Nieuw

Roger Garaudy – links politicus die geschiedenis-revisionist werd

Foto: Roger Garaudy en zijn controversiële boek 'Les Mythes fondateurs de la politique israelienne'.

De Franse filosoof, kunsthistoricus en communist Roger Garaudy werd het meest beroemd om zijn verkondiging van verboden denkbeelden dat een zionistische Joodse-lobby de ‘Holocaust’ voor zijn eigen belangen gebruikt.

Roger Garaudy werd geboren op 17 juli 1913 in Marseille. Hij was universiteitshoogleraar kunstgeschiedenis, filosofie en tevens hooggeplaatst politicus in Frankrijk als lid van de Franse Nationale Assemblee. Toen hij in de jaren negentig van de vorige eeuw werd onthuld als een geschiedenis-revisionist, was het een wereldsensatie.

Net als zijn landgenoot Paul Rassinier, de historicus die de grondlegger was van het revisionisme, had Garaudy in concentratiekampen gezeten vanwege zijn betrokkenheid bij het Franse verzet tijdens de Tweede Wereldoorlog. Na de Tweede Wereldoorlog sloot Garaudy zich aan bij de Franse Communistische Partij (PCF), waar hij lid was van de centrale commissie en hoofdideoloog. Eind jaren vijftig was hij ook lid van het Franse parlement. Maar hij werd steeds meer tegenstander van de orthodoxe partijlijn en werd in 1970 van de partij uitgesloten wegens zijn kritiek op  de invasie van het Sovjetleger in Tsjecho-Slowakije.

Roger Garaudy was hoogleraar filosofie in Poitiers tussen 1969 en 1973. Hij was ook kunsthistoricus.

In de jaren zeventig en tachtig begon Garaudy, die was opgegroeid in een religieuze familie, zich te engageren in religieuze kwesties. Hij begon zich in te zetten voor de Arabische wereld, met name de Palestijnse zaak, en werd steeds kritischer over het Israëlische beleid, het zionisme en het collaboratieve werk van de westerse wereld. Dat ging zelfs zover dat hij zich in 1982 tot de islam bekeerde.

In 1996 wekte Roger Garaudy wereldsensatie toen hij werd geopenbaard als een een geschiedenis-revisionist. Een Franse krant had gelekt dat Garaudy schreef voor het ondergrondse circulaire schrijven genaamd “De Oude Mol” (La Vielle Taupe). Het ondergrondse tijdschrift – verboden op grond van de haatwetten van het land – had in 1995 de 240 pagina’s tellende tekst van Garaudy “De fundamentele mythes van de Israëlische politiek” gepubliceerd. In 1996, toen de onthulling een feit was, publiceerde Garaudy de tekst als boek in zowel het Frans als het Engels.

Het boek vormt een scherpe kritiek op de poging van de “zionistische maffia” om de “mythe van de Holocaust” te gebruiken voor Joodse belangen en als zwaard en schild voor Israël. Door de mythe van “de Holocaust te handhaven, kan Israël zijn expansionisme en onderdrukking van het Palestijnse volk rechtvaardigen”, aldus Garaudy. Degenen die deze kwestie in twijfel trekken, worden gedetineerd op grond van de zogeheten haatdelictwetten die in de westerse wereld zijn ingesteld om de joodse belangen te beschermen. Garaudy schrijft in het boek:

Om dit in stand te houden en daarmee de mythe van de “Holocaust” in politieke zin te blijven uitbuiten, heeft men – met steun van wetten die in strijd zijn met alles wat vrijheid van meningsuiting inhoudt- zijn toevlucht genomen tot juridische stappen tegen zijn critici en deze zelfs blootgesteld aan aanslagen.

Garaudy meent ook dat de Joden proberen patent te nemen op lijden:

Zelfs het begrip “misdaden tegen de menselijkheid” werd na de Tweede Wereldoorlog door de zionistische propaganda corrupt: Deze misdaad werd gereduceerd tot een reusachtige pogrom waaronder vrijwel alleen de Joden zouden hebben geleden. Zo kan de geschiedenis worden vervormd ten dienste van de schande van een groep machtige individuen!

In het boek schrijft hij ook dat de geallieerde misdaden erger waren dan die van de Asmogenheden en dat veel “bekenningen” van Duitse officieren het resultaat waren van ernstige martelingen. Over het gerechtshof in Neurenberg schrijft Garaudy “Er was helemaal geen internationaal gerechtshof, omdat het alleen door overwinningsstrijdkrachten was opgericht”.

Hij verwijst ook naar ingenieur Fred Leuchter, die een technisch onderzoek in Auschwitz had uitgevoerd en tot de conclusie was gekomen dat daar geen uitroeiing in gaskamers had plaatsgevonden, en gaat in de verdediging voor zijn landgenoot, professor Robert Faurisson:

De kritische historici worden niet geconfronteerd met een kritische weerwoord, met enige wetenschappelijke redenering. In het beste geval wordt hij ontmoet met zwijgen, in het ergste geval met repressieve maatregelen, zoals in het geval met professor Faurisson. Hij werd weggejaagd van zijn professorschap aan de Universiteit van Lyon, door de rechterlijke macht vervolgd en raakte uiteindelijk ernstig gewond bij een moordaanslag, allemaal omdat hij het bestaan van gaskamers in twijfel trok! 

Garaudy werd natuurlijk in de massamedia en door de zionistische krachten die hij bekritiseerde met grote haat tegemoetgetreden. In een verdedigingszaak schrijft Garaudy dat hij niet heeft ontkend dat de “Holocaust” heeft plaatsgevonden, maar dat het aantal Joden schromelijk overdreven is. Hij was ook van mening dat het verkeerd is om zich slechts op één groep slachtoffers te concentreren en andere slachtoffers van de oorlog in de schaduw te stellen, in een oorlog die hij grotendeels beschuldigde aan het nationaalsocialistische Duitsland:

Het handelt zich hier niet om een soort macabere rekenschap, het handelt zich om het veroordelen van vervalsingen, door het opkrikken van het aantal slachtoffers van een bepaalde categorie worden Hitler’s misdaden gedempt en verminderd. Door ze te reduceren tot één grote Joodse pogrom, vergeet men de 60 miljoen slachtoffers van deze oorlog, en daarbij niet in het minst de 17 miljoen Oostelijke Slaven. Het waren met name de Russen die vanaf Stalingrad de legers van Hitler terugstuurden, waardoor Europa bevrijd werd van het nazi-terrorisme.

Maar anti-Nazistische uitspraken en argumenten dat de statistieken rondom de Holocaust minstens besproken moeten kunnen worden, zouden Garaudy niet helpen. Voor zijn ketterse handeling om aan deze Joodse-cijfers te twijfelen, ging hij in één nacht van wel aanzien naar paria.

In 1998 werd Garaudy veroordeeld tot een boete van 240.000 FRF (37.000 euro) en gevangenisstraf, omdat het in Frankrijk verboden is twijfels te uiten over de Holocaust. Garaudy’s antisemitisme werd volgens het Hooggerechtshof gezien als “een invraagstelling van alle joden”. Na de uitspraak in het Hooggerechtshof deed Garaudy beroep op het Europees Hof voor de Rechten van de Mens. In 2003 werd het vonnis door het Europees Hof voor de Rechten van de Mens bevestigd, omdat het boek van Garaudy “de fundamentele waarden van de Europese Conventie schendt, namelijk gerechtigheid en vrede”.

In latere interviews stelde Garaudy dat hij geloofde dat de “Holocaust” zoals deze beschreven wordt een mythe was en dat “deze mythe was gecreëerd door Churchill, Eisenhower en De Gaulle” om de vernietiging en bezetting van Duitsland te rechtvaardigen. Roger Garaudy werd uitgenodigd om het woord te voeren tijdens de holocaustconferenties in Teheran, maar kon om gezondheidsredenen niet aanwezig zijn. Garaudy – auteur van vijftig boeken die vooral over politieke filosofie gaan – bleef boeken schrijven die kritisch waren over Israël en de Verenigde Staten. Roger Garaudy overleed in 2012.

Doe mee met 937 andere volgers

De redactie van deze site modereert niet de reacties op voorhand, opdat u openlijk en direct met elkaar kunt discussiëren. U bent zelf verantwoordelijk voor wat u schrijft in het reactieveld. Het recht om de wet te overtreden, het oproepen tot moord, doodsverwensingen en dergelijke, is echter voorbehouden aan de redactie. Als we dan toch voor de rechter moeten verschijnen, staan we daar liever zelf dan dat we gedwongen worden uw e-mail-adres en IP-nummer af te geven onder bedreiging van overheidsgeweld. Dus houd je een beetje in of wees creatief.

About Rommel (6035 Articles)
Altijd in oppositie.

6 Comments on Roger Garaudy – links politicus die geschiedenis-revisionist werd

  1. Ja, er zaten wel een paar steekjes los bij die Garaudy Behave holocaust ontkenner was het ook een moslim bekeerling. In 1982 ging hij als geloofsgekkie over detot de islam.

    Liked by 2 people

  2. Ja, dat religieus winkelen is de christenmens niet vreemd. Ik heb het vermoeden dat de paus ook wel is denkt van kom ik stap is over naar de islam. Dat katholiek zijn is ook maar tragisch. En dan mag ik tenminste eindelijk is een keer neuken.

    Liked by 1 persoon

  3. Volgens mij heeft de paus kleine jongetjes zat in de kelders van het vaticaan

    Liked by 1 persoon

  4. Claasje Kater // augustus 7, 2018 om 12:59 //

    hoe ouder hoe gekker zou op deze commie kunnen slaan

    Like

  5. Scrutinizer // augustus 7, 2018 om 14:35 //

    Eigenlijk zou men moeten proberen elke uitspraak afzonderlijk onbevooroordeeld te onderzoeken, maar het loutere feit dat de man communist is, maakt het moeilijk hem verder nog serieus te nemen.
    Misschien dat ie later wel eens iets zinnigs gezegd heeft maar ik ga er mijn tijd niet aan besteden, gezien zijn track record begint met “communist zijn”. Sorry, life is too short.

    Like

  6. Volgens mij hebben hersenen een ingebouwde veiligheid. Zo gauw het normale denken het laat afweten komt de chemische huishouding van de hersenen op tilt te staan. Afvoer van afvalstoffen hopen zich op….elektrische impulsen veranderen van richting en geven hele andere signalen af…….en op dat moment …….slaan bij zulke mensen de stoppen door. Gekte….dementie…Alsheimer……bloedproppen……luchtbellen en uiteindelijk afsterven van cellen.

    Like

Reageer ook

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s