Nieuw

Jongens waren we-maar aardige jongens

De titel heb ik maar even stiekem geleend van Nescio. Kent u dat, je leest ergens een bericht en plotseling dwalen je gedachten af naar lang vervlogen tijden, en terwijl je gedachten afdwalen schieten je steeds meer anekdotes te binnen.

Nou ja u heeft dat misschien niet, ik wel in elk geval, en ik prijs me gelukkig daarmee, zo heel nu en dan herleef je dan een periode in je leven, meestal de gelukkige dat valt wel op, de rotdingen die verstopt je geheugen net wat verder weg lijkt wel. Gelukkig maar, er is al meer dan genoeg ellende op de wereld.

Maar goed, dit keer werd mijn geheugen “getriggerd” door een bericht in de krant dat er in Den Haag gebouwd wordt aan een grote nieuwe fabriekshal waar treinen en sneltrams onderhouden gaan worden. Een hele grote hal heeft men daarvoor nodig; 175 mtr. lang 22 mtr. breed en maar liefst 12 mtr. hoog. Nou ja er zijn meer en soms ook wel grotere fabriekshallen, nee het verhaal ging verder en vertelde dat het aan de Westvlietweg zou komen.

river-2384749_640

( n.b. de foto’s zijn niet van de genoemde plaatsen, we zijn gebonden aan foto’s die niet auteursrechtelijk beschermd zijn)

En ja daar ben, of liever gezegd was ik wel redelijk bekend, en dus vroeg ik me af waar dat dan zou moeten gebeuren en dus keek ik even op Google Maps. Nou ja ik heb het (nog) niet kunnen vinden maar in mijn geheugen ging een luikje open en daardoor dwaalde ik af naar mijn jeugd. Wij gingen toen ik klein was weleens met een grote groep naar Drievliet, om nauwkeuriger te zijn naar het “kippenbruggetje” aldaar, recht tegenover de toenmalige speeltuin Drievliet. Tegenwoordig is dat een groot en redelijk bekend familiepark maar toen nog niet. Een flinke speeltuin met aan de voorkant een groot restaurant. (Dat er trouwens nog steeds zit maar plots minder groot lijkt dan toen, misschien komt dat omdat ik toen zelf kleiner was)

En ja wij gingen niet naar de speeltuin, die waren we ternauwernood ontgroeid, nee wij gingen zwemmen bij het ophaalbruggetje, best spannend was dat, zo nu en dan kwam er een vrachtschip voorbij dat voor golfslag zorgde en de dapperen onder ons probeerden weleens zo’n schip vast te grijpen, levensgevaarlijk natuurlijk maar op die leeftijd zie je geen gevaar, althans die dapperen niet. Kwam er geen boot dan gingen we van het bruggetje afspringen. Best hoog vonden wij maar er waren er altijd wel weer een paar die het nodig vonden nog een stukje hoger te klimmen.

Nee ook daar hoorde ik niet bij, ik was niet zo’n heel geoefende zwemmer, ik had weliswaar mijn eerste diploma maar mijn zwemkunsten stelden niet zo heel veel voor. Ik vermaakte mij meer met de binnenband van een vrachtwagen.boy-812993_640.jpg Die was eigenlijk van mijn oudste broer maar die was het inmiddels zo’n beetje ontgroeid en dus mocht ik hem wel meenemen, ik nam meestal een koordje mee waarmee ik hem dubbel vouwde en er een soort bootje van maakte, je moest wel oppassen waar het ventiel kwam te zitten !!

Drievliet, de naam zegt het al was een soort driesprong van de Vliet, wij gingen altijd naar het “Voorburgse” deel, nou ja het hoorde geloof ik tot Den Haag maar voor ons lag het in Voorburg en een klein stukje verderop lag het doofstommeninstituut Effatha, nou ja zo noemden wij het, tegenwoordig heet dat heel chique een “Audiologisch Centrum”.

Misschien heette dat vroeger ook wel zo maar dat waren geen benamingen die pasten in ons taalgebruik.  Wij hadden thuis nog zo’n grote radio op lampen en dat noemde niemand audio hoor, dat waren exotische woorden. Met een beetje geluk kwam er zo nu en dan een doofstomme langs want dat was voor ons natuurlijk een bezienswaardigheid, aan de buitenkant zag je er niks bijzonders aan maar als ze per ongeluk iets probeerden te zeggen stonden ze gelijk in het middelpunt van de belangstelling. En achter hun rug lagen wij besmuikt in een deuk.

Zo gleden de jaren voort en op zeker moment ging ik naar de Middelbare School, ik werkte destijds zaterdags en soms ook ’s woensdags bijmarket-1092519_640 de broer van de groenteboer bij ons op de hoek die met groenten op de markt stond. Op zaterdag stond hij op de markt in Voorburg, hij had een struise hoogblonde vrouw waar menig man zich nog een keertje voor omdraaide en twee prachtige hoogblonde dochters die jammer genoeg voor mij een paar jaar ouder waren dan ik en niet in mij geïnteresseerd waren. Tikkie ordinair waren ze wel maar dat was ik zelf waarschijnlijk ook dus dat viel niet zo op.

Met het geld dat ik op de markt verdiende spaarde ik, dat was best bijzonder geloof ik binnen onze familie, maar zo kwam het dus dat ik op zeker moment een voor die tijd flink bedrag had (iets meer dan honderd gulden !!) en een deel daarvan heb ik gebruikt om een tweedehands kano te kopen. (in mijn herinnering heb ik er negentig gulden voor betaald maar dat weet ik niet meer zeker) Dat zal flink wat wenkbrauwen hebben doen fronsen, niemand had een kano, niemand had ook iets met watersport in wat voor soort dan ook. Ik ook niet maar zo’n kano dat leek me prachtig. Het was een houten tweepersoonskano en er zaten, dat vond ik nog wel het mooiste, twee prachtige hardhouten peddels bij met in het midden een messing verbinding waardoor je ze in tweeën kon splitsen. Ze waren zo mooi gevernist dat je je haar erin kon kammen. En er zaten ook hardhouten vlondertjes bij die wat minder mooi waren.

kayak-281930_640

In mijn beleving was mijn kano loeizwaar en er waren tenminste twee man voor nodig om hem te verslepen. In eerste instantie kwam hij in mijn vaders pakhuis terecht waar mijn vader zijn ladders opsloeg en ’s winters ook weleens markiezen maakte.

In het vroege voorjaar ben ik druk aan de slag gegaan, schuren was niet mijn favoriete hobby maar verven des te meer, de zijkanten had ik blauw gemaakt en de bovenkant wit, prachtig vond ik het! En anderen gelukkig ook… Maar toen kwam het, iemand vertelde mij dat ik de naden in de bodem eerst met draden op moest vullen en daarna moest het geteerd worden. Zo gezegd en zo gedaan, een flinke klus dat wel maar uiteindelijk lukte het.

Intussen was het voorjaar uitgebroken en dus moest hij (of moet je tegen een kano ook zij zeggen?) het water in. Dat is nog een flinke klus geworden, met een stel vriendjes en mijn grotere broers die ik had opgetrommeld werd hij naar de Vliet gesjouwd (2 km. ! verder) en te water gelaten. En daar ging ik! Vervelend was wel dat er al vrij snel water naar binnen sijpelde, hoe kon dat nou, ik had de naden toch zo mooi dichtgemaakt ? Nou ja, zo nu en dan met een blikje wat lozen en dan ging het wel. De volgende dag was wel vervelend want toen lag hij helemaal vol en moest er echt een emmer aan te pas komen. Korte tijd later vond ik een plekje aan het eind van de Jan Thijssenweg bij de Hoornbrug waar een klein slootje zat met een bruggetje en daar zat een bedrijfje dat polyester kajaks en roeiboten maakte en daar mocht ik mijn kano stallen, een heuse ligplaats ! Er waren destijds nog geen Turken en Marokkanen die je kano vandaliseerden maar als hij langs de kant in de Vliet lag dan bestond bij het passeren van vrachtschepen het risico van beschadiging en ik had me een ongeluk staan schuren en verven dus dat was ongewenst.

Tot mijn niet geringe verbazing was de lekkage na een week of wat plots verleden tijd (ja hoor eens, wist ik veel dat hout even nodig had om te zetten in het water !) Tja ik had natuurlijk de ballen verstand van boten of kano’s en ik had niemand in mijn omgeving die iets met varen of boten had dus daar hoefde ik ook niet aan te kloppen. Ik werd een beetje gezien als excentriekeling maar dat had ik wel vaker dus dat maakte weinig indruk en heeft me nooit weerhouden. Het grappige was dat ondanks dat men een beetje meesmuilend over mij en mijn kano deed ze successievelijk kwamen vragen of ze een keer mee mochten, of dat ze hem een keertje konden lenen. Uitlenen deed ik niet graag en slechts bij hoge uitzondering, maar meevaren dat vond ik wel grappig, ik was natuurlijk op mijn manier best behendig geworden al zeg ik het zelf. Ik heb ook in mijn ogen flinke tochten gemaakt, tot bij de sluis van Leidschendam zelfs !sluis-1529924_640 Ja hoor eens, dat lijkt op de kaart misschien niet zo ver vanaf de Hoornbrug maar kanoën gaat op spierkracht hè en ik moest ook nog terug…

Op Google streetview viel te zien dat de Westvlietweg door de jaren heen nog niet zo heel veel veranderd is (gelukkig), het is nog steeds een lommerrijke weg langs het water met zo hier en daar een villa met oprijlaan en rijtjes minder chique maar wel hele mooie rijtjeshuizen. U moet mij gewoon niet geloven maar even op Google kijken, het is nu nog mooi maar er zal ongetwijfeld wel weer ergens in een kamertje achteraf een plan liggen voor de zoveelste vinexwijk. En kano’s ? Nou die zag je toen al niet veel maar nu helemaal zelden.

Wat moet zo’n artikeltje nou op een rechtse en islam-kritische site zult u zich misschien afvragen. Ach zo nu en dan moet je de dagelijkse narigheid in onze multiculturele parallel samenleving even laten voor wat het is (en dreigt te worden) en terugdenken aan de tijd dat Nederland Nederland nog was. Want “Toen was geluk nog heel gewoon”.

Doe mee met 7.560 andere volgers

About Tijl Uylenspiegel (375 Articles)
Tijl denkt altijd eerst goed na voor hij iets stoms zegt.

18 Comments on Jongens waren we-maar aardige jongens

  1. Tijl Uylenspiegel // augustus 6, 2017 om 14:28 //

    Inmiddels heb ik geloof ik wel de locatie ontdekt waar de hal moet komen, ik werd een beetje op het verkeerde been gezet doordat er in de krant stond dat het onder Den Haag viel, in mijn tijd was dat stuk volgens mij Leidschendam of Voorburg maar Den Haag steelt aan alle kanten stukken grond erbij dus nu zal het wel Haagsch zijn….

    Like

  2. Tijl, een geweldig, heerlijk verrukkelijk schrijfsel !! Even achterover leunen en lezend genieten. Terwijl ook bij mij enkele fijne en speelse kindherinneringen komen bovendrijven. Vooral niet stoppen hiermee !!!

    Like

  3. Tempelier // augustus 6, 2017 om 14:56 //

    Heel mooi neergepend ,en juist ook vroeger kon een kind gewoon kind zijn nu is dat helaas onmogelijk geworden ,reden te meer om dergelijke nostalgische herinneringen te koesteren
    en te strijden voor de toekomst van onze jeugd …..

    Like

  4. ‘Vroeger’ is relatief. Er was een tijd in de fase van Vroeger, en nog voordat de Pedagogiek gestalte kreeg, waar kinderen niet behandeld of zelfs gezien werden als ‘kinderen’. Deze mensjes werden gezien als kleine mensjes respectievelijk kleine volwassenen en werden dusdanig behandeld en ingezet in het familiaire leven. Een leven dat zich kenmerkte door de rauwheid van het bestaan gebaseerd op overleven. Deze kleine volwassenen waren getuige van alles wat zich afspeelde in een samenleving en daarbij werden zij niet ontzien ‘omdat zij slechts kinderen’ waren. Deze fase van vroeger of deze gang van zaken was en IS er niet één die opgeld deed en DOET in alle culturen verspreidt over de Wereld en altijd is er sprake (geweest) van Subculturen.
    Korte introductie Pedagogiek:
    http://mens-en-samenleving.infonu.nl/pedagogiek/31500-stromingen-binnen-de-pedagogiek.html
    http://www.gommansonline.nl/files/overzicht_pedagogische_stromingen.pdf
    https://www.studeersnel.nl/nl/document/hogeschool-van-amsterdam/inleiding-pedagogiek/samenvattingen/samenvatting-inleiding-pedagogiek/34133/view?has_flashcards=true

    Ook ná het ontstaan van de Pedagogische stroming alsook tijdens die ontwikkeling, is er nog altijd sprake van subculturen en/of een diversiteit van maatschappelijke modellen. Gezien in de huidige tijd en in onze contreien is er nog altijd een verscheidenheid aan maatschappelijke subculturen. Ook al gaan kinderen nu ‘allemaal’ naar school, dat neemt niet weg dat een kind op het platteland (bijvoorbeeld) zich nog altijd mede moet inzetten om een deel van de beslommeringen van het agrarisch leven op zich te nemen, eer het zichzelf mag gaan vermaken met (bijvoorbeeld) slootje springen; bomen klimmen; skelter rijden; pony rijden; hoepelen; schommelen; carbid schieten en weet ik wat nog meer. Het kind misschien uitgezonderd welke leeft en opgroeit binnen een gezin waar een godsdienstwaanzinnige de scepter zwaait en het kind opgedragen wordt vooral geen plezier te hebben en zoveel maal daags op de knietjes op een matje voor het bedje enzovoorts. Daarentegen kan een kind wonende in
    een metropool dit laatste ook ondervinden, maar het gros en in deze tijden is wellicht lid van de een of andere vereniging en/of kan nog terecht in (bijvoorbeeld) een tuin, speeltuin, liefderijke huiskamer; een braakliggend terrein, etc. om zich tegoed te doen aan spel en fantasie met andere kinderen, met of zonder volwassen begeleiding, hetgeen de sociale- , communicatieve- en fysieke vaardigheden zou kunnen bevorderen. Weer anders wordt het wanneer het kind door een zgn vrije opvoeding getuige is/mag zijn van alle volwassen kwesties, welke het misschien in verlegenheid kan brengen c.q. het in vroeg stadium kennis opdoet waar een ander kind in een andere situatie deze niet meekrijgt. Het hebben van oudere dan wel jongere broertjes/zusjes geeft weer andere ontwikkelingen mee … Anders wordt het ook wanneer een kind niet in een vrije, blije speeltuin terecht kan omdat het hieraan ontbreekt of omdat het wordt geziekt en getreiterd door kinderen met een andere invalshoek (…) en gebrek aan gezonde sociale vaardigheden. Dan hebben we nog de media zoals de theefee die in veel huishoudens een familiaire conversatie (tevens aandacht) heeft overgenomen en/of wanneer het de ouders c.q. opvoeders ontbreekt aan pedagogische vaardigheden en/of ‘liefde’ ..
    …. STOP ….
    Over dit alles en nog véél meer zijn vele interessante onderzoeken reeds gedaan en boeken reeds geschreven. Generaliseren heeft daarom dan ook geen enkele zin, aangezien de materie (zoals de meeste materie) vaak complexer is dan op het eerste gezicht lijkt.

    Hetgeen uiteraard niets afdoet aan het gegeven dat ook ik ieder kind een gelukkige en blije jeugd gun en toewens. Beseffende dat er tussen wens en realisatie werelden van verschil zitten.

    Like

  5. Da’s niet mooi … Zojuist een reactie neergeschreven helaas direct in het reactieveld van een pagina lang … de hele boel flikkert heel onaardig zo in het spamfilter. Wilt u hiernaar even omzien aub? Mocht het de moeite wellicht toch waard zijn, zien we het vast weer terug? Danku.

    Like

  6. @Greengo

    Geregeld 😉

    Like

  7. Thxx!

    Like

  8. Esperanza // augustus 6, 2017 om 23:52 //

    Wat een fijn stukkie weer, Tijl. Carmiggelt kan d’r bijkans een puntje aan zuigen.
    Je passie voor bootjes zat d’r kennelijk al vroeg in..
    Even wachten nu nog op Rommel met Dingetje en kale kano 😉

    Liked by 1 persoon

  9. Tijl Uylenspiegel // augustus 7, 2017 om 00:06 //

    Dat heb ik me ook weleens afgevraagd Esperanza, ik weet het niet. Er zat wel een hele lange tijd tussen de kano toen en mijn kajuitbootje nu.

    Like

  10. Esperanza // augustus 7, 2017 om 00:11 //

    Goeie gast, die Nescio.
    ‘Het lot van den mensch is verdriet te hebben, wanneer hij z’n doel niet bereikt en wanneer hij z’n doel bereikt heeft.
    “Er is geen troost in de deugd en er is geen troost in de zonde.
    Daarom laat blijmoediglijk af van alle verwachting.’

    Like

  11. Esperanza // augustus 7, 2017 om 00:17 //

    @Tijl 00:06

    Rijdend op een paard golft het ook enigszins, waarna het d’r uiteindelijk toch van is gekomen.:-)

    Like

  12. Tijl Uylenspiegel // augustus 7, 2017 om 00:22 //

    Greengo mijn stukje handelt ruim een halve eeuw geleden dus ja dat vind ik vroeger, mijn ouders konden waarschijnlijk het hele woord pedagogiek niet spellen laat staan dat ze de betekenis ervan kenden. Wat ze wel konden was hun kinderen, waar ik er eentje van was liefdevol opvoeden. Wij zijn als kinderen in zo’n beetje alle speeltuinen van Zuid-Holland en omstreken geweest, hebben de meeste dierentuinen gezien en ga zo maar door. We gingen als gezin naar het strand van Scheveningen, Kijkduin of Hoek van Holland of naar de kermis op het Malieveld, je kunt het zo gek niet bedenken, en ik geloof niet dat ze het met tegenzin deden, in tegenstelling zelfs. En dat gebeurde allemaal op de Solex of in het geval van Ouwehands Dierenpark of Artis met de trein. Nee we maakten geen buitenlandse reizen, daar ontbraken gewoon de financiële middelen voor, maar de intentie om te zorgen dat wij ons konden vermaken die was er niet minder om.

    Like

  13. @Tijl, dat stukkie was geen reactie op jouw schrijven, maar op het schrijven van Tempelier.

    Like

  14. Maar ik zal denk ik beter stoppen met moeilijk doen …

    Like

  15. Tijl Uylenspiegel // augustus 7, 2017 om 01:11 //

    Nee hoor maar ik begreep het verkeerd.

    Like

  16. Tijl, precies.

    Like

  17. Esperanza // augustus 7, 2017 om 01:24 //

    Like

  18. Esperanza // augustus 7, 2017 om 02:34 //

    ‘Nederland is het eerste land ter wereld dat prostituees te kijk zette in etalages, dat abortus en euthanasie legaliseerde, het homohuwelijk mogelijk maakte. Dat zijn allemaal dingen die direct ingrijpen in het hart van het sociale leven. Het zijn innovaties die lijnrecht ingaan tegen het instinct van gewone mensen. En daarom is het tijd voor de Nederlanders om wakker te worden.’

    https://www.groene.nl/artikel/mensen-moeten-minder-denken

    Like

Reageer ook

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: