Nieuw

Waarom ik Mahatma Ghandi gedood heb – Gandhi’s anti-islamitische moordenaar, Nathuram Godse’s laatste toespraak tot het gerechtshof

Het was niét omdat Ghandi een homofiele, pedofiele, seksueel geperverteerde, oorlogszuchtige racistische totaalfreak was zoals onder andere de zeer linkse Huffington Post beschrijft:

longread, dat je weet waar je aan begint …

De toespraak zelf staat helemaal onderaan als vertaling.

{ingekort}

Hoewel je op het eerste gezicht zou denken als je de schokkende onthullingen van Lelyveld over Gandhi leest, dat het allemaal tabloidvoer is voor een roofzuchtig publiek dat leeft op een diëet van smerige verhalen, besteedt Lelyveld, voormalig redacteur van de New York Times, en een journalist en schrijver die de Pulitzerprijs heeft gewonnen, veel aandacht aan details.

De openbaring van Gandhi’s vermeende biseksualiteit in het boek van Lelyveld is het enige positieve nieuws in een lange waslijst van seksuele peccadillo’s, bizarre persoonlijke gewoontes – zoals zijn liefde voor enema’s, twee keer per dag – geestverwringende cult praktijken zoals “spirituele huwelijken” met vrouwen waar seks naar verluidt afwezig is, en zijn ongelooflijke flagrant racistische houding ten opzichte van zwarte Zuid-Afrikanen.

{ingekort}

Hoe werd het publiek zo misleid omtrent de vermeende ‘heiligheid’ van Gandhi?

Wereldwijd bekend als Mahatma Gandhi, Sanskriet voor “Grote Ziel” en als Bapu, Gujarati voor “Vader”, komt Gandhi bij mij in gedachten door de vader van de burgerrechtenbeweging van dit land uit de jaren zestig, die ook werd vermoord: Dr. Martin Luther King, Jr. En ik hield van Gandhi omdat King dat deed.

Gandhi’s pacifistische filosofie van “satyagraha”, een Sanskriet term die hij bedacht om het verzet tegen onderdrukking mee te betitelen door middel van massale burgerlijke ongehoorzaamheid stevig geworteld in “ahimsa” of absolute geweldloosheid die vijanden verandert in vrienden, won India zijn onafhankelijkheid van het Britse kolonialisme in 1947. Het bevrijdingsparadigma van Gandhi vormde een diepgaande inspiratiebron voor de sociaal-politieke theologie van de Civil Rights Movement uit de jaren zestig, die leidde tot een zwarte geweldloze beweging, bestaande uit sit-ins, vrijheidstochten en marsen die de Jim Crow-verordeningen van het Zuiden op schandelijke wijze blootlegden en klaarblijkelijk omverwierpen.

Net als King werd ook Gandhi een iconisch beeld in ‘The Movement’. Als King en anderen echter op de hoogte geweest zouden zijn van Gandhi’s racistische opvattingen over zwarte Zuid-Afrikanen, en wisten waarom Gandhi nooit Afrikaanse Amerikaanse burgerrechtenleiders heeft ontmoet, die niet alleen de wens hadden om de man te ontmoeten, maar ook om meer te weten te komen over zijn filosofie van “satyagraha”, dan zou Gandhi niet zo geroemd zijn in zijn openbare preken.

Gandhi was een onverbloemde diehard aanhanger van India’s hindoe kastensysteem, en zou zich nooit mengen met een lagere groep of kaste, en Lelyveld legt in ‘Great Soul’ Gandhi’s onbewerkte opvattingen vast:

“We werden toen naar een gevangenis gemarcheerd die bestemd was voor Kaffers [offensieve term gelijk aan het n-woord],” klaagde Gandhi tijdens een van zijn campagnes voor de rechten van de Indiërs die zich daar vestigden. “We konden begrijpen dat we niet met blanken werden samengezet, maar dat we op hetzelfde niveau werden geplaatst als de Natives was te veel om te accepteren. Kaffers zijn in de regel onbeschaafd – de veroordeelden nog meer. Ze zijn lastig, erg vies en leven als beesten.”

In een open brief aan de wetgevende macht van de Zuid-Afrikaanse Natal provincie, schreef Gandhi over hoe “de Indiër naar beneden wordt gesleept naar de positie van de rauwe Kaffer” – iemand, zei hij later, “wiens bezigheid de jacht is en wiens enige ambitie is om een aantal runderen te verzamelen om een vrouw te kopen, en vervolgens zijn leven in indolentie en naaktheid te slijten.

Over blanke Afrikaners en Indiërs schreef hij: “Wij geloven evenzeer in de zuiverheid van rassen als wij denken dat zij dat doen.

{ingekort}

Ghandi werd ook niet vermoord vanwege zijn pedofilie. Over Ghandi’s pedofilie lezen we bij Opposing Views:

Gandhi was op 13-jarige leeftijd getrouwd met een meisje van zijn eigen leeftijd en legde op 37-jarige leeftijd de gelofte af dat hij zich seksueel zou onthouden. Ondanks deze gelofte vond hij het nodig om prepubescente en vroege pubermeisjes te strelen. Hij nam zulke meisjes mee naar bed om zijn seksuele driften te overwinnen, zei hij. Zijn vrouwelijke metgezellen, die uit zijn binnenste kring kwamen – allemaal gecertificeerde maagden of jonge bruiden – gingen naakt zijn bed in om hem met hun lichaam te verwarmen. Sommigen van hen dienden hem ook enemas toe . Onder de jonge meisjes was er rivaliteit over wie er met hem zou slapen, en een van zijn vrouwelijke discipelen vertelde dat zijn metgezellen in bed het moeilijk hadden om hun seksuele impulsen in te perken, omdat hij vaak tegen hen wreef en hen aanraakte op erotische plaatsen.

“Hoewel zijn zwijgzame huisbewakers bang waren voor publieke reacties als het nieuws van deze “pedofiele” seksuele interacties bekend zou worden gemaakt, bleef Gandhi zich ermee bezighouden tot aan zijn dood. Gandhi had geen seksuele betrekkingen met hen, maar duidelijk waren het aanraken en het voelen zeer belangrijk voor hem. Als hij in de Verenigde Staten had gewoond, zou hij als kinderlokker zijn veroordeeld (Bullough, 1981).

En bij ‘Organization for Minorities of India > Ghandi, Known as ‘Father of India’, sexually abused his grandnieces’  lezen we quotes van gelijkaardige strekking uit achtereenvolgens The Wall Street JournalThe Independent (en meer). Uit die laatste, zeer linkse krant:

Op 38-jarige leeftijd, in 1906, legde hij de gelofte af van brahmacharya, wat betekende dat hij een geestelijk leven zou leiden, maar normaal gesproken kuisheid bij hoort, zonder welke zo’n leven voor hindoes onmogelijk is.

Gandhi daagde die onthouding ondertussen op zijn eigen manier uit. Hij zette ashrams op waarin hij zijn eerste “experimenten” met seks begon; jongens en meisjes moesten kuis baden en samen slapen, maar werden gestraft voor seksuele praatjes. Mannen en vrouwen werden gescheiden, en Gandhi’s advies was dat mannen niet alleen moesten zijn met hun vrouwen, en, wanneer ze passie voelden, een koud bad moesten nemen.

De regels waren echter niet op hem van toepassing. Sushila Nayar, de aantrekkelijke zus van Gandhi’s secretaresse, ook zijn huisarts, bezocht Gandhi vanaf zijn jeugd. Vroeger slaapte ze en bad ze met Gandhi. Toen hij werd ondervraagd, legde hij uit hoe hij ervoor zorgde dat het fatsoen niet werd beledigd. “Terwijl ze baadt houd ik mijn ogen dicht,” zei hij, “Ik weet niet … of ze naakt baadt of met haar ondergoed aan. Ik merk aan het geluid dat ze zeep gebruikt. Het verlenen van dergelijke persoonlijke diensten aan Gandhi was een zeer gewild teken van zijn gunst en wekte jaloezie onder de ashram medebewoners.

Naarmate hij ouder werd (en na Kasturba’s dood) zou hij meer vrouwen om zich heen krijgen en zou hij vrouwen verplichten om bij hem te slapen die – volgens zijn gesegregeerde ashramregels – niet met hun eigen man mochten slapen. Gandhi zou vrouwen in zijn bed hebben, die zich bezighouden met zijn “experimenten” die, uit het lezen van zijn brieven, een oefening in striptease of andere contactloze seksuele activiteit lijken te zijn geweest. Veel expliciet materiaal is vernietigd, maar prikkelende opmerkingen in Gandhi’s brieven blijven zoals: “Vina’s slapen met mij zou kunnen worden omschreven als een ongeluk. Het enige wat je kunt zeggen is dat ze dicht bij me heeft geslapen. Je zou dus kunnen veronderstellen dat het in de geest van het Gandhiaanse experiment iets meer betekende dan alleen maar dicht bij hem slapen.

Het kan niet, veronderstelt men, geholpen hebben de “involuntary discharges” in te perken die Gandhi steeds vaker ervoer sinds zijn terugkeer in India waar hij over klaagde. Hij had een bijna magisch geloof in de macht van sperma: ,,Iemand die zijn essentiële vloeistof bewaart verwerft onfeilbare macht,” zei hij.

… Ondertussen leek het erop dat uitdagende tijden grotere inspanningen van spirituele kracht vroegen, en daarvoor waren aantrekkelijkere vrouwen nodig: Sushila, die in 1947 33 was, zou nu in het bed van de 77-jarige Gandhi worden verdrongen door een vrouw van bijna de helft van haar leeftijd. Terwijl hij in Bengalen in de aanloop naar de onafhankelijkheid wilde zien wat voor troost hij kon bieden in tijden van geweld tussen de gemeenschappen, riep Gandhi zijn 18-jarige grandniece Manu op om bij hem te komen slapen. “We kunnen allebei gedood worden door de moslims,” vertelde hij haar, “en moeten onze zuiverheid de ultieme test stellen, zodat we weten dat we de zuiverste offers brengen, en we moeten nu allebei naakt gaan slapen.

… Gandhi vond een manier om de bezwaren als een extra reden te zien om door te gaan. “Als ik Manu niet met me laat slapen, hoewel ik het essentieel vind dat ze dat doet,” kondigde hij aan, “zou dat dan niet een teken van zwakte in mij zijn?

De achttienjarige Abha, de echtgenote van de neef van Gandhi, Kanu Gandhi, kwam in de aanloop naar de onafhankelijkheid in 1947 weer bij Gandhi’s entourage en eind augustus sliep hij bij Manu en Abha tegelijk.

Toen hij in januari 1948 werd vermoord, stonden Manu en Abha aan zijn zijde. Ondanks dat zij zijn constante metgezel in zijn laatste jaren was geweest, verwijderden de familieleden, veelzeggend, Manu van de scene. Gandhi had zijn zoon geschreven: “Ik heb haar gevraagd om te schrijven over haar het delen van het bed met mij,” maar de beschermers van zijn imago waren er op gebrand om dit element van het leven van de grote leider te elimineren. Devdas, de zoon van Gandhi, vergezelde Manu naar het station van Delhi waar hij van de gelegenheid gebruik maakte om haar te instrueren te zwijgen.

De als pacifist bekend staande Ghandi werd ook niet doodgeschoten omdat hij er van baalde dat de Engelsen hem geen negers dood lieten schieten toen hij dat heel graag wilde:

In 1906 kwamen de Zulus van Zuid-Afrika in opstand tegen de Britse koloniale regering. Uit protest tegen een nieuwe stembusbelasting confronteerden en vermoordden Zulus in 1906 twee Britse belastinginners. Als vergelding verklaarden de Britten de Zulus de oorlog. Ze hingen, schoten en geselden duizenden Zulus. Tijdens de opstand werden ongeveer vierduizend Zulus gedood. Deze oorlog werd de Bambatha-opstand genoemd. Gandhi wilde de oorlogsvoering op alle mogelijke manieren ondersteunen; zijn agitaties ten gunste van koloniaal Brits geweld tegen de zwarte Zulus worden hier samengevat.

Gandhi juichte de Britse oorlogsinspanningen toe en drong er bij de Indiërs op aan om zorgpakketten naar de soldaten te sturen “om hun medeleven te betuigen”. Hij stelde voor dat deze pakketten “fruit, tabak, warme kleding en andere dingen bevatten die ze nodig zouden kunnen hebben”. In zijn woorden: “Het is onze plicht. [Verzamelde werken van Mahatma Gandhi, Vol. 5, blz. 259, 9 juni 1906].

Gandhi, hoewel naar verluidt een pacifist, vervloekte de Britten voor het niet oprichten van een Indisch regiment om te helpen de zwarte Zulus te bestrijden. Hij schreef: “Als de regering alleen maar zou beseffen welke reservemacht wordt verspild, zouden ze er gebruik van maken en de Indiërs de kans geven om een grondige training te volgen voor daadwerkelijke oorlogsvoering. [CWMG, Vol. 5, p. 11] Begin 1906 pleitte hij opnieuw voor een Indiaas regiment en schreef: “Er is een bevolking van meer dan honderdduizend Indiërs in Natal. Het is bewezen dat ze zeer efficiënt kunnen werken in tijden van oorlog… Is het verstandig voor de regering om een krachtbron, die altijd tot haar beschikking staat, te laten verspillen? [CWMG, Vol. V, blz. 124].

Ghandi werd ook niet vermoord omdat hij de Joden geen eigen land gunde en tegen het verdrag van Sèvres was waarbij Griekenland weer zeggenschap kreeg over de Griekse delen van Turkije na WW-I, nadat de Turken net een driedubbele genocide gepleegd hadden op onder andere de Griekse Christenen. Bij de Daily Herald lezen we:

…Vraag: Wat vindt u van de voorgestelde herziening van het Verdrag van Sevres?

Gandhi: Ik heb alleen maar haastig door de nieuwe termen gekeken. Voor zover ik het kan beoordelen, zijn ze gericht op het kalmeren van Turken en niet van Indiase Mosselmannen. Deze twee zaken moeten als verschillend worden erkend. Khilafat is in wezen een religieuze beweging, die idealistisch is en geen verband houdt met de Turkse pacificatie. Zij ontleent haar rechtskracht rechtstreeks aan het bevel van de profeet. Zolang Indiase Mosselmannen dus niet wordt gepacificeerd, kan er geen vrede zijn, en de conditio sine qua non van de bemiddeling tussen Mosselman en het eiland Arabië is dat wat men noemt onder de exclusieve controle van Mosselman moet blijven en onder de spirituele soevereiniteit van de Khalifa, wie hij voorlopig ook moge zijn. Het prestige van de islam vereist uitlevering van Smyrna en Thracië aan Turkije, en evacuatie door de geallieerden van Constantinopel, het bestaan van de islam vereist de volledige intrekking van mandaten die door Groot-Brittannië en Frankrijk zijn genomen. Geen enkele directe of indirecte invloed op de Heilige Plaatsen van de Islam zal ooit getolereerd worden door Indiase Mosselmannen.

Hieruit volgt dat zelfs Palestina onder controle van Mosselman moet staan. Voor zover ik weet, is het nooit moeilijk geweest voor joden en christenen om Palestina te bezoeken en al hun religieuze riten uit te voeren (dat is simpelweg niet waar, want was naast eeuwen van jihad op de Europese kusten dé reden voor de Europeanen om de Kruistochten te starten, Fub). Geen enkele canon van ethiek of oorlog kan echter het geschenk van de Geallieerden van Palestina aan de Joden rechtvaardigen. Het zou een schending zijn van het impliciete geloof van Indiase Mosselmannen in het bijzonder en in heel India in het algemeen. Geen Indiase soldaat zou zijn gegaan, als Groot-Brittannië aan de vooravond van de oorlog zelfs maar de mogelijkheid van een dergelijke wederrechtelijke toe-eigening had afgekondigd, en het wordt elke dag duidelijker dat als India een vrije partner wil blijven in een toekomstig Brits Gemenebest, in tegenstelling tot het Imperium, de voorwaarden van het Khilafat meer in overleg met de spirituele leiders van Mosselmannen dan met de politieke leiders van Turkije moeten worden geregeld.

Wat Ghandi hier doet, is toegeven aan de eisen van de Muzelman, in een ver buitenland (ook weer niet zo ver als je je bedenkt dat de slachting van honderden miljoenen Hindu’s geschiedde door de door onder andere Turkije aangestuurde Moguls, Fub), omdat hij weet dat hij thuis gezeik krijgt met de Indiase moslims als dat niet gebeurt. Net als de mossels hier rellen als er iets te rellen valt over Palestina, deden ze dat honderd jaar geleden ook al, en ook aan de andere kant van de wereld in India.

Dat Ghandi Hitler in zijn brieven aansprak als vriend zullen we dan maar wegschrijven onder het feit dat hij iedereen zo aansprak behalve negers, christenen en joden, maar dat hij de Joden in Duitsland na de Kristallnacht aanspoorde massaal zelfmoord te plegen, is toch op zijn minst absurd. Times of Israël:

Gandhi wilde dat de slachtoffers van het nazisme moedig zouden blijven en positieve geweldloosheid – de kracht om geen geweld te gebruiken – zouden toepassen in de omgang met de moordenaars. In 1938, vlak na de Kristallnacht, toen de nazi’s systematisch de synagogen van Duitsland en Oostenrijk vernietigden, schreef Gandhi deze beschamende woorden waarin hij de Europese Joden aanspoorde om de nazi-aanval met vreugde te aanvaarden:

“Als ik jood was en in Duitsland geboren was… zou ik Duitsland als mijn thuis opeisen, zelfs de grootste meest heidense Duitser, en hem uitdagen om mij te doodschieten of in de kerker te werpen. (…) En vrijwillig het lijden ondergaan dat innerlijke kracht en vreugde brengt. 

Het berekende geweld van Hitler kan zelfs leiden tot een algemene slachting onder de Joden als eerste antwoord op de verklaring van dergelijke vijandelijkheden. Maar als het Joodse verstand voorbereid zou zijn op vrijwillig lijden, dan zou zelfs het bloedbad dat ik me had voorgesteld, veranderd kunnen worden in een dag van dankzegging en vreugde dat Jehova de bevrijding van het ras zelfs door hand van de de tiran had bewerkstelligd.”

De joods-Amerikaanse journalist Louis Fischer schreef een biografie getiteld The Life of Mahatma Gandhi, die als basis diende voor de bekroonde film Gandhi (1982) van Richard Attenborough’s Academy Academy. Visser vroeg hem: “Je bedoelt dat de Joden collectief zelfmoord hadden moeten plegen? Gandhi antwoordde: “Ja, dat zou heroïsme zijn geweest. Gandhi zag het jodendom nooit goed als een volwaardige godsdienst. Zijn negatieve houding ten opzichte van het jodendom kon verder worden begrepen als men zich realiseert dat terwijl hij het Nieuwe Testament verhelderend vond – in het bijzonder de Bergrede – hij zei dat het Oude Testament hem in slaap deed vallen. In 1947 bekent hij Fischer dat “het jodendom halsstarrig en onverlicht is”.

Met die laatste twee heeft hij dan wel weer gelijk vind ik als atheïstische Christen, het Oude Testament is een gewelddadige puinhoop en het is maar goed dat het geabrogeerd is. Maar het is een bizarre stellingname, het zou als antisemitisch gekenmerkt kunnen worden, al denk ik dat het eerder past in zijn opofferingsgezindheid, zijn geloof in ‘het lijden’.

En met die laatste twee idioterieën van hem komen we in de buurt van waarom hij wél vermoord werd. Toegeven aan islam omdat islam dat eist, ook als dat genocide tot gevolg heeft. In dat laatste geval moet je je maar verheugen zelfs in je eigen genocide volgens Ghandi.

En nou zijn onze leiders geen Hindu’s, maar hun gedrag komt zó dicht in de buurt dat ik dit toch relevant vond om te verhalen. En dat is nog los van al het voorgaande wat je waarschijnlijk niet wist over deze held van ‘pacifistisch links’.

In India zijn volgens Koenraadt Elst 80 miljoen moslims vermoord  [Koenard Elst, Negationism in India, Voice of India, New Delhi, 2002, pg. 34.]

Maar volgens berichten uit 1899 in een verklaring van de Indiase religieuze leider Swami Vivekananda, waarin hij moslimhistoricus Firistha citeerde, hebben moslims meer dan 400 miljoen hindoes afgeslacht tijdens een 800 jaar durende moslimbezetting, waardoor de bevolking van 600 miljoen naar 200 miljoen mensen is gedaald.

Toen Ghandi in 2016 een standbeeld zou krijgen in Californië, gingen Sikhs niet alleen uit hun plaat omdat hij volgens hen een racist en een pedofiel was, maar vooral omdat de pacifist een genocide-pleger was.

Een schokkende scène werd gezien bij de onthulling van een nieuw standbeeld in Davis, Californië, met een aantal Sikh-demonstranten die de Jezus van de linkse hippies betichtten van kindermisbruik, hem een ​​pedofiel en een racist noemden en dat hij genocide pleegde.

De gelegenheid betrof de onthulling van de Gandhi State of Peace in het Central Park van Davis, op zondag. Het was een geschenk van de Indiase overheid. Wat echter een feestdag moest zijn, veranderde in herhaalde onderbrekingen van de sprekers van de ceremonie, waaronder de Consul-generaal van India, meldde de Sacramento Bee.

Ongeveer 75 demonstranten verzamelden zich in het park en beschuldigden Gandhi van racisme, genocide en verkrachting en beweerden zelfs dat Gandhi was verbonden met de terreurgroep van de Islamitische Staat, volgens de Sacramento Bee.

Davis Mayor Robb Davis verdedigde de onthulling en ging ondanks de onderbrekingen door met de ceremonie. De stad Davis besloot om Gandhi te omarmen als een vreedzame protestverdediger, meldde KCRA-TV.

Dus Ghandi was ook nog een genocidepleger naast dat hij een homofiele, pedofiele, seksueel geperverteerde, racist-die-negers-dood-wilde-schieten totaalfreak was. Het verbaast steeds minder dat hij een heilige van ‘links’ is …

De Sikh’s hebben enig recht van spreken, want hebben zich veel actiever verzet tegen de islamitische overheersing van het Indiase sub-continent dan de Hindoe’s. De moordenaar van Ghandi was geen Sikh, maar redeneerde langs dezelfde lijn, hij was een Hindoe-nationalist die het Hindoeïsme gedeeltelijk afgezworen had, maar dat vertelt hij zo zelf wel.

Volgens wikipedia : “Het proces werd gehaast gevoerd, de haast wordt soms toegeschreven aan de wens van minister van Binnenlandse Zaken Vallabhbhai Patel “om te vermijden dat er gecontroleerd had kunnen worden of de moord voorkomen had kunnen worden” (Nathuram Godse had al eerder een poging tot een aanslag ondernomen tenslotte, Fub). Het proces was openbaar, maar de verklaring die Nathuram Godse tijdens het proces gaf over de reden waarom hij Gandhi doodde, werd onmiddellijk door de Indiase regering verboden.”

En dat laatste maakte dat ik ben gaan zoeken naar zijn volledige verklaring. En de reden dat ik hierboven uitputtend (zeer) linkse bronnen heb aangehaald, terwijl er ruime keuze is uit bronnen die hetzelfde melden, is dat ik de verklaring alleen vond op een blog dat sommigen als ‘rechts-extremistisch’ zouden omschrijven: The European Knights Project

De schrijver start eerst met een inleiding en komt dan integraal met de verklaring die Nathuram Godse gaf in de rechtbank.

Ik wil het geheel hieronder niet als ‘quote’ weergeven zoals alles hierboven. Ik wil dat de letters rechtop blijven staan en niet scheef in ‘Italic’ worden weergegeven. En daarom zal ik het begin en eind markeren met een simpele streep:


De laatste toespraak van de anti-islamistische moordenaar van Mahatma Gandhi, Nathuram Godse, tot het hof.

Voorwoord door de Allerhoogste आर्य Ridder, toespraak van Nathuram Godse

Vanwege de diepgang van Godse’s toespraak zou ik mijn inleiding deze keer liever zo kort mogelijk willen houden als menselijk mogelijk is. Hoewel ik de acties van de heer Godse op geen enkele manier goedkeur, zal iedereen die begrijpt hoe ernstig de bedreiging van de islam voor de westerse wereld is, de redenering van de Hindoestaanse martelaar kunnen begrijpen.

Je kunt zelfs nog eens nadenken over hoe je tegen Gandhi aankijkt en over alles wat we geleerd hebben over de Indiase onafhankelijkheid, na het lezen van de moedige woorden van Brahmin.

Waarom?

Welnu, Koenard Elst, in zijn prachtige tekst, Negationisme in India, schat dat tussen de 7e eeuw na Christus – toen de islam voor het eerst aan de westkust van India aankwam in de vorm van Arabische handelaren en kooplieden, tot op de dag van vandaag, “ongeveer 80 miljoen hindoes werden gedood in de totale jihad tegen India” en dat “geografisch gezien, het land van India vandaag nog slechts de helft van de grootte is van het oude India, als gevolg van jihad”. [Koenard Elst, Negationisme in India, Stem van India, New Delhi, 2002, pg. 34.]

Elst schrijft dat “hoewel boeddhisten de oorlogsgeschiedenis niet bijhouden, jihad alle boeddhisten in Turkije, Afghanistan, langs de zijderoute, en velen in India heeft gedood – met een totaal aantal doden van ongeveer 10 miljoen”. [Koenard Elst, Negationisme in India, Stem van India, New Delhi, 2002, pg. 45.]

Houdt u alstublieft rekening met deze cijfers bij het lezen van de toespraak van Godse en bij het evalueren van de erfenis van Gandhi.

Gandhi hield uitverkoop aan duistere krachten, waardoor de islam het Indiase subcontinent op dezelfde manier kan verdelen als globalisten, zionisten en islamisten vandaag op onze bodem doen.

{ingekort}

Einde voorwoord, laten we doorgaan;

WHY I KILLED GANDHI – Nathuram Godse’s Final Address to the Court.

Nathuram Godse werd gearresteerd onmiddellijk nadat hij Gandhi vermoordde, gebaseerd op een F.I.R. die door Nandlal Mehta bij het staton van de Wegenpolitie van Tughlak in Delhi werd ingediend. Het proces, dat achter gesloten deuren plaatsvond, begon op 27 mei 1948 en eindigde op 10 februari 1949. Hij werd ter dood veroordeeld.

Een beroep bij het Hooggerechtshof van Punjab, toen in zitting bij Simla, vond geen gunst en het vonnis werd bevestigd. De verklaring die u op het punt staat te lezen, is de laatste die Godse op 5 mei 1949 voor de rechtbank heeft afgelegd.

De kracht en de welsprekendheid van deze uitspraak waren zo groot dat een van de rechters, G.D. Khosla, later schreef: “Ik twijfel er echter niet aan dat als het publiek van die dag een jury geweest zou zijn en was belast met de taak om over het beroep van Godse te beslissen, zij met een overweldigende meerderheid een oordeel van ‘niet schuldig’ zouden hebben geveld”.

WHY I KILLED GANDHI

Geboren in een devote Brahmin-familie, kwam ik er instinctief toe de hindoeïstische religie, de hindoeïstische geschiedenis en de hindoeïstische cultuur te vereren. Ik was dan ook intens trots op het hindoeïsme als geheel. Toen ik opgroeide, ontwikkelde ik de neiging tot vrijdenken, zonder bijgelovige loyaliteit aan welk isme dan ook, politiek of religieus. Daarom heb ik me actief ingezet voor de uitbanning van onaanraakbaarheid in het kastenstelsel dat alleen op geboorte is gebaseerd. Ik sloot me openlijk aan bij de RSS-vleugel van anti-kastenbewegingen en hield vol dat alle hindoes van gelijke status waren op het gebied van rechten, sociaal en religieus, en dat ze als hoog of laag moesten worden beschouwd op basis van verdienste alleen en niet door geboorte in een bepaalde kaste of een bepaald beroep.

Ik nam publiekelijk deel aan georganiseerde anti-kastendiners waaraan duizenden hindoes, brahmanen, shatriyas, taisyas, Chamars en Bhangis deelnamen. We braken de kastenregels en dineerden in het gezelschap van elkaar. Ik heb de toespraken en geschriften gelezen van Ravana, Chanakiya, Dadabhai Naoroji, Vivekanand, Gokhale, Tilak, samen met de boeken over de oude en moderne geschiedenis van India en enkele prominente landen zoals Engeland, Frankrijk, Amerika en Rusland. Bovendien heb ik de leer van het socialisme en het marxisme bestudeerd. Maar bovenal heb ik heel nauwkeurig bestudeerd wat Veer Savarkar en Gandhi hadden geschreven en gesproken, naar mijn mening hebben deze twee ideologieën meer bijgedragen aan het vormgeven van het denken en handelen van het Indiase volk gedurende de laatste dertig jaar, dan welke andere factor dan ook.

Al deze lezingen en gedachten brachten mij tot de overtuiging dat het mijn eerste plicht was om de Hindoes en de Hindoeïsme te dienen als patriot en als wereldburger. De vrijheid en de gerechtvaardigde belangen van 300 miljoen hindoes veiligstellen zou automatisch de vrijheid en het welzijn van heel India vormen, een vijfde van het menselijk ras. Deze overtuiging bracht mij er natuurlijk toe mij te wijden aan de Hindoestaanse Sanghtanistische ideologie en programma’s, die alleen, zo kwam ik tot de overtuiging, de nationale onafhankelijkheid van de Hindoestan, mijn Moederland, konden winnen en behouden, en haar in staat konden stellen ook de mensheid een echte dienst te bewijzen.

Sinds het jaar 1920, d.w.z. na de ondergang van Lokamanya Tilak, nam Gandhi’s invloed in het congres eerst toe en werd vervolgens oppermachtig. Zijn activiteiten om het publiek wakker te schudden waren fenomenaal in hun intensiteit en werden versterkt door de slogan van waarheid en geweldloosheid die hij ostentatief paradeerde voor het land. Geen enkel verstandig of verlicht persoon kan bezwaar maken tegen deze slogans. In feite zit er niets nieuws of origineels in… Ze maken impliciet deel uit van elke grondwettelijke publieke beweging. Maar het is niet meer dan een droom als je bedenkt dat het grootste deel van de mensheid in staat is, of ooit in staat kan zijn, om deze verheven beginselen nauwgezet na te leven in zijn normale leven van dag tot dag.

Sterker nog, eer, plicht en liefde voor de eigen familie en verwanten en het eigen land dwingen ons vaak geweldloosheid te negeren en geweld te gebruiken. Ik kon me nooit voorstellen dat een gewapend verzet tegen een agressie onrechtvaardig is. Ik zou het als een religieuze en morele plicht beschouwen om ons te verzetten tegen een dergelijke vijand en hem zo mogelijk met geweld te overmeesteren en verdrijven. In de Ramayana vermoordde Rama Ravana in een tumultueus gevecht en verlichtte hij Sita… [In de Mahabharata] doodde Krishna Kansa om een einde te maken aan zijn boosaardigheid; en Arjuna (ik heb een voorkeur voor, misschien leg ik het ooit nog wel eens uit, maar is niet aan de orde nu, Fub) moest vechten en een groot aantal van zijn vrienden en relaties, waaronder de vereerde Bhishma, vermoorden omdat deze aan de kant van de agressor stonden. Ik ben er vast van overtuigd dat de Mahatma, door Rama, Krishna en Arjuna schuldig te noemen aan geweld, een totale onwetendheid van de bronnen van menselijk handelen heeft verraden.

In de meer recente geschiedenis was het de heldhaftige strijd van Chhatrapati Shivaji die eerst de tirannie van de moslims in India onder controle bracht en uiteindelijk vernietigde. Het was absoluut essentieel voor Shivaji om een agressieve Afzal Khan te overmeesteren en te doden, want anders zou hij zijn eigen leven hebben verloren. Door de beroemde krijgers uit de geschiedenis (sommige met goddelijke status in India, Fub), zoals Shivaji, Rana Pratap en Guru Gobind Singh, te veroordelen als ondoordachte patriotten, heeft Gandhiji zijn eigendunk slechts blootgelegd. Hij was, hoe paradoxaal het ook mag lijken, een gewelddadige pacifist die in naam van de waarheid en geweldloosheid onnoemelijke calamiteiten over het land bracht, terwijl Rana Pratap, Shivaji en de Guru voor altijd in het hart van hun landgenoten verankerd zullen blijven voor de vrijheid die ze hun gebracht hebben.

De zich opstapelende provocatie van tweeëndertig jaar, culminerend in zijn (Ghandi) laatste pro-islamitische vasten, bracht mij eindelijk tot de conclusie dat er onmiddellijk een einde moest komen aan het bestaan van Gandhi. Gandhi had het in Zuid-Afrika zeer goed gedaan om de rechten en het welzijn van de Indiase gemeenschap daar te handhaven. Maar toen hij uiteindelijk terugkeerde naar India ontwikkelde hij een subjectieve mentaliteit waarbij alleen hij het eindoordeel gaf en de natie volgde. Als het land zijn leiderschap wilde, moest het zijn onfeilbaarheid accepteren; als het dat niet deed, zou hij zich afzijdig houden van het Congres en zijn eigen weg vervolgen.

Tegen een dergelijke houding in kan er geen tussenweg zijn. Ofwel het Congres moest zich aan zijn wil overgeven en moest genoegen nemen met het spelen van een tweede viool tegen al zijn excentriciteit, grilligheid, metafysica en primitieve visies, ofwel het moest zonder hem doorgaan. Hij alleen was de Rechter van iedereen en alles; hij was het meesterbrein dat de burgerlijke ongehoorzaamheidsbeweging leidde; niemand kon de techniek van die beweging kennen. Hij alleen wist wanneer te beginnen en wanneer terug te trekken. De beweging kan slagen of mislukken, ze kan onnoemelijke rampen en politieke omkeringen met zich meebrengen, maar dat maakt geen verschil voor de onfeilbaarheid van de Mahatma. ‘Een Satyagrahi kan nooit falen’ was zijn formule om zijn eigen onfeilbaarheid te verklaren en niemand behalve hijzelf wist wat een Satyagrahi was. Zo werd de Mahatma keurmeester en jury voor zijn eigen zaak. Deze kinderlijke krankzinnigheden en halsstarrigheden, in combinatie met een zeer zware soberheid van het leven, onophoudelijk werk en verheven karakter maakte Gandhi formidabel en onweerstaanbaar.

Veel mensen dachten dat zijn politiek irrationeel was, maar ze moesten of zich terugtrekken uit het Congres of zich neerleggen bij zijn grillen en doen wat hij wenste. In een positie van zo’n absoluut onverantwoordelijk gedrag maakte Gandhi zich schuldig aan blunder na blunder, falen na falen, ramp na ramp. Gandhi’s pro-moslim beleid manifesteert zich schaamteloos in zijn perverse houding ten aanzien van de kwestie van de nationale taal van India. Het is overduidelijk dat Hindi de meest voor de hand liggende claim heeft om als hoofdtaal aanvaard te worden. In het begin van zijn carrière in India gaf Gandhi een grote impuls aan het Hindi, maar omdat hij ontdekte dat de moslims het niet leuk vonden, werd hij een kampioen van wat Hindustani heet… Iedereen in India weet dat er geen taal bestaat die Hindustani heet; het heeft geen grammatica; het heeft geen woordenschat. Het is niet meer dan een dialect, het wordt wel gesproken, maar niet geschreven. Het is een bastaard-taal en kruising tussen Hindi en Urdu, en zelfs de Mahatma’s verfijning kon het niet populair maken. Maar in zijn verlangen om de moslims tevreden te stellen drong hij erop aan dat alleen Hindustani de nationale taal van India zou worden. Zijn blinde volgelingen steunden hem natuurlijk en de zogenaamde hybride taal begon te worden gebruikt. De charme en zuiverheid van de Hindi taal zou worden geprostitueerd om de moslims te behagen. Al zijn experimenten gingen ten koste van de hindoes.

Vanaf augustus 1946 begonnen de privélegers van de Moslim Liga met een bloedbad onder de Hindoes. De toenmalige onderkoning (Vice-Roy), Lord Wavell, zou, hoewel hij zich zorgen maakte over wat er gebeurde, zijn bevoegdheden op grond van de Indiase wet van 1935 niet gebruiken om verkrachting, moord en brandstichting te voorkomen. Het hindoebloed begon van Bengaal naar Karachi te vloeien, met enige vergeldingsacties van de hindoes. De interim-regering die in september werd gevormd, werd vanaf het begin gesaboteerd door de leden van de moslimliga, maar hoe meer zij ontrouw en verdienstelijk werden voor de regering waarvan zij deel uitmaakten, des te groter was de verliefdheid van Gandhi op hen. Lord Wavell moest aftreden omdat hij geen regeling tot stand kon brengen en hij werd opgevolgd door Lord Mountbatten (een Duitse Jood die eigenlijk Battenberg heette, Fub). De ene idioot werd opgevolgd door de andere. Het congres, dat zich had beroemd op zijn nationalisme en socialisme, accepteerde Pakistan in het geheim letterlijk op het punt van de bajonet en gaf zich abject over aan Jinnah (stichter van Pakistan, Fub). India werd geboren en vanaf 15 augustus 1947 werd een derde van het Indiase grondgebied voor ons buitenlands gebied.

Lord Mountbatten werd in congreskringen beschreven als de grootste onderkoning en gouverneur-generaal die dit land ooit heeft gehad. De officiële datum voor het overhandigen van de macht werd vastgesteld voor 30 juni 1948, maar Mountbatten met zijn meedogenloze chirurgie gaf ons een in stukken gesneden India. Dit is wat Gandhi had bereikt na dertig jaar onbetwiste dictatuur en dit is wat de Congrespartij ‘vrijheid’ en ‘vreedzame machtsoverdracht’ noemt. De eenheidsbubbel van de hindoes en moslims barstte uiteindelijk los en een theocratische staat werd opgericht met de instemming van Nehru en zijn menigte en zij noemden ‘de door hen gewonnen vrijheid met opoffering’ – wiens offer? Toen topleiders van het Congres, met instemming van Gandhi, het land verdeelden en verscheurden – wat we beschouwen als een godheid van aanbidding – was mijn geest vervuld van vreselijke woede.

Een van de voorwaarden die Gandhi opgelegd had voor het doorbreken van zijn vasten tot de dood was dat de bezetting van de moskeeën in Delhi door de hindoevluchtelingen beëindigd zou worden. Maar toen hindoes in Pakistan het slachtoffer werden van gewelddadige aanvallen, sprak hij niet één woord uit om te protesteren tegen de Pakistaanse regering of de betrokken moslims en hen te bekritiseren. Gandhi was slim genoeg om te weten dat, als hij zou zijn gaan vasten tot de dood om het islamitische geweld tegen hindoes te stoppen, moslims hem met alle plezier zichzelf dood zouden laten vasten. Geen moslim zou getreurd hebben om zijn dood. Daarom heeft hij bewust vermeden de moslims enige voorwaarden op te leggen. Hij was zich er terdege van bewust dat Jinnah helemaal niet verstoord of beïnvloed werd door zijn vasten en dat de Moslim Liga nauwelijks waarde hechtte aan de innerlijke stem van Gandhi.

Gandhi wordt de vader van de natie genoemd. Maar als dat zo is, heeft hij zijn vaderlijke plicht verzaakt, omdat hij zeer verraderlijk voor de natie heeft gehandeld door zijn instemming met de opdeling ervan. Ik beweer stug genoeg dat Gandhi zijn plicht verzaakt heeft. Hij heeft bewezen de vader van Pakistan te zijn. Zijn innerlijke stem, zijn spirituele kracht en zijn doctrine van geweldloosheid waar zoveel van wordt gemaakt, verkruimelden allen voor Jinnahs ijzeren wil en bleken machteloos te zijn. Kort gezegd dacht ik bij mezelf en voorzag ik dat ik volledig geruïneerd zou worden, en het enige wat ik van het volk kon verwachten zou niets anders zijn dan haat en dat ik al mijn eer, nog waardevoller dan mijn leven, zou verliezen als ik Gandhi zou doden. Maar tegelijkertijd voelde ik dat de Indiase politiek in de afwezigheid van Gandhi zeker praktisch zou blijken te zijn, in staat om te vergelden en krachtig zou zijn met de strijdkrachten. Ongetwijfeld zou mijn eigen toekomst totaal worden verwoest, maar de natie zou gered worden van het oprukkende Pakistan. Mensen kunnen me gevoelloos noemen of dwaas, maar de natie zou vrij zijn om de koers te volgen die is gebaseerd op de reden die ik noodzakelijk acht voor een gezonde natievorming.

Nadat ik de vraag volledig had overwogen, nam ik de uiteindelijke beslissing in de zaak, maar ik heb er niemand over gesproken. Ik nam moed in mijn handen en ik vuurde de schoten af ​​op Gandhi op 30 januari 1948, in de gebedsruimte van Birla House. Ik zeg wel dat mijn schoten werden afgevuurd op de persoon wiens beleid en acties miljoenen hindoes hebben geruïneerd, verwoest en vernietigd. Er was geen wettelijk mechanisme waarmee zo’n overtreder ter verantwoording kon worden geroepen en daarom heb ik die fatale schoten geschoten. Ik heb geen enkele kwade wil jegens wie dan ook, maar ik zeg wel dat ik geen respect had voor de huidige regering vanwege hun beleid dat ten onrechte gunstig was jegens de moslims. Maar tegelijkertijd kon ik duidelijk zien dat het beleid volledig te danken was aan de aanwezigheid van Gandhi.

Er was geen wettelijk mechanisme waarmee zo’n overtreder ter verantwoording kon worden geroepen en daarom heb ik die fatale schoten geschoten. (en dat is precies het probleem waar wij ook tegen aan kijken, Fub)

Ik moet tot mijn grote spijt zeggen dat premier Nehru nogal vergeet dat zijn preken en daden soms met elkaar in tegenspraak zijn als hij het over India heeft als een seculiere staat wanneer hem dat uitkomt, omdat het veelbetekenend is op te merken dat Nehru een leidende rol heeft gespeeld bij de vestiging van de theocratische staat Pakistan, en zijn werk werd vergemakkelijkt door Gandhi’s hardnekkige beleid van verzoening met de moslims. Ik sta nu voor de rechtbank om het volle deel van mijn verantwoordelijkheid voor wat ik heb gedaan te accepteren en de rechter zal, vanzelfsprekend, vonnissen zoals juist wordt geacht. Ik wil hier echter aan toevoegen dat ik niet wil dat mij barmhartigheid wordt betoond en ook niet dat iemand anders namens mij om barmhartigheid smeekt. Mijn vertrouwen in de morele kant van mijn handelen is niet aangetast, zelfs niet door de kritiek die ik van alle kanten heb gekregen. Ik twijfel er niet aan dat eerlijke schrijvers van de geschiedenis mijn daad zullen wegen en er ooit de werkelijke waarde van zullen inzien.


Meer lees- en kijkvoer:

The other side of the ‘naked fakir’: Remembering Gandhiji’s grand-niece: https://www.firstpost.com/living/the-other-side-of-the-naked-fakir-remembering-gandhijis-grand-niece-1149535.html

Assassination of Mahatma Gandhi: https://en.wikipedia.org/wiki/Assassination_of_Mahatma_Gandhi#cite_note-FOOTNOTEAllo2016334%E2%80%93342-12

Why I am not a Hindu: http://www.indian-skeptic.org/html/nothindu.htm

HAVE GANDHI ASSESSED AS THE RACIST AND SEXIST HE WAS: https://www.skepticink.com/avant-garde/2013/02/14/gandhi/

The Daily Mail heeft ook nog een lezenswaardig stuk over Ghandi: Sexual torment of a saint: A new book reveals Gandhi tortured himself with the young women who worshipped him, and often shared his bed

Hitler, NOT Gandhi, Should Be Given Credit for the Independence of India in 1947 – http://www.susmitkumar.net/index.php?option=com_content&view=article&id=100&Itemid=86

Mahatma Gandhi ‘was one of Nazis’ greatest friends’ German historian claims –  https://www.telegraph.co.uk/news/worldnews/europe/germany/6140002/Mahatma-Gandhi-was-one-of-Nazis-greatest-friends-German-historian-claims.html

Gandhi on Jews. Part 2: Nazis and Cowardice – http://blogs.timesofisrael.com/gandhi-on-jews-part-2-nazis-and-cowardice/

Gandhi Speaks on Jews And Hitler: https://www.youtube.com/watch?v=Sw6J_3Xd5Ig

A collection of articles, speeches, letters and interviews –  http://gandhiserve.org/information/writings_online/articles/gandhi_jews_palestine.html

 

Doe mee met 8.459 andere volgers

De redactie van deze site modereert niet de reacties op voorhand, opdat u openlijk en direct met elkaar kunt discussiëren. U bent zelf verantwoordelijk voor wat u schrijft in het reactieveld. Het recht om de wet te overtreden, het oproepen tot moord, doodsverwensingen en dergelijke, is echter voorbehouden aan de redactie. Als we dan toch voor de rechter moeten verschijnen, staan we daar liever zelf dan dat we gedwongen worden uw e-mail-adres en IP-nummer af te geven onder bedreiging van overheidsgeweld. Dus houd je een beetje in of wees creatief.

About Fubar (7434 Articles)
Is van mening dat de Collaborateurs terechtgesteld moeten worden.

5 Comments on Waarom ik Mahatma Ghandi gedood heb – Gandhi’s anti-islamitische moordenaar, Nathuram Godse’s laatste toespraak tot het gerechtshof

  1. Islamic Extremist Caught with USB Containing Identities of 2,626 French Intelligence Officials

    A female Islamic extremist has been caught by police in possession of a USB key that contained the identities of 2,626 intelligence officials from France’s Central Directorate of Interior Intelligence (DCRI).
    The woman, identified as Mina B., was already known to the country’s intelligence services and had been placed on the terror watch list known in France as the S-File, Le Point reports.

    Mina B. was questioned by French authorities back in April of last year over her involvement with another radical Islamic extremist named Sana O. who she was said to have helped house and finance in 2016. Sana O. had attempted to travel to Syria and join radical Islamic extremist groups on two occasions before having his passport revoked.

    Police recently opened a second investigation into Mina B. and found she had been in contact with several Islamic extremists in the area around Magnanville.

    The USB stick contained a list of the identities of 2,626 intelligence officials and was dated from 2008. Initially, the file appeared to have been deleted but investigators were able to recover much of the data.

    The list contained the names, numbers, and assignments of every intelligence official in the Commission National Joint Administrative Committee (CAPN).

    Mina B. is now under investigation in connection to the 2016 terror attack that saw French police officer Jean-Baptiste Salvaing and his wife stabbed to death by radical Islamic extremist Larossi Abballa though sources say the policeman’s name did not appear on the list. Mina B.’s lawyer has denied she had any contact with Abballa.

    How Mina B. acquired the list is unknown, although investigators say she was friends with the daughter of a policewoman and stayed at their home for a brief time, intelligence sources claim.

    Radical Islamic sympathies within the French police are not unknown. Last year, Breitbart London reported that a man who was on the terror watch list managed to become a police officer despite being an S-File member.

    In another case earlier this year, a policewoman who was said to show radical Islamic sympathies was arrested after she had stolen several firearms from a police station. >>>>

    http://www.breitbart.com/london/2018/04/12/islamic-extremist-usb-stick-identities-french-intelligence-officials/

    Like

  2. Tijl Uylenspiegel // april 13, 2018 om 17:34 //

    Mooi artikel, helaas weet ik te weinig van die periode of van Ghandi om er een mening over te hebben.

    Like

  3. Republikein // april 13, 2018 om 23:34 //

    Wat een geweldig artikel.
    Fub for president.

    Liked by 1 persoon

  4. Republikein // april 13, 2018 om 23:36 //

    Like

  5. polderboy // april 14, 2018 om 05:29 //

    Inderdaad mooi artikel, voor wat betreft de persoonlijke gewoontes van Ghandi.
    Aan de andere kant woonden er 200 miljoen hindoes en 100 miljoen moslims, naast enkele miljoenen andere lui. Een onwerkbare verhouding,

    Wat dat betreft is India twee overheersers kwijtgeraakt.
    De oudere moslim heersers, en daarna de Britten, die overigens gebruik maakten van met plaatselijk geworven legers, die veelal bestonden uit moslim legioenen, die de gewelddadigheid en krijgslust bevatten, om de lokale bevolking er medogenloos onder te houden.
    De enorme opbrengsten die het wingewest India voor de Britse elite opleverde, konden de lokale legers goed van betaald worden overigens.
    Maar de aanscherpende regels in (ik meen) 1919, omdat de Brtten geld nodig hadden en de boel verder medogenloos gingen uitknijpen, leverde verzet op.
    Het was ook niet mals, de nieuwe regels hielden in dat de Britten overal konden binnenvallen, mensen oppakken en oneindig konden opsluiten, zonder rechter of iets dergelijks.
    Maar wat moest de lokale hindoe bevolking, voor een groot deel behorende tot de armste delen, ertegen doen? Vechten?

    Like

Reageer ook

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

%d bloggers liken dit: