Nieuw

Excuusvlogger blijft tuigvlogger

Ismail Ilgün

Door ingezonden: Van Hamelen

Weer een schoolvoorbeeld van mislukte integratie gepaard met een impotente rechtsgang. Omdat deze tot “treitervlogger” omgedoopte Turkse jongen met een camera “sorry” zegt ontloopt hij zijn straf. De rechtbank legt de zaak naast zich neer als hij aan een paar “verzoeken” voldaan heeft. Wat vooral betekent dat hij even “sorry” zegt en doorgaat. Beloond voor zijn florissante verleden door het AD, kreeg hij de opdracht een paar clippies van zijn nieuwe matties te schieten in beruchte wijken.

“Waarvoor ik ze bij deze wil bedanken want in de serie leggen ze een paar pijnlijke punten bloot.”

Aflevering 1 Spangen

Zijn intro bestaat uit fragmenten die hem zo populair hebben gemaakt bij het grootste deel van zijn achterban. Het is in de eerste twee delen als terugkerende propaganda om alsnog een middelvinger te geven aan betrokken bewoners, agenten en de rechtsstaat te zien. Máár, hij wil het nu positief in beeld brengen dus leun ik achterover.

De eerste paar minuten van de serie scheldt de neef van Ismail in de rondte en maakt obscene gebaren. Ze rijden langs een groepje jongeren waar de meeste met een baan omheen lopen maar Ismail ziet al wel een paar potentiële matties. Vooral zodra ze het hotel uitgezet zijn gaat zijn neef nog even flink uit ze dak. Waarom ze er uit moesten wordt over gezwegen maar dat was een lekker positief begin Ismail.

De volgende shots zijn beelden van vooral niet in beeld willende figuren die Ismail naar “de hangplek” brengen. Hier en daar zie je gastjes stoer doen op scooters die horen bij groepjes die regelmatig onderwerp van discussie zijn. Als hij dan op de spot is (een snackbar) komt er een “West Side” schreeuwende vriend binnen die een dwingende toon aanslaat. Vervolgens interviewt Ismail de “Peetvader” van Spangen en manager van broederliefde. Die leeft in de bubbel dat Spangen de New York version is van Nederland. “Als je het hier kunt maken, kun je overal overleven” type uitspraken. Ook vertelt hij dat als je beroofd wordt het min of meer je eigen schuld is want dan ligt het aan je houding. Wederom, niet heel positief..

Daarna komen we aan in een boksschool en ontmoeten wij Zaka, een jongen van 21. Hij vertelt open over zijn ervaringen, met om hem heen een paar ventjes van veertien die meeluisteren. Hij begint over het stelen van een fiets waar hij mee begon en de twee pikkies naast hem kunnen hun lach niet inhouden. Die zijn dus duidelijk zelf al verder en zien dat als een minderwaardig klusje. Zelf komt de jongen een beetje apart over. Hij schommelt heen en weer en praat wartaal. Zo vertelt hij dat hij van alles één heeft, om vervolgens over twee zussen en twee broers te beginnen. Verder zie je aan hem dat hij op een dwingende manier via het uitkeringsstelsel zijn eigen zaak wil starten en ondertussen dus kennelijk niet werkt maar wel wil kickboksen.

Tot slot nog een blanke rapper uit het Westland die even moet benadrukken hoe goed de blanken het hebben. Hij had wel honderd miljonairs op zijn school als ik hem moet geloven. Waarna, Ismail nog even emotioneel afscheid neemt door iedereen “hele lieve jongens” te noemen en dan de stempel “tevreden” op de aflevering drukt.

Aflevering 2 Kolenkitbuurt

De intro is zoals boven beschreven een promo voor verkeerd gedrag met als boodschap dat het nu anders moet. Ismail gaat op een positieve manier gebruik van zijn bereik maken en zo. We kijken mee..

De aflevering begint ogenschijnlijk onschuldig met een jong rappertje.

“Ik rap over me buurt en wat ik meemaak, dit is het leven van de straat en ik hoop dat dit je raakt. Ik ben een Marokkaan en ik zie de maan”

Ik zie de maan? Vanuit dat perspectief denken op zo een jonge leeftijd is niet een teken van succesvolle integratie..
Dit is allemaal bij een rap workshop van Rachid Laamimach, grotendeels onderwerp van deze aflevering. Hij is dus medeverantwoordelijk voor de volgende rap van het volgende jongetje..

Ik ben creatief en breng goede dingen in de buurt, en zie stiekem wel dat je zusje naar me gluurt”

Dat zijn geen creatieve positieve uitingen naar mijn mening.
Daarna wordt met behulp van beeld en geluid nog even benadrukt hoe “gangster” de Kolenkitbuurt is.

Ismail praat verder met Rachid die er geboren en getogen is. Rachid krijgt de vraag: “Wat is het verschil tussen toen en nu”? Het antwoord blijft uit. Hij vertelt dat jongens niets kregen maar met een laag inkomen op straat leefden. Dat gezinnen met zes á zeven kinderen geen geld hadden en op straat terecht kwamen. Dan onderbreekt hij zijn antwoord om aan te tonen waar het allemaal begon, waar hij en veertig man regelmatig op de hoek van een straat te vinden waren. “Wat is het gekste wat je hier hebt meegemaakt?” vraagt Ismail. Hij vertelt hoe een hoerenneukende drugsdealende junk van vier hoog naar beneden dook alsof het een leuk, stoer verhaaltje is. Ismail bestempelt nog even de hele buurt als “negatief” en Rachid doet nog een aantal verkapte bekentenissen.

Daarna start weer een stukje workshop. Het begint positief maar al snel zetten ze een kleine jongen neer als crimineel. Ze laten hem zijn anti-Wilders tekst voordragen..

“Vijf, zeven, één, drie, Wilders wil me weg hier, ze dromen komen niet uit en dat maakt me happy.”

Maar Wilders wil alleen criminele mensen met dubbele paspoorten uitzetten. Er heerst duidelijk een voedingsbodem voor haat richting andersdenkenden. Op het pleintje voor de deur vertelt Rachid over het vele talent in de wijk. Ze hebben er van alles, van voetballer tot vechters en van rappers tot zangers. Geen woord over bijvoorbeeld tegelzetters, trambestuurders of andere enigszins realistische beroepen. Het is zelden dat je hoort dat iemand uit de wijk ver is gekomen. Raar! Als je succes alleen afmeet aan of iemand “celebrity status” heeft.

We gaan verder en belanden op een viering van Bevrijdingsdag. Daar praat Ismail met een Nederlandse kunstenaar die naar eigen zeggen weggetreiterd is uit de wijk en daar blijvende psychische schade aan overgehouden heeft. Ismail begrijpt dat je meeloopt en iemand zoals hij lastigvalt. Met andere woorden, het ligt aan de man zelf.

Ismail loopt met Rachid door de buurt die nog maar eens in zijn slachtofferrol kruipt. Als Marokkaan sta je altijd 1-0 achter en dat soort minderwaardigheidscomplex slogans komen er uit. Hij gooit er nog een verhaal uit waar de politie hem onterecht mishandeld zou hebben en dat wil ik nog best geloven, maar waarom moet het zo “stoer” verteld worden?

Deze serie sluit af met Anu D die zich kan identificeren met crimineel gedrag als het aankomt op geldgebrek. Zijn redding is altijd muziek geweest maar laat dat nu precies het soort muziek zijn wat “gangster zijn” verheerlijkt.

Aflevering 3 Woensel

Positief is dat de propaganda intro van de eerste twee afleveringen geschrapt is. Dit keer zijn er onder toegevoegd geluid van “gunshots” twee gasten op een scooter te zien.

“Amintje Woensel”, dat is waar we dit keer beginnen. Een 19 jarig “voorbeeld” voor de plaatselijke jeugd. Volgens één van de jongens zelf omdat hij alles doet, “hij heeft schijt aan alles”. Bekend van een paar clippies is hij vooral gewoon opgegroeid in de buurt. Ze lopen over straat achtervolgd door een groep mensen die daar de tijd voor hebben. Ismail vraagt of hij zichzelf als voorbeeld ziet in de buurt. Amintje vertelt dat hij let op leeftijd voordat hij en ze boys iemand toelaten om met hun te chillen. Als ze te jong zijn wil hij niet het verkeerde voorbeeld geven. Dat is opzicht een positief iets zou je zeggen..Behalve dat hij daarmee aangeeft zaken te ondernemen die niet door de beugel kunnen is dat heel positief.

Vervolgens zien we een paar niet in beeld willende figuren hun middelvinger opsteken. Opnieuw vol van positiviteit.

Amintje zegt dat de hangjongeren hun tijd verspillen en negen van de tien keer alleen maar problemen “tegenkomen”. Zo komen ze soms zwakkere mensen van de maatschappij tegen die zij dan, dwangmatig lastig moeten vallen? Juist, ze zoeken problemen. Maar goed, die situaties moet je volgens Amintje dus vermijden. Ondertussen lopen ze in een winkelcentrum en Ismail vraagt of hij werk heeft. “Nee man, ik werk niet man”, stamelt hij er uit. Hij heeft het ooit eens een maandje geprobeerd..Ismail in ze vuistje lachend: “Serieus?! Dat had ik weer niet van je verwacht!” Amintje vertelt verder over hoe hij aan zijn baantje is gekomen bij de Jumbo, waarop Ismail instant begint te schateren. Waar het fout ging bij de Jumbo is nog merkwaardiger. De manager had de Marokkaanse medewerkers gevraagd om niet de hele dag op God te zweren door het woordje “wollah” te gebruiken. Dat was voor Amintje genoeg om zijn verdere carrière als productieve bijdrager aan deze maatschappij op te zeggen.
Bonus: Ismail gaf hem een boks de seconde dat hij vertelde dat hij stopte met zijn werk.

Volgende shot is Ismail die vol kinderlijke vreugde aankondigt bij Fresku langs te gaan en een grote fan van hem te zijn.

In beeld verschijnen wat seksueel getinte beelden en teksten met wat muziek er onder, afgewisseld met het zwartmaken van de blanke man die opkomt voor zijn eigen tradities.

Daarna kan het interview beginnen. Fresku vertelt dat hij zich het meest thuis voelt in Woensel maar hij woont er niet? Vervolgens begint hij wangedrag van jongeren recht te praten met excuusjes. Omdat de cijfers hier hoog zijn, let de politie extra op, waardoor de cijfers nog hoger worden..Uhu..Verder denkt hij ook niet dat er Marokkanen kunnen zijn die een drugslab runnen..Ja ja..Hij legt nog even uit dat hangen met de boys logischerwijs als prioriteit één kan gelden en hij maakt een paar verkapte bekentenissen. Dan praat hij nog even goed wat Ismail allemaal op zijn kerfstok heeft staan maar fijn dat jullie met goede dingen bezig zijn.

Terug in Woensel ontmoeten we de broers Dennis en Alex. Zij beschrijven hun schooltijd in Woensel als een oorlogsperiode. Uitgekotst en weggepest heeft het ze hard gemaakt en scherp. Dankzij een contact in de breakdance scène zijn ze een succesverhaal. Want waren deze broers medewerkers bij de buurtsuper dan hadden ze alleen op geschater kunnen rekenen van Ismail.

Volgende stukje gaat over de Marokkaan Khalid. Een evenwichtige man met een eigen bedrijf en hij helpt jongeren. Hij laat zijn vroegere hangplek zien en waar hij tikkertje speelde met de politie.

Ze laten een woning zien van een weggepeste Wilders stemmer.

Er is veel overlast in een speeltuin pal tegenover woonhuizen van gezinnen. Dat kan niet volgens Khalid. Maar dan komt ie. Hij vindt dat als je wil bellen en klagen bij de politie je in de verkeerde buurt woont! Dan ga je maar een wijk verderop wonen tussen de tweeverdieners!

Afgesloten wordt er met dezelfde “scootergangsters” begeleid door het geluid van “gunshots” als in het begin.

Ismail,
Het is je in mijn ogen niet gelukt om je te verbeteren.

Foto’s van Wikipedia Commons

Doe mee met 7.610 andere volgers

About Fubar (5030 Articles)
Is van mening dat de Collaborateurs terechtgesteld moeten worden.

6 Comments on Excuusvlogger blijft tuigvlogger

  1. Semper paratus // juli 26, 2017 om 10:50 //

    Dit soort ongedierte preventief ruimen, dat is de enige oplossing!

    Liked by 1 persoon

  2. Claudia M. // juli 26, 2017 om 11:49 //

    Ik herhaal graag nog even wat ik gisteren ook al schreef; het is een regelrechte schande dat dit figuur een podium krijgt. Ik ben verder dan ook niet geïnteresseerd in deze drek, deze meuk die hieruit voortkomt. Het is schorem en het blijft schorem!

    Liked by 2 people

  3. Claudia M. // juli 26, 2017 om 11:50 //

    OT; dit artikel is natuurlijk geen drek of meuk…

    Liked by 2 people

  4. Dit is op van Hamelen herblogd.

    Like

  5. Tijl Uylenspiegel // juli 26, 2017 om 23:09 //

    Goed stukje dat mooi laat zien hoe de Turkse/Marokkaanse jeugd in elkaar steekt, constant de slachtofferrol opeisen, niet in willen zien dat ze zelf de oorzaak vormen van eventuele discriminatie, geen enkele visie wat ze in de toekomst graag zouden willen en hoe ze dat zouden kunnen bereiken. En ondanks dat het misschien onschuldig lijkt is het dat niet, ze werken vanuit groepen en daar sta je als eenling machteloos tegenover. Tegen de tijd dat ze door hun leeftijd gedwongen worden een bestaan op te bouwen is het te laat, geen enkele opleiding, op geen enkel vlak enige bekwaamheid en een strafblad van meerdere pagina’s. Tja daar zit een normale werkgever niet echt op te wachten. Maar het is allemaal onze schuld…. toch ?
    Terug naar het land van hun ouders ? Misschien denk je dat ze daar op dit soort zitten te wachten !
    Nee dan blijven ze liever hier aan de onderkant van de samenleving met een minimum inkomen zo nu en dan aangevuld met wat criminele activiteiten, en, niet te vergeten kindertjes op de wereld schoppen.

    Liked by 1 persoon

Reageer ook

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: