Nieuw

Een Facebookverslag – De beestachtige verkrachtingspoging op mijn verloofde 

Het nieuwe spannende Zweden – Het is een alledaagse woensdagavond en ik ben op Facebook om een van mijn kritische bijdragen over de Zweedse ontwikkeling te schrijven. De telefoon gaat over en op het display staat Agnieszka.

Door: Johan Widén – Vertaling: ‘Rommel’

Mijn liefde belt en ik antwoord opgetogen. Aan de andere kant hoor ik hoe ze huilt en woorden stamelt. Ik kan niet verstaan wat ze zegt en ik voel een ijskoude klauw op mijn rug. Wanhopig zeg ik: “Wat is er gebeurd? Ik hoor niet wat je zegt schat!”

De belpoging wordt verbroken en ik probeer terug te bellen. Er wordt niet opgenomen.

Ik laat alles los wat ik vasthoud. Het is koud en winter. Bang en vertwijfeld ren ik door het huis en probeer kleding te vinden om aan te doen. Ik moet zo snel mogelijk in de auto komen en naar haar toe gaan. Zeventig lange ellendige kilometers zijn op dit moment tussen ons. “Wat is er verdomme gebeurd?” schreeuw ik zo luid dat het door het huis echoot.

Screenshot Facebook

Als ik in de auto zit en eindelijk onderweg ben, gaat de telefoon weer. Het is Agnieszka. “Wat is er aan de hand?” vraag ik meteen. Het is een vreemde vrouwelijke stem die antwoordt. De vreemde stem legt uit dat ze een ambulanceverpleegster is en dat ze thuis bij Agnieszka is. Mijn liefste is overvallen en weigert zonder mij naar het ziekenhuis te gaan. “Ik zal zo snel mogelijk komen,” antwoord ik. “Ik ben onderweg!”

Het wordt een zware nacht voor ons allemaal in het gezin. We zijn allemaal in shock. De dochters, ik, en natuurlijk mijn geliefde Agnieszka. De week daarop ga ik automatisch en instinctief door. Doe alles wat ik kan om haar te ondersteunen en te verzorgen.

De hele week gaat voorbij, voordat ik, alleen thuis, op de bank ineenstort. Dit gebeurt wanneer ik voor het eerst de gelegenheid krijg om na te denken over wat er is gebeurd. Wanneer ik mijn eigen innerlijke geheugenfoto’s zie, zoals in een film, hoe de daders haar hoofd tegen een boom rammen. Hoe het bloed vloeit. Het is op dat moment, voor het eerst, dat ik besef dat ik haar had kunnen verliezen.
Ik huil als een kind.

Volgens statistieken die ik heb gelezen, zal ongeveer elke vierde vrouw in Zweden gedurende haar leven worden onderworpen aan een verkrachtingspoging of voltooide verkrachting. Herinner je dit, als je morgen in de bus op weg bent naar je werk. Kijk om je heen. Zie je vier vrouwen of meisjes in je directe omgeving? Bedenk dan dat minstens één van deze vier vrouwen tijdens hun leven een vergelijkbare ervaring zal hebben om over te vertellen. De ervaring waar je nu over zult lezen.

Hieronder volgen de eigen woorden van mijn verloofde, hoe twee multiculturele immigranten ons leven hebben vernietigd, een heel gewoon familiegezin van vijf personen.

——

Ik loop op het voetpad op weg naar huis van de winkel waar ik brood en kattenvoer heb gekocht. Ik heb ook donuts met roze glazuur gekocht voor twee van mijn dochters, waar ze gek op zijn. Het is koud en donker. Nog maar een klein stukje en dan ben ik thuis, waar de meisjes op mij wachten. Ik zie twee jonge mannen iets verderop op het voetpad naar me toekomen. Ik kan niet uitleggen waarom, maar ik voel angst en paniek. Denk bij mezelf “Je overdrijft zoals gewoonlijk, je bent stom, er zal niets gebeuren!”

Ze komen dichterbij en ik merk op dat het Arabieren zijn. Ze passeren mij. Ik ontspan en voel me opgelucht. Er gebeurde niets en mijn gedachten waren zoals gewoonlijk overdreven.

Slechts een seconde erna springt een van hen van achteren op me af en grijpt de kap van mijn jas, en trekt me het bos in. Ik ben volledig apathisch. Ik reageer helemaal niet. Ik ben als een levenloze pop en ik begrijp niet echt wat er gebeurt.

Ik probeer niet te vluchten. Ik analyseer de situatie niet. Als een dier op de savanne wat wordt aangevallen door roofdieren, doe ik alsof ik dood ben. Het gaat instinctief zonder erover na te denken.

Ik ben gewoonlijk een moedige vrouw die haar gevechten aandurft, maar nu deed ik helemaal niets. Ik zal mezelf nog maanden hierna verwijten dat ik me niet meteen heb verzet.

Angst en shock namen mijn lichaam over en verlamden mij.

Met behulp van mijn kap slepen ze me over de grond en de rits van mijn jas drukt tegen mijn hals. Ik begin te stikken.

Nu reageer ik! Eindelijk! De verlamming gaat voorbij en ik probeer op te staan. Ik probeer de capuchon van een van de mannen af te trekken om zijn gezicht te zien. Ik voel hoe mijn nagels over zijn huid krassen. Met al mijn kracht probeer ik hem pijn te doen en te verwonden.

Ik begin te schreeuwen en hij slaat me een paar keer hard met zijn vuist in mijn buik tot ik in de sneeuw val. Ik kan me niet herinneren of het pijn deed, maar ik begin over te geven. Beide jongens pakken mijn benen en trekken me hulpeloos verder het bos in, weg van het voetpad.

Zo ijskoud als de sneeuw is het gevoel en de gedachte die ik krijg: “ze zullen me vermoorden!”

Mijn geliefde dochters wachten thuis op me. Straks gaan ze zich zorgen maken omdat ik te laat ben. Ik zie mijn meisjes voor me en dat denkbeeld geeft me kracht en wekt mijn agressie op.

Ik begin te gillen. Ik gil zo hoog als ik kan, maar ik hoor dat het niet zo veel meer is dan een hijgend paard, nadat de rits mijn hals heeft verwond.

Ik probeer ze te schoppen en omhoog te komen. Een van de mannen pakt mijn hoofd. Hij beukt mijn hoofd tegen een boom. Minstens driemaal slaat hij mijn schedel tegen de boom. Als ik warmte op mijn gezicht voel probeer ik de boom vast te houden. Het is mijn eigen bloed wat ik op mijn gezicht voel.

Ze slaan me. Hun handen zijn overal en wroeten en graven, ze proberen mijn broek uit te trekken. Ze hebben geen rem, geen grenzen, en ik besef dat ze geen respect hebben voor mijn leven. Ik ben in hun ogen niets waard.

Ik word duizelig en voel me uitgeput. Ik ben bang dat ik elk moment flauw zal vallen. Wat zullen ze dan met mij doen?

Ik zie verderop een vrachtwagen geparkeerd staan op de weg. De chauffeur staat bij de trailer en kijkt naar de banden of zoiets.

De Arabisch uitziende mannen proberen de hele tijd me uit te kleden en mijn broek naar beneden te trekken. Ik probeer uit alle macht me te verzetten en mijn broek omhoog te trekken. Ik lig met mijn blote huid op de sneeuw maar voel geen kou.

Ik heb echt geen fut meer en met mijn laatste kracht probeer ik zo hard mogelijk te schreeuwen: “Help!!!”

De chauffeur bij de truck staat op, en kijkt rond. Met afschuw realiseer ik me dat hij me niet in het donker kan zien.

“Ik ben verloren!”

De jongens die ik als Arabieren ervaar, ze klinken ook als Arabisch wanneer ze met elkaar praten, die hun, bij mij nog nooit eerder gezien, gebrek aan respect voor  menselijk leven hebben laten zien, worden bang. Omdat er mensen in de buurt zijn worden ze bang. Ze laten me als rotzooi op een vuilnisbelt achter en rennen weg. Ik weet niet eens welke richting.

Ik lig met mijn gezicht in de sneeuw. Ik begin te trillen. Ik kan de angst die ik voel niet beschrijven, en ik weet niet waarom, maar ik ben bang om me te bewegen. Bang dat de geringste beweging hen zal doen terugkeren.

Na een tijdje wil ik bellen. Eerst naar mijn Johan, maar ik heb een zwakke batterij en ik vrees dat de telefoon zal afhaken. Ik pak mijn telefoon en probeer het scherm aan te raken om te bellen, maar mijn handen trillen zo erg dat ik het in eerste instantie niet aankan. Ik slaag en Johan antwoordt, maar hij heeft het moeilijk om te verstaan wat ik zeg. Het gesprek wordt onderbroken.

Nu heb ik een enorme pijn in mijn maag en begin opnieuw over te geven, terwijl het me lukt 112 te bellen. Het duurt 22 minuten voordat de politie op de plaats aankomt. Terwijl ik op de politie wacht, huil ik. Ik vraag ​​de alarmoperator niet op te hangen, omdat ik bang ben dat ik dood ga. Ik wil hier niet alleen in het bos sterven.

Nu gebeurt alles zo snel dat ik het me niet meer goed herinner. De politie komt eraan. Veel flitsende blauwe lichten, honden. Veel vragen, veel gezichten. Ze behandelen me met respect. We moeten naar het ziekenhuis zeggen ze, maar ik weiger. Niet zonder mijn Johan. Ze zetten een nieuwe batterij in mijn telefoon en bellen hem, en informeren wat er is gebeurd.

Het ambulancepersoneel zit thuis bij me en wacht tot hij arriveert. Mijn kinderen hebben hem nodig. Ze weten het nu, niet alles, niet veel, maar ze weten het. In haar wanhoop heeft mijn middelste dochter haar kamer afgebroken.

Nu gaat  Johan voor haar zorgen, dus ze is veilig. Dan kan ik naar het ziekenhuis gaan.


Het duurde elf maanden voordat ik psychologische hulp kreeg. Mijn psycholoog zei dat het komt omdat immigranten die hier komen, voorrang krijgen om het trauma uit hun thuisland te verwerken. Wie weet heeft misschien een van mijn daders voor mij een psycholoog ontmoet. De jongens zijn nog niet gevonden, maar de politie heeft hun DNA van de huidafzettingen onder mijn nagels toen ik ze krabde. De jongens zullen het opnieuw doen en misschien worden ze dan gearresteerd.

Ik had deze gebeurtenis niet overleefd zonder mijn dierbaren, mijn kinderen en vooral mijn Johan.

Hij heeft nooit vragen gesteld over wat er is gebeurd. Hij heeft me nooit onder druk gezet. Hij was er gewoon voor mij. Liet me in mijn eigen tempo vertellen. Hij was erg ondersteunend. Streek mijn haar en hield me vast totdat ik van uitputting in slaap viel. Het was een lange tijd heel moeilijk om om te slapen.

Maanden daarna kon ik nog steeds de geur van deze jongens ruiken. Het zat de hele tijd in mijn neus. De walgelijke geur van deze jongens die zich als wilde dieren hebben gedragen.

Ik ben een sterke vrouw, maar dit is een van de meest verwoestende ervaringen die ik  in mijn hele leven heb meegemaakt. Ze hebben me niet verkracht als vrouw, maar ze verkrachtten me als een mens.

Elke dag in Zweden worden vrouwen blootgesteld aan een hel die erger is dan de mijne, en ik kan me zelfs niet voorstellen hoe de vrouwen en meisjes die blootgesteld zijn aan een voltooide verkrachting zich voelen.

Niemand doet er iets aan!

We kunnen niet eens op psychologische hulp rekenen om ons trauma te verwerken.

Dit land is de wachtkamer van de hel.

#120dB #svpol #våldtäkt

Bron:

 

Doe mee met 8.366 andere volgers

De redactie van deze site modereert niet de reacties op voorhand, opdat u openlijk en direct met elkaar kunt discussiëren. U bent zelf verantwoordelijk voor wat u schrijft in het reactieveld. Het recht om de wet te overtreden, het oproepen tot moord, doodsverwensingen en dergelijke, is echter voorbehouden aan de redactie. Als we dan toch voor de rechter moeten verschijnen, staan we daar liever zelf dan dat we gedwongen worden uw e-mail-adres en IP-nummer af te geven onder bedreiging van overheidsgeweld. Dus houd je een beetje in of wees creatief.

About Rommel (4697 Articles)
Ook ik was ooit een man gevangen in een vrouwenlichaam... en toen werd ik geboren.

7 Comments on Een Facebookverslag – De beestachtige verkrachtingspoging op mijn verloofde 

  1. Tijl Uylenspiegel // februari 23, 2018 om 23:17 //

    Wow dat is heftig. Best gek eigenlijk dat als je zo’n verhaal leest het nóg meer binnenkomt dan wanneer je stomweg weer ergens leest dat iemand verkracht is of dat een winkelier is overvallen of, nou ja vul maar in. De kranten, het nieuws telkens weer kom je berichten tegen van mensen die geweld hebben meegemaakt. Je vormt een schild, je denkt er niet teveel over.
    Waarom ?
    Zelfbescherming denk ik en om te voorkomen dat je al te achterdochtig wordt waarschijnlijk.
    Waarom lezen ‘rechters’ dit soort verhalen nooit, waarom lezen de officieren van justitie dit nooit? Je kunt mij niet wijsmaken dat als je dit gelezen hebt je met droge ogen een of ander lullig taakstrafje kunt eisen of toe veroordelen. Kan me ook niet voorstellen hoe een advocaat voor dit soort menselijk vuilnis ‘verzachtende omstandigheden’ kan aanvoeren.
    Je zou ze met hun smoel op zo’n verhaal willen drukken en ze daarna toeschreeuwen dat zij zelf mede schuldig zijn als dit ongedierte minder dan levenslang krijgt.

    Like

  2. Als ik dit lees voel ik alleen maar woede op komen en niet alleen tegen dit soort parasieten maar ook naar regeringsleiders. En een geldgeile Juncker die alleen maar meer geld wilt. Zogenaamd om de buitengrenzen te beschermen. Wanneer worden deze lui gestopt en dan heb ik het over figuren als Juncker die het geen moment interesseert wat er met de burgers van Europa gebeurd.

    Like

  3. Is voorlopig mijn vastgemaakte tweet, die blijft een tijdje bovenaan staan.

    Like

  4. templars2017 // februari 24, 2018 om 01:33 //

    Onmenselijkheid in zijn puurste vorm op schrift gesteld.
    Het is inderdaad onmenselijk wat die vrouw heeft meegemaakt ,en nog velen met haar.
    Stel je voor dat het ook gebeurt op dezelfde onmenselijke manier met meisjes van 14 ,15, 16 etc…
    Hoe kan je dit soort lui verschonen ? hoe?
    Dat dit vuilnis nog kansen krijgt om te integreren in een land dat ze verfoeien en omringd worden met mensen die ze enkel zien als prooien gaat mijn petje te boven.
    Dat er een verzet tegen komt is niet meer dan normaal ,ieder mens die dit leest kan toch niet onbewogen blijven , die hier niet op reageert heeft geen empathie ……..
    Als dit een deel is van het nieuwe normaal ,dan hoeft het voor mij niet .
    Als dit deel uitmaakt van wat de leiders ons willen doen aanvaarden als deel van de multikulturele maatschappij dan is dat iets wat we nooit mogen aanvaarden.
    Dat de politie 22 minuten nodig heeft om er te raken is ook zo iets dat niet kan ,en toch het gebeurt telkens opnieuw……
    Tegen dit soort van gebeurtenissen moet er verzet komen eender uit welke hoek……
    Wij hoeven en mogen dit nooit aanvaarden.

    Liked by 1 persoon

  5. Scrutinizer // februari 24, 2018 om 01:57 //

    Ik ben helaas te lui voor een volledige cursus Krav Maga o.i.d. (en hopelijk betreur ik me dat nooit) maar ik heb 2 zaken geleerd. Ga voor de ogen van je tegenstander: focus je daar maximaal op: je kan veel bereiken met redelijk weinig kracht (ideaal dus voor zelfverdediging van vrouwen). En ook de nek: probeer een zo hard mogelijke vuistslag op de adamsappel toe te brengen (hiervoor is wel wat meer kracht vereist: ideaal voor mannen).

    Like

  6. N.E. Derlander // februari 24, 2018 om 02:31 //

    De links liberalen politici van het partijkartel, die vandaag in de Tweede Kamer zo echt mogelijk gespeeld meelevend en begripvol met de slachtoffers van #METOO hun betoog hielden, hebben jarenlang weggekeken bij de misselijkmakende soort (seksuele) ervaringen (verkrachting, onderdrukking, verminking en uitbuiting) van vrouwen, die nooit op #METOO het woord zullen (kunnen) nemen. En de links liberale jongens en meisjes gingen nu met interrupties, bij het betoog van de heer Beertema (PVV), heel selektief verontwaardigd Beertema lopen framen en hem smerige leugenachtig woorden in de mond leggen, omdat hij niet bereid is mee te gaan in het toneelspel van deze links liberale Tweede Kamerleden. Wat is het links liberale deel van de de Tweede Kamer toch afgezakt naar een bedenkelijk niveau. God (van Israël) zij gedankt dat het tij aan het keren is……………..maar of deze notoire links liberale wegkijkers ooit ter verantwoording zullen worden geroepen valt te betwijfelen.

    Like

  7. Marhammed // februari 24, 2018 om 07:13 //

    Met zijn allen zijn we woedend , verbijsterd , en bij de volgende verkiezingen stemmen we terug voor de ,,democratische,, partijen!

    Liked by 1 persoon

Reageer ook

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

%d bloggers liken dit: