Nieuw

Hoe Hollywood zaken deed met de nazi’s

Hollywood ziet zichzelf graag als een frontstrijder tegen Hitler en de nazi’s. Maar dat geldt slecht voor de laatste jaren van het nazi-regime. Zolang de filmstudio’s in het Derde Rijk geld konden verdienen, was er geen sprake van oppositie. Integendeel.

Toen op 19 augustus 1933 de film “Captured!” de Amerikaanse bioscopen binnenkwam, leek het alsof Hollywood de oorlog had verklaard aan de nieuwe machthebber in Duitsland, Adolf Hitler. De film speelt zich af in de Eerste Wereldoorlog en portretteerde de Duitsers op zo’n manier dat de nazi’s in Duitsland zich vernederd voelden. Dus werd Gyssling op pad gestuurd.

Gyssling, een medewerker van het ministerie van Buitenlandse Zaken in Berlijn en sinds 1931 lid van de NSDAP, werd onmiddellijk na de “machtsovername” van Hitler naar het consulaat in Los Angeles gestuurd. Zijn missie was duidelijk omschreven: Hij moest voorkomen dat films zoals “Captured”, geproduceerd door de firma Warner Brothers, in bioscopen werden vertoond of, beter nog, in het geheel niet werden geproduceerd. En als dit niet mogelijk zou zijn, dan zou hij op zijn minst de Hollywoodstudio’s moeten beïnvloeden, zodat zij de films zouden veranderen die de nazi’s afkeurden.

Gyssling interfereerde krachtig tegen “Captured!” en dreigde de studio’s in Hollywood dat ze geen films meer zouden mogen vertonen in Duitsland als de veranderingen niet zouden plaatsvinden. Onder deze druk toonde Warner Brothers zich in januari 1934 bereid om de bij de nazi’s ongewenste beelden eruit te knippen. Het was de eerste keer dat Hollywood zich met de nazi’s arrangeerde – maar lang niet de laatste keer.

Vrijwel alle Hollywood-studio’s werden bestuurd door joden

Hollywood had één doel en dat was ver boven alle andere: Het wilde geld verdienen. Hoewel Duitsland niet de belangrijkste buitenlandse markt was, had het wel enige betekenis, wie daar met welke middelen regeerde en of een bevolkingsgroep zoals de Joden onderdrukt, gediscrimineerd en vermoord werd, interesseerde de studiobazen niet.

Wat aanmerkelijk verrassend is, want bijna alle filmstudio’s waren opgericht door Joodse emigranten en werden gerund door Joden. Onder deze mannen waren William Fox (oprichter van de Fox Studios), Louis B. Mayer, die MGM leidde en de machtigste man in de filmstad was; Adolph Zukor, het hoofd van Paramount; Harry Cohn, die Columbia Pictures leidde; Carl Laemmle, die leiding gaf aan Universal Pictures; en Jack en Harry Warner, die Warner Brothers leidde. Volgens een studie uit die tijd waren er in totaal 53 van de 85 vooraanstaande filmmensen joden.

Hollywood’s huiveringwekkende verhaal

Maar deze Joodse studiobazen gaven voor een groot deel toe aan de censuur van de nazi’s wanneer het om inkomsten en zakendoen ging. Ze hebben afstand gedaan van films die voor de nazi’s niet aangenaam waren en de films verwijderd waarmee de nazi’s zich aangevallen voelden.

De Amerikaanse historicus Ben Urwand schrijft in zijn boek “The Collaboration: Hollywood’s Pact with Hitler” nauwelijks een greintje goeds over deze kwestie. En terecht – want wat Urwand van vooral de jaren 1933 tot 1939 heeft verzameld, is huiveringwekkend en heeft niets te maken met het zelfportret dat Hollywood graag van zichzelf schildert. 

Hollywood gaf aan alle nazi-eisen toe

Toen de nazi’s eisten dat de filmstudio’s hun joodse werknemers in Duitsland moesten ontslaan, voldeden ze grotendeels aan deze eis. Toen vanaf 1 januari 1936 de Joden geen Amerikaanse films meer in Duitsland mochten distribueren, bleven de filmstudio’s passief en stil..

Toen in 1935 een nazi-kritische film genaamd “The Mad Dog of Europe” werd gepland, slaagde de Duitse afgezant in Hollywood erin deze film volledig te voorkomen. Ook bij andere gelegenheden slaagde hij er steeds weer in om veranderingen in filmproducties af te dwingen. De druk van de Duitsers nam voortdurend toe, Hollywood bewoog steeds verder terug.

60 Joodse namen uit Hollywood op de zwarte lijst van Goebbels

In 1936 werden in Duitsland tientallen Hollywood-films verboden. De kleinere filmstudio’s verlieten uiteindelijk het land – maar niet uit protest tegen Hitler, maar omdat het voor hen financieel niet meer de moeite waard was om aan de nationaalsocialisten toe te geven. Het enige wat overbleef waren de drie grote: MGM, Paramount en Twentieth Century Fox.

Na de Kristalnacht op 9 november 1938 trok minister van propaganda Joseph Goebbels de teugels opnieuw strakker aan. Op een “zwarte lijst” noemde hij 60 joodse namen uit Hollywood die niet meer aan films mochten meewerken, als men een kans op toelating in Duitsland wilde hebben.

Goebbels zag in Hollywoodfilms de nationaalsocialistische geest ademen

De vraag is of Hollywood überhaupt had moeten toegeven. Want in Duitsland zelf kwam de filmproductie in de problemen, juist omdat alle joodse regisseurs, scenarioschrijvers en acteurs in Duitsland werden ontslagen. Goebbels was overigens een groot bewonderaar van Hollywood. Hij vond de Amerikaanse films technisch superieur en professioneler dan de Duitse.

In sommige films zag hij zelfs de nationaalsocialistische geest ademen, bijvoorbeeld in de film “Our Daily Bread” (Ons dagelijks brood). In deze film maken de arbeiders van een boerderij een man tot hun baas en doen vrijwillig afstand van democratische rechten.

Dit was een succesvolle presentatie van het “Führer-principe” – dat in Duitsland de boventoon voerde – juichten de NS-kranten. De film ontving de prijs “bijzonder waardevol”. “Bengali” met Gary Cooper, werd zelfs de meest succesvolle film in Duitsland in 1935. De film, die werd geclassificeerd als “volk lerend”, gaat over Britse soldaten in India en vertelt hoe een officier het welzijn van zijn land boven alles stelt. Dus precies wat de nazi’s aan de jeugd predikten. Hitler en Goebbels waren zo enthousiast over de film dat deze werd vertoond voor duizenden Hitlerjugend jongens. Volgens de historicus Urwand was “Bengali” bijna de meest succesvolle Nazi propagandafilm ooit.

Joden verdwenen volledig van het scherm

De filmstudio’s van de Joden lieten al snel de joodse personages of thema’s achterwege. Tussen 1900 en 1929 zijn er echter in totaal 230 films over joden gemaakt. Deze verzaakten zowel positieve als negatieve voorstellingen van Joden en was vooral tot stand gekomen op aandringen van de American Anti Defamation League (ADL) – een joodse organisatie voor de bevordering van het imago van de joden. De achtergrond was de film “The House of Rothschild”, die Warner Brothers in 1934 in de bioscopen had gebracht.

Het ging over de beroemde familie Rothschild. Het ADL, waar het Amerikaans-Joodse Congres zich tegen verzette, vreesde dat de film, die op zich bedoeld was als een positief portret van de Joden, een averechtse uitwerking zou kunnen hebben. Zeven jaar later mocht ze zichzelf op een verrassende manier bevestigd zien, want in 1940 kwam de meest weerzinwekkende antisemitische film ooit in Duitsland op het scherm: “Der ewige Jude”. En het bevatte scènes uit “The House of Rothschild”.

Begin 1939 werden de maatregelen van Goebbels tegen Amerikaanse films steeds strenger. Maar ook na het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog zagen de grote Holywood filmstudio’s geen reden om Duitsland te verlaten. Hier kon nog steeds geld verdiend worden en zo applaudisseerde het publiek in Berlijn, München, Hamburg en elders voor Clark Gable in “Too hot to handle”, terwijl de Wehrmacht Polen binnenviel.

In oktober 1940 kwam Charlie Chaplin’s “The Great Dictator” in de bioscopen – een grappige en duidelijke persiflage over Hitler. De nazi’s begrepen de humor echter niet. Kort daarvoor had Hollywood eindelijk zijn vlag uit Duitsland teruggetrokken.

“Casablanca” werd de beroemdste anti-nazi film

Met Hitlers oorlogsverklaring aan de VS in december 1941 veranderde het beeld volledig. Nu hoefde Hollywood geen rekening meer te houden met de nazi’s, omdat er in Duitsland geen geld meer verdiend kon worden. Nu – pas nu – verklaart ook Hollywood de oorlog aan het Derde Rijk. Van de 1500 films die tussen 1942 en 1945 zijn opgenomen, hadden er 800 betrekking op de Tweede Wereldoorlog, 242 expliciet op de nazi’s.

Onder hen waren beroemde werken zoals “Casablanca” met Ingrid Bergman en Humphrey Bogart. Maar de droomfabriek Hollywood verloor de interesse in de Duitse markt niet: al in de zomer van 1945, een paar weken na de capitulatie van Duitsland, reisde een groep filmbazen naar Duitsland om het verwoeste land te bekijken en af te wegen welke zakelijke kansen er in de nabije toekomst weer zouden zijn.

Bron:

https://www.focus.de/wissen/mensch/geschichte/zweiter-weltkrieg/der-pakt-wie-hollywood-mit-den-nazis-geschaefte-machte_id_6791756.html

Doe mee met 937 andere volgers

De redactie van deze site modereert niet de reacties op voorhand, opdat u openlijk en direct met elkaar kunt discussiëren. U bent zelf verantwoordelijk voor wat u schrijft in het reactieveld. Het recht om de wet te overtreden, het oproepen tot moord, doodsverwensingen en dergelijke, is echter voorbehouden aan de redactie. Als we dan toch voor de rechter moeten verschijnen, staan we daar liever zelf dan dat we gedwongen worden uw e-mail-adres en IP-nummer af te geven onder bedreiging van overheidsgeweld. Dus houd je een beetje in of wees creatief.

About Rommel (6061 Articles)
Altijd in oppositie.

3 Comments on Hoe Hollywood zaken deed met de nazi’s

  1. Republikein // september 11, 2018 om 07:08 //

    Leek me best gezellig, mannen onder elkaar.
    Het ging natuurlijk weer voornamelijk over wijven.

    Like

  2. Hollywood was toch in de handen van de Joden?.

    Like

Reageer ook

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s