Nieuw

Hoe en waarom Zweden multicultureel werd

Niemand kan ontkennen dat multiculturalisme en massa-immigratie vandaag de dag een realiteit zijn in Zweden. Dat is echter niet altijd zo geweest. Nog in 1965 zei de sociaaldemocratische premier van Zweden, Tage Erlander: “Wij Zweden leven in een oneindig gelukkiger situatie. De bevolking van ons land is homogeen, niet alleen in termen van ras, maar ook in vele andere opzichten”.

De demografische transformatie van Zweden is niet zomaar gebeurd. Het was een direct gevolg van politieke beslissingen, die op hun beurt weer konden worden genomen vanwege de bewuste agenda van een of andere actor en de zeer actieve belangenbehartiging in de jaren zestig en zeventig van de vorige eeuw. Eerder had Zweden een benadering van immigranten en etnische minderheden die gebaseerd was op uitzetting of assimilatie. Immigranten die etnisch en cultureel nauw verwant waren, zouden zich assimileren, terwijl niet-Europese immigranten, zigeuners en Sami werden uitgesloten van de gemeenschap. Nu was er echter plotseling sprake van een nieuwe aanpak: Zweden zou een pluralistische multiculturele samenleving worden en het multiculturele paradigma zou het algemene doel van de Zweedse cultuur, politiek en samenleving worden.

In 1930 was 1 procent van de bevolking in Zweden geboren in een vreemd land en de overgrote meerderheid van hen kwam uit andere Noord-Europese landen. In de jaren 1950 en 1960 was er een relatief grote arbeidsimmigratie uit andere Europese landen. Veel van deze immigranten keerden terug naar huis na hun dienstverband in Zweden en de overgeblevenen werden meestal zonder grote problemen geassimileerd. In 2000 telde Zweden iets meer dan 8,8 miljoen inwoners, waarvan 1 miljoen uit het buitenland. Een vijfde van de totale bevolking had minstens één ouder die buiten Zweden geboren was, waarvan 547.907 mensen minstens één ouder hadden die buiten Europa en de VS geboren was (Bron: Statistieken Zweden). In 2011 kregen 93.134 personen een verblijfsvergunning en gedurende de hele periode 1980-2011 was dat 1.529.666 (bron: de Zweedse Migratiedienst), waarvan ongeveer een miljoen uit niet-westerse landen (zie vorige bron en voeg gezinshereniging toe). Etnische Zweden zullen naar verwachting vóór 2050 een minderheid vormen in Zweden als de immigratie in hetzelfde tempo doorgaat.

Volgens Tomas Hammar’s (et al.) vergelijkende studie European Immigration Policy (Cambridge University Press, 1985) van het Zweedse en Europese immigratiebeleid, hebben georganiseerde belangenorganisaties grote invloed gehad op politieke beslissingen in Zweden en elders. Immigratiebeleid is een voorbeeld van het vermogen van belangengroepen (maar ook van bureaucraten) om beslissingen te beïnvloeden. Hammar schrijft dat de politieke partijen de beslissingen hebben gehandhaafd, maar niet hebben geïnitieerd.

Lars-Erik Hansen’s proefschrift ‘Gelijkheid en keuzevrijheid’. Een studie naar de opkomst van het Zweedse immigratiebeleid (Universiteit van Stockholm, Departement Geschiedenis, 2001) somt de actoren op die een drijvende kracht waren in het debat om het nieuwe multiculturele beleid te introduceren. Wat de actoren betreft, bevestigt de studie eerder academisch onderzoek naar het ontstaan van multiculturalisme, zoals Henry Román’s studie ‘En invandrarpolitisk oppositionell : debattören David Schwarz syn på svensk invandrarpolitik åren 1964-1993′ [Een tegenstander van het immigratiebeleid: commentator David Schwarz’s visie op het Zweedse immigratiebeleid 1964-1993] die Schwarz een “cruciale rol” toekent in het spel achter de introductie van het nieuwe beleid.

Zo begon de ideologische verandering in 1964 toen David Schwarz, een in Polen geboren Jood en overlevende van de Holocaust, die in het begin van de jaren vijftig naar Zweden emigreerde, het artikel “Het immigratieprobleem in Zweden” schreef in de grootste en belangrijkste Zweedse ochtendkrant – de Joodse Dagens Nyheter (“Daily News”). Het was de start van een woedend debat dat meest plaatsvond in Dagens Nyheter, maar dat vervolgens zelfs in andere kranten, op redactionele pagina’s en in boeken werd voortgezet. Hansen (2001) schrijft in zijn proefschrift (p. 115):

De belangrijkste debaters die als eersten aanspraak maakten op de rechten en voorwaarden van minderheden waren vooral David Schwarz, Inga Gottfarb, Amadeo Cottio, Voldemer Kiviaed, Géza Thinsz en Lukasz Winiarki – allemaal met een migrantenachtergrond.

Naast Schwarz had Gottfarb een joodse afkomst. Kiviaed was Ests, Géza Thinsz emigreerde uit Hongarije in 1956 (hetzelfde jaar waarin de massale vervolging van Joden begon, waardoor binnen enkele decennia de helft van de Joden uit Hongarije was gevlucht) en Lukasz Winiarki immigreerde uit Polen. Schwarz was veruit de meest actieve opiniemaker en was verantwoordelijk voor 37 van de in totaal 118 bijdragen aan het debat over het immigratievraagstuk in de jaren 1964-1968. Schwarz en zijn mede-denkers waren zo dominant en agressief dat debaters met een alternatieve visie in het defensief werden gedreven en hun standpunten onderdrukt. Zo speelde Schwarz bijvoorbeeld de antisemitisme-kaart efficiënt om zijn tegenstanders in diskrediet te brengen. Hansen schrijft (pp. 114, 126-128, 217):

Een toenemend aantal commentatoren en uitgevers uitte soortgelijke kritiek op wat zij zagen als het gebrek aan begrip van de meerderheid voor de omstandigheden van minderheden, met name in het niet-duidelijk omschreven, maar toch wat velen zagen als een echt assimilatiebeleid, waarvan zij vreesden dat dit zou leiden tot een uitwissing van de verschillende minderheidsculturen en levenspatronen om op te gaan in het gevestigde patroon van de gelijkgerechtigde of conformistische nationale meerderheid. Het sterkst in deze kritiek waren David Schwarz en Voldemar Kiviaed – zij beweerden dat de assimilatie fanatici in de geest van de Russen in de Baltische staten handelden en dat hun benadering ook vergeleken kon worden met Eichmann’s ‘uiteindelijke oplossing’, hoewel in meer humane vorm. Verhoogde overheidsactie was vereist om assimilatie te voorkomen, deels door directe financiële steun aan minderheden, deels door een officieel beleid voor een pluralistische samenleving. […]

Het beleid met betrekking tot Joodse immigratie naar Zweden, vooral tijdens de Tweede Wereldoorlog, werd naar voren gebracht als een vloek in de Zweedse politieke geschiedenis. Bruno Kaplan, hoofd van het onderwijs van de Joodse gemeenschap in Stockholm en vertegenwoordigd in het World Jewish Congress, heeft een aantal voorbeelden van dit regelgevingsbeleid opgesteld (uitsluitingsmodel), gedeeltelijk protest van studenten tegen de invoer van enkele joodse artsen in 1938, deels een aantal vooraanstaande kranten dat waarschuwde voor deze immigratie. Leif Zern [die, net als Kaplan, joods is], benadrukte Kaplan’s opvatting dat uit het toen bestaande beleid duidelijk was dat er antisemitisme was, en benadrukte: “Natuurlijk zijn er geen statistieken over hoeveel Joden hierdoor ( de regulering van Joodse immigratie) naar de gaskamers zijn geleid. “[…]

Bruno Kaplan was ervan overtuigd dat het voortbestaan van een kleine joodse minderheid afhankelijk was van het optreden van de staat en de gemeenten – een beleid dat tolerantie en respect voor het onderscheidend vermogen van minderheden voorstond. In deze geest zou de joodse minderheid, in hun inspanningen om hun identiteit te behouden, de volledige steun van de Zweedse samenleving moeten krijgen. […]

David Schwarz was de meest actieve debater in de migrantenproblematiek, zijn opvattingen en waarden hadden een grote impact. David Schwarz werd de eerste en belangrijkste woordvoerder van het pluralistische staatsinterventiemodel […..].

In het officiële immigratiedebat speelden sommige spelers een grote rol in het beleidsproces, met name aanhangers van het multiculturalisme. Zij moedigden de politieke partijen aan om de kwestie van etnische gelijkheid op de agenda te zetten. Toen begon een ware race om te zien wie de grootste en beste in de immigrantenkwestie was.

Het debat leidde tot regeringsonderzoeken zoals Invandrarutredningen (The Immigrant Investigation) (1968) die de basis vormden voor het wetsvoorstel (1975:26) over richtlijnen voor het immigratie- en minderhedenbeleid dat in 1975 door een volledig unaniem Zweeds parlement werd aangenomen. David Schwarz kreeg wat hij wilde, namelijk een noodlottige beslissing waarvan we de gevolgen van vandaag de dag zien. Het uitgangspunt was dus een cultureel pluralistisch perspectief, wat betekende dat immigranten met massale overheidsbemoeienis en financiële steun zouden worden aangemoedigd om hun cultuur te behouden (en zo signalen af te geven aan de wereld dat Zweden een tolerant land is waar iedereen welkom is). De ontmoeting tussen de Zweedse cultuur en minderheidsculturen zou de hele gemeenschap verrijken en de meerderheid van de bevolking zou zich gaan aanpassen aan de minderheden. Het doel van integratie zou een wederzijds proces zijn waarin beide partijen elkaar onderweg ontmoeten (wat in de praktijk betekent dat de ontworteling toeneemt). Bovendien werd een toegenomen internationalisering van de Zweedse samenleving gezien als een algemene doelstelling in de hele gemeenschapsplanning.

Het gevestigde academische onderzoek op dit gebied bevestigt dus de gepresenteerde feiten in Hur Sverige blev en mångkultur (Hoe Zweden Multicultureel werd), een klassiek boek in Zweedse nationalistische kringen, geschreven onder pseudoniem door M. Eckehart. Het herhaalt ook een patroon dat in het hele Westen wordt weerspiegeld over de machtsbelangen en etnische motieven die ten grondslag lagen aan de transformatie van voorheen homogene westerse landen in etnisch heterogene samenlevingen. Professor Kevin MacDonald schrijft over de vormgeving van het Amerikaanse immigratiebeleid in zijn klassieke werk The Culture of Critique en levert het bewijs dat georganiseerde joodse minderheidsbelangen een cruciale rol speelden in de beleidsverandering. MacDonald’s conclusie wordt ondersteund door wetenschappers als Hugh Davis Graham (Collision Course: The Strange Convergence of Affirmative Action and Immigration Policy in America. Oxford University Press, 2002).

Zoals gezegd was de politieke eenheid totaal ten tijde van het besluit van het parlement in 1975 dat Zweden radicaal zou worden omgevormd tot een multiculturele samenleving. In tegenstelling tot wat men zou kunnen denken, was het de conservatieve rechtse partij die als eerste het idee van cultureel pluralisme omarmde en in grote mate bijdroeg aan de nieuwe radicale richting. Vermeldenswaard is dat de voorzitter van de Rechtse Partij 1961-1965, Gunnar Heckscher, de eerste leider van de partij van joodse afkomst was. In het begin zagen de sociaal-democraten en vakbonden etnische gelijkheid als een bedreiging voor de sociale en economische gelijkheid en pleitten daarom voor assimilatie van immigranten. Hansen (2001) citeert een motie van de rechtse partij aan het parlement uit 1968 (p. 149):

Het verdwijnen van een cultuur is altijd een verlies, hoe klein of groot de groep ook is die de betreffende cultuur ondersteunt. Daarom lijkt het ons belangrijk dat Zweden, naast de toepassing van een goed immigratiebeleid voor het land, ook verantwoordelijkheid voelt voor de georganiseerde minderheden en hun culturen de mogelijkheid biedt om te blijven bestaan en zich verder te ontwikkelen op Zweeds grondgebied.

Het jaar daarop veranderde de Rechtse Partij haar naam in de Gematigde Partij (Moderaten) en stelde een andere motie voor aan het Parlement die zich nog meer uitsprak voor etnische minderheden. Ze eisten dat de regering serieus verantwoordelijkheid moest nemen voor het behoud van de oorspronkelijke identiteit van immigranten (p. 162):

De samenleving moet zoveel mogelijk voldoen aan de verwachtingen van de minderheidsgemeenschap en het immigratie- en minderhedenbeleid moet daarom zo worden ontworpen dat individuen in minderheidsgroepen keuzevrijheid hebben met betrekking tot de convergentie met de autochtone bevolking, voornamelijk in termen van culturele activiteiten zoals het onderhoud en verdere ontwikkeling van taalvaardigheden, religie, speciale kunsten en andere speciale kennis, en dat de maatschappij de vrijheid garandeert door actieve materiële en personele ondersteuning voor culturele en andere activiteiten van verschillende minderheden.

Het antwoord op de vraag waarom Joden een voorliefde lijken te hebben voor multiculturalisme in de gastlanden waar ze wonen, is dat ze als schijnbaar onzichtbare minderheid tussen veel andere, meer zichtbare en ogenschijnlijk problematische minderheden niet meer als een sociale categorie voorkomen, en dus ongestoord hun macht kunnen blijven uitoefenen door hun etnische groepsbelangen te bevorderen ten koste van de inheemse volkeren. Het doel is de traditionele Westerse cultuur te vernietigen en haar beschaving te verzwakken; de Noord-Europese bevolkingsgroepen te verdelen en te verzwakken, hun etnisch bewustzijn en nationale cohesie te doorbreken, zodat ze nooit meer de kans krijgen om een etnisch bewuste en collectivistische beweging als het Duitse nationaal-socialisme van de jaren dertig te organiseren.

Een verminderde solidariteit en cohesie in de samenleving is dus bevorderlijk voor het etnische belang van de Joodse minderheidsgroep. Multiculturalisme is een joodse groepsevolutiestrategie om de aanwezigheid van potentieel antisemitisme onder de niet-joodse meerderheidsbevolking in elk land waar het beleid is ingevoerd, te minimaliseren. De joodse minderheid is veiliger in etnisch heterogene landen omdat ze zich daar niet onderscheiden van de massa. Jodenvervolging heeft zich dan ook vooral in homogene landen voorgedaan. De Zweeds-joodse journalist Göran Rosenberg erkende dit bijvoorbeeld op 18 december 2008 tijdens een paneldiscussie over ‘The Future for Jews in Multicultural Europe, ‘georganiseerd door het Institute for Jewish Policy Research en The Centre for the Study of European Politics & Society at Ben-Gurion University of the Negev, Beer-Sheva, Israel.

Göran Rosenberg herinnerde eraan dat Joden historisch gezien altijd al floreerden in naties en rijken met een multiculturele, pluralistische en tolerante omgeving, terwijl ze het slecht deden in sterke etnische of nationalistische samenlevingen. Europese Joden zijn altijd al de emblematische vreemdeling of ‘ander’ geweest. Daarom is een samenleving waarin de vreemdeling welkom is, per definitie goed voor de Joden, hoewel zij deze band niet altijd hebben gewaardeerd. […..] De toekomst van het Europese jodendom is afhankelijk van ons vermogen om een multiculturele, pluralistische en diverse samenleving vorm te geven.

Bijgevolg is het geen toeval dat Joodse organisaties zoals de American Jewish Committee immigratie beschouwen als een specifiek Joodse aangelegenheid:

Net zoals het geen toeval is dat de georganiseerde joden in Europa zich consequent distantiëren van politiek georganiseerde critici van de islam, want elke negatieve generalisatie naar een minderheidsgroep kan uiteindelijk de joden treffen.

Merk op dat zeer rijke democratische landen in Oost-Azië, zoals Zuid-Korea, Japan, Taiwan en Hongkong, bijna volledig etnisch homogeen zijn, vanwege het gebrek aan joodse invloed en multicultureel beleid daar. Men mag de traditionele joodse vijandigheid tegenover het christendom en het Westen niet vergeten als reden waarom joden in de voorhoede staan van het sociaal destructieve immigratiebeleid. Joden hebben de neiging om antisemitisme te zien als een basiskenmerk van het christendom en velen beweren zelfs dat de christelijke religie de oorzaak was van de “Holocaust”.

Dit artikel is vertaald uit het Zweeds en werd oorspronkelijk gepubliceerd op de blog Obekväma sanningar (“Uncomfortable Truths”) 8 september 2012.

We zagen dezelfde belangengroep aan het werk in De Verenigde Staten, Het Verenigd Koninkrijk, en 1300 jaar geleden in Spanje, met telkens dezelfde desastreuze gevolgen voor de autochtone bevolking.

Doe mee met 928 andere volgers

De redactie van deze site modereert niet de reacties op voorhand, opdat u openlijk en direct met elkaar kunt discussiëren. U bent zelf verantwoordelijk voor wat u schrijft in het reactieveld. Het recht om de wet te overtreden, het oproepen tot moord, doodsverwensingen en dergelijke, is echter voorbehouden aan de redactie. Als we dan toch voor de rechter moeten verschijnen, staan we daar liever zelf dan dat we gedwongen worden uw e-mail-adres en IP-nummer af te geven onder bedreiging van overheidsgeweld. Dus houd je een beetje in of wees creatief.

About Fubar (8322 Articles)
Is van mening dat de Collaborateurs terechtgesteld moeten worden.

8 Comments on Hoe en waarom Zweden multicultureel werd

  1. CurvedAir Bellair // september 23, 2018 om 10:59 //

    Het is maar moeilijk te geloven dat na de uitspraken van Erlander over de fantastische status van Zweden in 1965 het lobbywerk van slechts enkele joodse immigranten de complete instorting van Zweden in gang gezet heeft en de politiek heeft bewogen om over te gaan naar een zelfdestructieve multiculturele samenleving.

    Ook is het joodse plan nog mislukt ook, want de multikul bracht voornamelijk Islamieten het land binnen, en dat zijn de grootste vijanden van de joden, die deze binnen de kortste keren in aantallen overtroffen.

    Dat laatste zien we in Nederland ook, waar de synagogen bewaakt worden en joden op straat worden aangevallen. In Frankrijk is al jaren een uittocht van joden gaande.

    Pleiten voor de komst van islamieten is pleiten voor de eigen ondergang, zeker in het geval van joden.

    Like

  2. Scrutinizer // september 23, 2018 om 12:05 //

    @Curvedair
    Misschien zien zij dat anders.
    (NB als ik zeg zij, bedoel ik niet alle joden, doch de evil few met een masterplan)
    Wellicht is hun visie als volgt:
    De joden kunnen altijd in Israel terecht.
    Als ze de rest van de wereld om zeep helpen, zij zijzelf de besten en in een positie om in de chaos als enige het hoofd koel te houden, productief te zijn, innovatief, superwapens te ontwikkelen en alzo de verpauperde 3e wereld (d.w.z. alles buiten Israel) onder de knoet te houden en erover te heersen zoals kolonialen maar dan: 1 enkel klein landje dat zonder concurrentie van een andere koloniale mogendheid, héél de rest van de planeet overheerst.

    Als bovenstaande klopt, is het logisch dat ze alles en iedereen willen kapot maken, inclusief Europa, Rusland, de VS, ook Canada en Midden en Zuid-Amerika overigens en Azie plus oceanie.
    De vraag is alleen in welke volgorde ze dat het best aanpakken. Wellicht hebben ze in het begin de VS nodig om de anderen eronder te krijgen maar eenmaal de VS niet meer nuttig is, kan ook dat land om zeep geholpen worden.

    Voor alle duidelijkheid: ik herhaal, dat ik niet van mening ben dat mijn joodse tandartse(*) in Uruguay dit soort droom koestert en zich er actief voor inzet, noch de joodse tassenontwerpster van mijn vrouw etc.
    (*) zij heeft niet eens een assistente nodig: in haar eigen ogen is het ook altijd lente 😉

    Like

  3. Wel eens van een stropopredenering gehoord?

    Like

  4. Joey France // september 23, 2018 om 13:23 //

    @CurvedAir Bellair: onderschat het potentiëel van dergelijke mechanismen maar liever niet, zie bvb. nog recentelijk hoe ver dat dwaze mens Sargentini het al heeft kunnen drijven.

    Like

  5. Dit is op Mijn Blog magilando herblogden reageerde:
    De geschiedenis herhaalt zich !

    Like

  6. CurvedAir Bellair // september 23, 2018 om 19:37 //

    @Scrutinizer:

    Maar hoe zien de joden de westerse blanke beschaving, of wat daar nog van over is? Dom om de blanken te verjagen en hun maatschappij kapot te maken, aangezien dat slechts gematigde vijanden zijn. En dus die milde vijanden vervangen door nog haatdragender – zij het minder nozele – vijanden? Lijkt me strategisch een nogal domme zet, die ook nogal veel tijd kost om te realiseren.

    @Joey France:

    Ik ben niet onder de indruk van de wraakzuchtige opsomming van Sargentini.

    Hongarije kan het best de EU verlaten en een lobby opstarten om zoveel mogelijk landen mee te krijgen. GB gaat al weg, laat de volgende maar snel arriveren.

    Like

  7. Edit Fub: dat was de eerste, en gelijk ook de laatste keer dat je hier iets zei 😉

    Like

  8. Gaan we snel dood Fub?

    Like

Reageer ook

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: