Nieuw

Stranger Things – Het succes dat een fenomeen werd

De tv-serie is niet alleen een nostalgische heimwee naar de kleding, muziek en gadgets van de jaren tachtig, maar ook een verlangen naar een verloren veiligheid en een meer traditioneel Amerika, gesymboliseerd door de jongens in het kleine stadje Hawkins.

Door: Mohamed Omar – Vertaling: ‘Rommel’

Netflix’s science fiction televisieserie Stranger Things heeft nu zijn tweede seizoen afgesloten en het derde seizoen begint in april met filmen, meldt Daily Express. De serie biedt een ware overdosis van een jaren tachtig nostalgie – meer jaren tachtig dan de jaren tachtig – maar geeft toch een variatie aan smaak. In het derde seizoen krijgen de kijkers, die de ontwikkeling van de hoofdrolspelers van kind tot nerveuze middelbare scholier volgen, meer te weten over hun levensloop.

Het eerste seizoen van de tv-serie begon in juli 2016 met uitzenden, en werd onmiddellijk zowel een succes als een fenomeen, en geeft bij uitstek uitdrukking aan  de hedendaagse golf van de jaren tachtig heimwee. Het hart van de serie is een kwartet jongens, Mike (Finns Wolfhard), Dustin (Gaten Matarazzo), Lucas (Caleb McLaughlin) en Will (Noah Schnapp).

De jongens wonen in het fictieve stadje Hawkins, Indiana. Daar doen ze iets dat veel jongens – en niet zo veel meisjes – destijds speelden: een rollenspel spelen. Het meest populaire rollenspel in die tijd was Dungeons & Dragons. Er is een scène in Steven Spielberg’s film E.T. uit 1982, waar je kunt zien dat Elliot en zijn vrienden in een kelder zitten en D&D spelen.

In een rollenspel creëert iedereen een alter ego, zoals een krijger, een tovenaar of een dief. Dan ga je op avontuur en verken je tunnels en ruïnes, vecht je tegen monsters en ontdek je schatten. Het avontuur wordt geleid door een speler met de titel Dungeon Master (DM). Kortom: je zit rond een tafel, vertelt verhalen, gooit dobbelstenen, eet chips en drinkt cola.

Wat er in Stranger Things gebeurt, is dat het fabelachtige – en vreselijke – de echte wereld binnendringt. De veiligheid van het idyllische stadje wordt vermorzeld wanneer een van de jongens van de groep verdwijnt in het bos. Lokale politiechef (Jim Hopper) krijgt de zoekopdracht. De jongens gebruiken hun ervaringen uit het rollenspel om te interpreteren wat er gebeurt. Wanneer ze bijvoorbeeld ontdekken dat Will vast zit in een parallelle werkelijkheid noemen ze dit de “The Upside Down” (of “de omgekeerde wereld”), en gebruiken een Dungeons & Dragons beschrijving van de fictieve wereld “Vale of Shadwos” om het te begrijpen.

En net zoals in E.T. krijgen de jongens een vreemd wezen als gast in het rollenspel. Het meisje Eleven (Millie Bobby Brown) is geen alien, maar net zo zwijgzaam en raadselachtig als E.T. In het D&D rollenspel speelde Will een goochelaar genaamd “Will the Wise” die vuurballen kan schieten. Nu blijkt dat Eleven telekinetische krachten heeft die kunnen helpen bij het vinden van Will. Ze wordt Eleven genoemd omdat de staat haar van haar moeder heeft afgenomen toen ze nog maar een baby was. Ze groeide op in Hawkins Laboratory, waar ze werd onderworpen aan experimenten als onderdeel van CIA’s geheime operaties tijdens de Koude Oorlog.

Het eerste seizoen gaat over hoe de jeugdige onbekommerdheid verdwijnt wanneer de jongens een bovennatuurlijke, ijskoude kwaad ontmoeten, terwijl de tweede gaat over hun poging om te leven met het trauma, en dat zij zich, door het dragen van deze geheime ervaring, niet meer zoals anderen voelen.

De gebroeders Duffin, die de televisieserie hebben gemaakt, hebben, op zijn minst, typisch politiek correcte meningen. En dat blijkt soms, zoals ze bijvoorbeeld een negroïde karakter, een zogeheten “token black guy” in de rollenspelgroep hebben geplaatst, wat in de vroege jaren 1980 uiterst zeldzaam moet zijn geweest. Rollenspel was, en is nog steeds, typisch voor blanke middenklasse kinderen. Het voelt aan alsof ze het verleden willen veranderen.

Maar goede kunst – en Stranger Things is goed – is dieper dan meningen. Een gevoelige kunstenaar, dichter of filmmaker kan gevoelens en gedachten uit het onderbewustzijn uitdrukken, zijn eigen en van de hele samenleving, en iets creëren dat hij of zij misschien niet eens zelf volledig begrijpt. In de tv-serie is niet alleen een oppervlakkig heimwee naar de jaren tachtig kleding, muziek en gadgets aanwezig, maar men ervaart een nostalgisch verlangen naar een verloren veiligheid en een meer traditionele Amerikaans Amerika, gesymboliseerd door het kleine stadje Hawkins.

En wat de vernietiging veroorzaakt is dat de grenzen bezwijken en er gaten open gaan naar een onbekende gevaarlijke dimensie, zodat de monsters er doorheen kunnen komen.

De literaire onderzoeker Roland Barthes verkondigde al in 1968 “The death of the author”. De auteur stond het werk in de weg. Hoe meer je van de auteur wist, hoe minder het werk werd. En dit geldt uiteraard ook voor de filmmaker en zijn film. Het is moeilijk, ongeacht bewuste intenties van de maker, niet te denken aan het belangrijkste vraagstuk van onze tijd en grootste zorg, namelijk te weten hoe niet alleen Amerika maar de hele westerse wereld wordt getransformeerd door de vergruizing van grenzen en de massa-immigratie uit de derde wereld. Niemand weet hoe deze transformatie zal eindigen.

In Stranger Things zijn het arrogante wetenschappers in de Hawkins Laboratory die door hun experiment een gat of poort naar de omgekeerde wereld hebben geopend. Ze kunnen het gat niet sluiten, maar probeer tevergeefs te voorkomen dat het groeit. De wezens uit de andere dimensie dringen in ondergrondse tunnels door. In onze echte wereld zijn het de politici die de grenzen hebben geopend en de controle zijn verloren. Ze kunnen het niet stoppen en het blijft groeien. De migranten uit de derde wereld zijn natuurlijk geen monsters, maar mensen. Maar je kan stellen dat de monsters in de televisieserie de zorgen en onrust symboliseren die mensen in het Westen voelen voor massale immigratie. De open grenzen, het “gat”, laat ons onbeschermd, en niemand begrijpt echt wat er gaande is.

De verkiezingsoverwinning van Trump kan in het licht van deze bezorgdheid begrepen worden. Met de ontbinding van grenzen spelde Trump een Muur met een grote M. De Trump-beweging is, net zoals in de televisieserie Stranger Things, gekleurd door een heimwee naar een veiliger tijd, uitgedrukt in de slogan “Make Amerika Great Again”, en waarschijnlijk was het de toespraak van Reagan van de jaren ’80 waar velen aan dachten. Trump won de verkiezingen en Stranger Things werd een succes.

De regering had zijn experimenten op laboratorium Hawkins boven de hoofden van de mensen uitgevoerd, en in plaats van zijn fouten te erkennen die ertoe hebben geleid dat het gat opende, doen ze er alles aan om het te verduisteren en geven de schuld aan anderen. Het is gemakkelijk om een ​​parallel te zien in het multiculturele experiment, dat nooit veel steun van de bevolking heeft gehad. En toen het verkeerd begon te gaan, verdoezelde men het. In Stranger Things krijgen de hoofdrolspelers van de autoriteiten te horen dat hun ongerustheid alleen maar is gebaseerd op fobieën en overreacties, op dezelfde manier wat massa-immigratie critici vandaag de dag moeten aanhoren, dat ze lijden aan islamofobische en racistische waanvoorstellingen. Alles is goed, vertrouw je autoriteiten.

In hun poging om de verduistering van de regering bloot te leggen, krijgen de hoofdrolspelers de hulp van een privédetective genaamd Murray Bauman. Hij verzamelt informatie waaruit blijkt dat de overheid niet zeggen wat er werkelijk gaande is, en speelt ongeveer dezelfde rol als de alternatieve media journalist in het echte debat over immigratie. Hij wordt bijgevolg ook afgedaan als “complottheoreticus”.

”Those people…”, zegt Bauman over degenen die liever zwijgen en zich houden aan de officiële verklaringen. ”They’re not wired like me and you, okay? They don’t spend their lives trying to get a look at what’s behind the curtain. They like the curtain.”

Degene die de missie krijgt om het gat te sluiten en Hawkins te redden van de monsterinvasie is Eleven. Zoals gezegd, had ze speciale psychologische vermogens en kennis van de omgekeerde wereld. Maar ze wordt gezien als een ‘dumbo’ en kan zichzelf niet eens begrijpelijk uitdrukken.

In de loop van het verhaal wordt Eleven echter meer en meer normaal, wat vergeleken kan worden met hoe “immigratie critici” eerst als dumbo’s aan de buitenkant werden beschouwd, en in de praktijk stom waren, omdat hun stem niet werd gehoord, maar als de werkelijkheid steeds moeilijker wordt om te verbergen, normaliseert deze en beweegt zich naar het midden. In de laatste aflevering van seizoen twee komen we te weten welke naam Eleven krijgt en een normaal leven gaat leiden. Ze wordt opgericht.

Bron:

https://samtiden.nu/2018/02/stranger-things-succen-som-blivit-ett-fenomen/

Altijd op de hoogte blijven van het laatste nieuws?

Volg ons dan nu op Telegram via > deze link < !

Doe mee met 945 andere volgers

De redactie van deze site modereert niet de reacties op voorhand, opdat u openlijk en direct met elkaar kunt discussiëren. U bent zelf verantwoordelijk voor wat u schrijft in het reactieveld. Het recht om de wet te overtreden, het oproepen tot moord, doodsverwensingen en dergelijke, is echter voorbehouden aan de redactie. Als we dan toch voor de rechter moeten verschijnen, staan we daar liever zelf dan dat we gedwongen worden uw e-mail-adres en IP-nummer af te geven onder bedreiging van overheidsgeweld. Dus houd je een beetje in of wees creatief.

About Rommel (6375 Articles)
Altijd in oppositie.

3 Comments on Stranger Things – Het succes dat een fenomeen werd

  1. D&D. *Ergens een D20 vandaan pakt en kijkt of ik de stats van mijn druïde AllesisNiks nog weet*

    Like

  2. ik heb op zolder nog een paar D&D en boeken liggen die ik had meegenomen. Maar het meeste heb ik aan een D&D vriend gegeven toen ik naar Zweden vertrok. Ook mijn complete verzameling van Advanced Squad Leader en andere boardgames. Bij elkaar was het voor duizenden guldens materiaal.

    Like

  3. Tijl Uylenspiegel // februari 23, 2018 om 00:39 //

    Zo op het eerste gezicht geen serie die mij erg aanspreekt alhoewel ik de parallel met de huidige tijd wel waardeer. En wat betreft; “Alles is goed, vertrouw je autoriteiten.” dat stadium ben ik gepasseerd, ik vertrouw geen enkele politicus meer, noem het kwaadheid, noem het teleurstelling, geef het beestje maar een naam maar ik ben het vertrouwen in de “boven ons gestelden” volledig verloren.

    Like

Reageer ook

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s