Wie zijn de winnaars? Het zijn de zogenaamde neo-conservatieven. Een compacte groep, waarvan bijna alle leden joods zijn. Zij bekleden de sleutelposities in de Bush-regering, maar ook in de denktanks die een belangrijke rol spelen bij het formuleren van het Amerikaanse beleid en de opinie-pagina’s van de invloedrijke kranten…. De immense invloed van deze grotendeels joodse groep vloeit voort uit de nauwe alliantie met de extreem-rechtse christelijke fundamentalisten, die tegenwoordig de Republikeinse partij van Bush controleren. … Blijkbaar is dit alles goed voor Israël. Amerika controleert de wereld, wij controleren Amerika. Nog nooit eerder hebben Joden zo’n grote invloed uitgeoefend op het centrum van de wereldmacht”.

In Groot-Brittannië verklaarde een oudgediend lid van het Britse Lagerhuis in mei 2003 botweg dat Joden de controle over het buitenlandse beleid van Amerika hadden overgenomen en erin geslaagd waren om de VS in oorlog te drijven. “Een joodse cabal heeft de regering in de Verenigde Staten overgenomen en een onheilige alliantie gevormd met fundamentalistische christenen”, aldus Tam Dalyell, een afgevaardigde van de Labour-partij en het langst dienende lid van het Huis. “Er is veel te veel Joodse invloed in de Verenigde Staten”, voegde hij eraan toe. [18]

Samenvatting

Al vele jaren zijn de Amerikaanse presidenten van beide partijen vastberaden toegewijd aan Israël en zijn veiligheid. Dit ingegraven beleid is een uitdrukking van de joods-zionistische greep op het politieke en culturele leven van Amerika. Het was vurige steun voor Israël – gedeeld door president Bush, hooggeplaatste regeringsfunctionarissen en bijna het hele Amerikaanse Congres – dat cruciaal bleek te zijn in de beslissing om een ​​van de grootste regionale vijanden van Israël binnen te vallen en te onderwerpen.

Hoewel de niet-uitgelokte Amerikaanse invasie van Irak Israël mogelijk heeft geholpen, net zoals degenen die de oorlog wilden en gepland hadden, hadden gehoopt, was dit een ramp voor Amerika en de wereld. Het heeft vele tienduizenden levens gekost en honderden miljarden dollars. Over de hele wereld heeft het ongeëvenaard wantrouwen en vijandigheid jegens de VS veroorzaakt. In Arabische en islamitische landen heeft dit geleid tot hevige haat jegens de Verenigde Staten en heeft het veel nieuwe rekruten naar de rijen anti-Amerikaanse terroristen gebracht.

Amerikanen hebben al een hoge prijs betaald voor de toewijding van hun land aan Israël. We zullen een steeds hogere prijs betalen – niet alleen in dollars of internationaal prestige, maar in het leven van jonge mannen die worden verkwanseld voor de belangen van een buitenlandse staat – totdat de joods-zionistische greep op het Amerikaanse politieke leven eindelijk wordt verbroken.


Voetnoten

1. Remarks by Ernest F. Hollings, May 20, 2004. Congressional Record – Senate, May 20, 2004, pages S5921-S5925. See also: M. Weber, “”Iraq Was Invaded to Secure Israel,” Says Senator Hollings…”
(http://www.ihr.org/news/040716_hollings.shtml)

2. The Guardian (London), August 20, 2002.

3. Bob Woodward, Plan of Attack (Simon & Schuster, 2004), p. 186. See also p. 188

4. Bob Woodward, Plan of Attack (Simon & Schuster, 2004), p. 320.

5. R. Dunn, “Sharon Could Have Written Speech,” The Times (London), June 26, 2002.

6. Bush address to AIPAC convention, Washington, DC, May 18, 2004.

7. A. S. Lewin, “Israel’s Security is Key to Security of Rest of World,” Jewish Press (Brooklyn, NY), May 14, 2003. Rice’s interview with the Israeli daily Yediot Aharnonot is quoted.

8. Text posted at  http://www.israeleconomy.org/strat1.htm  See also: J. Bamford, A Pretext for War (Doubleday, 2004), pages 261-269; B. Whitaker, “Playing Skittles with Saddam,” The Guardian (Britain), Sept. 3, 2002.

9. J. Vest, “The Men From JINSA and CSP,” The Nation, Sept. 2, 2002
(http://www.thenation.com/doc/20020902/vest).

10. S. Francis, “Weapons of Mass Deception: Somebody Lied,” column of Feb. 6, 2004
(http://www.vdare.com/francis/wmd.htm).

11. A. Benn, “Background: Enthusiastic IDF Awaits War in Iraq,” Haaretz, Feb. 17, 2002. Quoted in J. J. Mearsheimer, Stephen M. Walt, “The Israel Lobby and U.S. Foreign Policy,” March 2006, p. 30, and p. 68, fn. 146.

12. Jonathan Steele, “Israel Puts Pressure on US to Strike Iraq,” The Guardian (London), August 17, 2002.

13. Robert Novak, “Sharon’s War?,” column of Dec. 26, 2002.
(http://archives.cnn.com/2002/ALLPOLITICS/12/26/column.novak.opinion.sharon/).

14. L. King, “Ex-General Says Israel Inflated Iraqi Threat,” Los Angeles Times, Dec. 5, 2003.; See also: J. J. Mearsheimer, Stephen M. Walt, “The Israel Lobby and U.S. Foreign Policy,” March 2006, p. 29, and p. 67, fn. 142.

15. John J. Mearsheimer, Stephen M. Walt, “The Israel Lobby and U.S. Foreign Policy,”  March 2006, pages 29, 30, 32.(http://ksgnotes1.harvard.edu/Research/wpaper.nsf/rwp/RWP06-011/$File/rwp_06_011_walt.pdf). A shorter version appeared in the London Review of Books, March 23, 2006. (http://www.lrb.co.uk/v28/n06/mear01_.html). The two authors followed up their paper with a detailed book, The Israel Lobby and U.S. Foreign Policy (New York: Farrar, Straus, Giroux: 2007).

16. P. J. Buchanan, “Whose War?,” The American Conservative, March 24, 2003.
(http://www.amconmag.com/03_24_03/cover.html).

17. Uri Avnery, “The Night After,” CounterPunch, April 10, 2003
(http://www.counterpunch.org/avnery04102003.html).

18. F. Nelson, “Anger Over Dalyell’s ‘Jewish Cabal’ Slur,” The Scotsman (Edinburgh), May 5, 2003; M. White, “Dalyell Steps Up Attack On Levy,” The Guardian (London), May 6, 2003.

About the Author

Mark Weber is director of the Institute for Historical Review. He studied history at the University of Illinois (Chicago), the University of Munich, Portland State University and Indiana University (M.A., 1977).


De gevolgen

Israël wil verzwakking van de buurstaten, daar is niks raars aan, dat zou ik in hun geval ook willen. Libië is geen directe buur, maar de redenen dat het in het lijstje opgenomen is zijn voor iedereen die iets van het conflict weet duidelijk. Om dezelfde redenen woedt er al acht jaar oorlog in Syrië, en ook in Jemen.

Maar wat heeft het Israël nou gebracht ? Was het een handige zet van ze ? Irak is tegenwoordig een Iraanse vazalstaat, en Iran is het einddoel. Iran is niet verzwakt door Irak aan te vallen maar versterkt. Rusland en Iraanse grondtroepen (al ontkent Iran dat die aanwezig zijn) hebben gewonnen in Syrië. De infrastructuur mag dan volledig kapot zijn, want dat is het enige waar de ‘coalitie’ onder leiding van de VS. bommen op gooide, maar er staan nu wel Russische S-400-s. En de Revolutionaire Garde staat aan Israël’s grens.

Dat was vast niet de planning. De woede zal immens zijn. En de wraak gericht op de Ruski’s of Iran.

Mij maakt het niet uit dat de ene Mohammedaan de andere Mohammedaan afschiet. Ik vind het een mooi concept om je vijanden tegen elkaar te laten vechten. Maar wie waren er nou de grootste verliezers van de oorlog in Irak ?

Het joodse Gatestone Institute laat Raymond Ibrahim aan het woord:

De vernietiging van de christelijke minderheid in Irak

“Nog een golf van vervolging zal het einde betekenen van het Christendom na 2000 jaar” in Irak, zei een Iraaks christelijk leider onlangs. In een interview eerder deze maand besprak Chaldeeuwse aartsbisschop Habib Nafali van Basra hoe meer dan een decennium van gewelddadige vervolging de Iraakse christelijke minderheid vrijwel heeft vernietigd. Sinds de in 2003 door de VS geleide invasie is de christelijke bevolking gedaald van 1,5 miljoen naar ongeveer 250.000 – een vermindering van 85%. Gedurende die 15 jaar zijn christenen ontvoerd, tot slaaf gemaakt, verkracht en afgeslacht, soms door kruisiging; gemiddeld elke 40 dagen is er een kerk of klooster vernietigd, zei de aartsbisschop.

Hoewel vaak wordt aangenomen dat de islamitische staat (ISIS) de bron van de vervolging was, is de situatie voor christenen sinds de terugtrekking van die terreurgroep uit Irak nauwelijks verbeterd. Zoals de aartsbisschop al zei, blijven christenen lijden onder “systematisch geweld” dat bedoeld is om “hun taal te vernietigen, hun families te verdelen en hen ertoe aan te zetten Irak te verlaten”. (Bovendien begon die vervolging van de christenen natuurlijk ook al voor er überhaupt sprake was van ISIS, redactie)

Volgens het rapport “World Watch List 2018” ervaren christenen in Irak – de achtste slechtste natie ter wereld om christen te zijn – “extreme vervolging”, en niet alleen door “extremisten”.

Het rapport gaat verder:

“Gewelddadige religieuze groeperingen zoals IS en andere radicale militanten staan erom bekend dat zij zich via ontvoeringen en moorden richten op christenen en andere religieuze minderheden. Een andere bron van vervolging zijn islamitische leiders op elk niveau, meestal in de vorm van haatdragende taal in moskeeën. Overheidsambtenaren op alle niveaus zouden christenen bedreigen en ‘aanmoedigen’ om te emigreren. Ook zouden normale burgers in het noorden naar verluidt in het openbaar opmerkingen hebben gemaakt, waarbij zij zich afvragen waarom christenen nog steeds in Irak zijn”.

Verschillende regionale christelijke leiders bevestigen deze bevindingen. Volgens Syriac Orthodoxe bisschop George Saliba:

“Wat er in Irak gebeurt, is iets vreemds, maar het is normaal voor moslims, omdat ze christenen nooit goed hebben behandeld, en ze hebben altijd een beledigende en lasterlijke houding tegenover christenen gehad … We leefden samen met moslims , maar toen onthulden ze hun hoektanden [tanden] …. [Ze hebben] niet het recht huizen te bestormen, te stelen en de eer van christenen aan te vallen. De meeste moslims doen dit, de Ottomanen hebben ons gedood en daarna de heersende natie. Staten begrepen de omstandigheden maar gaven altijd voordeel aan de moslims, de islam is nooit veranderd”.

Vader Douglas al-Bazi — een Iraakse katholieke parochiepriester uit Erbil die nog steeds de littekens draagt van de martelingen die hij 9 jaar eerder onderging — deed dezelfde observatie:

Ik ben trots een Irakees te zijn, ik hou van mijn land. Maar mijn land is niet trots dat ik er deel van uitmaak. Wat er met mijn volk [christenen] gebeurt, is niets anders dan genocide. Ik smeek je: noem het geen conflict. Het is een genocide … Wanneer de islam midden in je leeft, kan de situatie acceptabel lijken. Maar als je tussen Moslims [als een minderheid] leeft, wordt alles onmogelijk … Word wakker! De kanker staat voor je deur. Ze zullen je vernietigen. Wij, de christenen in het Midden-Oosten, zijn de enige groep die het gezicht van het kwaad heeft gezien: de islam.

De Iraakse regering is medeplichtig – als ze niet actief deelneemt – aan de vervolging. Zoals een christen-man uitlegde nadat hem werd gevraagd waarom christenen in Irak zich niet tot de overheid wenden voor bescherming:

“Contact opnemen met de autoriteiten dwingt ons om onszelf (als christenen) te identificeren, en we zijn er niet zeker van dat sommige van de mensen die ons bedreigen niet de mensen in de regeringskantoren zijn die verondersteld worden ons te beschermen”.

Wanneer christenen het risico nemen om zich tot de lokale autoriteiten te wenden, berispt de politie hen soms met opmerkingen als: “[u] moet niet in Irak zijn omdat het moslimgebied is”.

De Iraakse regering heeft alleen maar geholpen om dergelijke antichristelijke gevoelens te bevorderen. Eind 2015 heeft het bijvoorbeeld een wet aangenomen die christelijke en alle andere niet-islamitische kinderen wettelijk verplicht om moslim te worden als hun vaders zich tot de islam bekeren of als hun christelijke moeders met een moslim trouwen.

Door de overheid gesponsorde schoolprogramma’s presenteren inheemse christenen als ongewenste ‘buitenlanders’, hoewel Irak eeuwenlang christelijk was voordat het in de zevende eeuw door moslims werd veroverd. Zoals een christelijke politicus in het Iraakse ministerie van Onderwijs uitlegt:

“Er staat bijna niets over ons [Christenen] in onze geschiedenisboeken, en wat er staat, is totaal verkeerd. Er is nergens te vinden dat wij hier aanwezig waren voor de islam. De enige christenen die worden genoemd komen uit het Westen. Veel Irakezen geloven dat we hierheen zijn verhuisd. Vanuit het Westen. Dat we te gast zijn in dit land”.

“Als de [christelijke] kinderen op school zeggen dat ze in Jezus geloven”, zegt een rapport, “worden ze geconfronteerd met afranselingen en minachting van hun leraren”.

Het meest veelzeggend is dat de Iraakse regering platforms inhuurt en geeft aan radicale geestelijken wiens leerstellingen bijna identiek zijn aan die van de Islamitische staat. Grand Ayatollah Ahmad al-Baghdadi, bijvoorbeeld, een van de top sjiitische geestelijken van de natie, legde tijdens een televisie-interview de positie uit van niet-moslims die onder moslimbestuur leven:

“Als zij mensen zijn van het boek [Joden en Christenen] eisen wij van hen de jizya [een belasting op niet-moslims] – en als zij weigeren, dan bestrijden wij hen. Dat is als hij christen is. Hij heeft drie keuzes: ofwel bekeren tot de Islam, of, als hij weigert en christen wil blijven, betaal dan de jizya. Maar als zij nog steeds weigeren – dan bestrijden wij hen, en wij ontvoeren hun vrouwen, en vernietigen hun kerken – dit is de Islam!….Dit is het woord van Allah!

Gezien het feit dat moslims in Irak worden geïndoctrineerd door zo’n antichristelijke retoriek vanaf de vroege jeugd — beginnend in de schoollokalen en verdergaand in de moskeeën — zou het waarschijnlijk geen verrassing moeten zijn dat veel moslims zich tegen naburige christenen keren wanneer de gelegenheid zich voordoet.

In een video vertelt een getraumatiseerde christelijke familie uit Irak bijvoorbeeld hoe hun jonge kinderen werden vermoord – levend verbrand – gewoon omdat ze het kruis droegen. De moeder legde uit hoe de “ISIS” die haar kinderen aanviel en vermoordde hun eigen moslimburen waren, met wie ze aten, lachten en aan wie ze zelfs educatieve en medische hulp verleenden – maar dat die zich tegen hen keerden toen de gelegenheid zich voordeed.

Op de vraag wie de christenen precies bedreigde en christenen uit Mosul verdreef, zei een andere christelijke vluchteling:

“We verlieten Mosoel omdat ISIS naar de stad kwam. De [soennitische moslim] mensen van Mosul omarmden ISIS en verdreven de christenen uit de stad. Toen ISIS Mosul binnenkwam, begroette het volk hen en verdreef de christenen……. De mensen die ISIS omarmden, de mensen die daar bij ons woonden….. Ja, mijn buren. Onze buren en andere mensen bedreigden ons. Ze zeiden: ‘Vertrek voordat ISIS je krijgt’. Wat betekent dat? Waar zouden we naartoe gaan?…… Christenen hebben geen steun in Irak. Wie beweert de christenen te beschermen is een leugenaar. Een leugenaar!”

De Iraakse christenen staan ​​op de rand van uitsterven, minder vanwege ISIS, en meer omdat vrijwel elke moslim in de Iraakse samenleving ze heeft aangevallen en nog steeds doet.

“Als dit geen genocide is,” zei Chaldeeuwse aartsbisschop Habib Nafali tegen het einde van een recent interview, “wat is dat dan wel?”

Altijd op de hoogte blijven van het laatste nieuws?

Volg ons dan nu op Telegram via > deze link < !

Doe mee met 938 andere volgers

De redactie van deze site modereert niet de reacties op voorhand, opdat u openlijk en direct met elkaar kunt discussiëren. U bent zelf verantwoordelijk voor wat u schrijft in het reactieveld. Het recht om de wet te overtreden, het oproepen tot moord, doodsverwensingen en dergelijke, is echter voorbehouden aan de redactie. Als we dan toch voor de rechter moeten verschijnen, staan we daar liever zelf dan dat we gedwongen worden uw e-mail-adres en IP-nummer af te geven onder bedreiging van overheidsgeweld. Dus houd je een beetje in of wees creatief.

About Piranjaha (64 Articles)
Remigratie-activist | White Supremacist

6 Comments on Irak: Een oorlog voor Israël

  1. Arnold Schipper // november 1, 2018 om 07:41 //

    Leugens leugens leugens daarop verloren duizenden hun leven en is stabiliteit in het midden oosten verdwenen en later ook nog Libië, ooo wat zijn de mensen in het westen toch goed en daarom willen die mensen ook graag naar het westen, lekker dichtbij de moordenaars wonen.

    Like

  2. Von Puffelen // november 1, 2018 om 10:50 //

    Het is nog net geen “mission accomplished” in Irak.

    Israel steunt hun crypto-joodse broeders in S-A met wat apparatuur.
    Het zouden altijd zogenaamde aartsvijanden zijn maar dat valt reuze mee.
    In Yemen hebben ze nog een project af te ronden.
    https://needtoknow.news/2018/10/israel-quietly-transferred-250-million-sophisticated-spy-systems-secret-ally-saudi-arabia/

    Like

  3. Republikein // november 1, 2018 om 11:27 //

    De wegen van OLH zijn ondoorgrondelijk, het Boek is bijna uit.
    Shakespeare zei het, later Frankie, the world is my oyster, l&g, Elvis did not leave the building.

    Like

  4. Volgens mij ging het toch echt om olie. Toentijds vice-president Dick Cheney was tot hij vice-president werd de grote man bij maatschappij olie-maatschappij Halliburton. Nadat Irak veroverd was liet men de bevolking gewoon plunderen, behalve het Ministerie van Olie werd beschermd door het Amerikaanse leger. Cheney zit nog steeds op de een of andere manier aan het roer bij Halliburton, want hij krijgt nog jaarlijks meerdere miljoen dollars aan bonussen.

    Like

  5. Zou zomaar kunnen, iets soortgelijks las ik paar maanden geleden over Iran en Israël.
    Aidyn Mehtiyev
    13 Mar 2018 at 19:43
    Pentagon’s goal in the Middle East is to trigger major war between Israel and Iran
    Incidents » Conflicts
    Donald Trump has turned his cards over. From ambiguous allusions of US military intervention in the Syrian crisis, the 45th US President has moved on to overt blackmail.
    56 comments

    See more at http://www.pravdareport.com/hotspots/conflicts/13-03-2018/140334-middle_east-0/

    Like

  6. tim pietersen // november 2, 2018 om 11:16 //

    jaan en jaantje , nieuwe tactiek?……………

    veel van de iraq olie ging naar israel…………….

    Like

Reageer ook

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s