Nieuwsticker

Rotterdam Zuid

Door: Renato

Daar waar ik geboren ben. In de Hendrick Croesinckstraat. Hendrick was Heer van Benthuizen en werd rond 1520 geworpen door Sandrina van Kruiningen na te zijn bevrucht door haar eega Jacob Croesinck.

In 1594 passeerde de laatste longinhoud Hendrick zijn luchtpijp. Zacht fluitend tussen zijn verweerde voortanden door. Zoals de koele najaarswind die wervelend langs de afgebrokkelde en scheefgezakte grafzerken uit de nog steeds woedende tachtigjarige oorlog danste. Vierenzeventig jaren jong. Ik moet het onder de knoet van de huidige farmaceutische- en voedings terreur nog maar zien te halen.

Uit de tochtige gleuven van de verveloos klemmende voordeuren hingen morsige touwtjes
Een volksbuurt geplaveid met kleine straatklinkertjes. Overdwars op trottoir en straat geklopt. Met stoepranden van dof blauw basalt die na een regenbui glimmend schitterden in de zonnestralen en glad waren als de binnenkant van een gerookt palingvel. Uit de tochtige gleuven van de verveloos klemmende voordeuren hingen morsige touwtjes om het nageslacht, dat na de bevrijding staccato werd verwekt, de gelegenheid te geven om zich, na een ruk aan het eindje, naar binnen te wurmen. Dat ging allemaal zo en niemand haalde het in zijn hoofd om ongevraagd de deurmat te passeren. De melkboer en de bakker trokken er na te zijn uitgenodigd, met enige regelmaat aan en dat leidde niet zelden tot een ongewenste gezinsuitbreiding, waarbij een afwijkende haarkleur vraagtekens bij de goegemeente opriep. Over tochtige gleuven gesproken…

Het publieke geheim dat alle vrouwen uit de buurt met zich meedroegen bereikte zelden de mannen, behalve de glazenwasser, die zo af en toe tijdens het kuisen van de dunne siliciumlaag even vergat dat hij zich wiebelend op grote hoogte bevond. De gammele en krakende keukentafel of de piepend uitgesleten fauteuil achter het glas vroeg soms zijn visueel- en audiogerichte aandacht. Het was een heimelijke markt aan de onderkant van de samenleving.

In de kroegen aan de randen van de havens werd het werk verdeeld en het karige loon uitbetaald, waarna vele mannen het zuur verdiende geld aan de toog verborrelden en langs de huizenkant platzak naar huis zwalkten. Dus diende er door de echtgenotes neveninkomsten worden veiliggesteld om het kroost te kunnen voeden en kleden. Sommigen waren wasvrouw. Een heftig maar eerzaam beroep met zware wasketels met soda, groene zeep en bleekwater als middelen om het met remsporen en zweetplekken verrijkte textiel te neutraliseren.

Elk jaar op 5 mei werd er een groot bevrijdingsfeest gehouden. Men hing dan luidsprekers met vlaggen en wimpels uit de ramen en danste door de straten heen. Het was een homogene gemeenschap met een uitgebreide sociale controle waar iedereen elkaar kende. Gezinnen met acht kinderen waren niet zeldzaam en kapotjes waren blijkbaar prijziger dan tabak en vloeitjes. Want roken deden ze als een schoorsteen. Een wip zonder regenjas was simpeler dan een Mascotteloze peuk paffen. Mijn overgrootvader pruimde tabak en spuugde de uitgekauwde resten feilloos met een geurige donkerbruine straal in de kwispedoor die onder zijn leunstoel stond geparkeerd. Met een zwierige haal trok hij hem er onder vandaan en miste nooit. Behalve enkele spetters die mijn opoe met een vochtige doek van de vloer dweilde. Ik noemde haar opoe koekoekklok vanwege het Duitse uurwerk aan de muur. Maandverband bestond er toen niet en de vrouwen gebruikten lappen katoen in hun tent om het maandelijkse ongerief te absorberen. Het textiel werd net zoals de luiers na een intensieve wasbeurt in soda en bleekwater hergebruikt.

In de nadagen van de oorlog is er ooit een mof aan opgehangen
De kinderen speelden tot zonsondergang altijd op straat. Er was ruimte genoeg. Niemand had een gemotoriseerd vierwielig stinkend voertuig. De zeldzame uitlaatgassen die de atmosfeer in werden geblazen, vonden wij, wanneer we dit via ons reukorgaan opsnoven, een bedwelmend sensationele ervaring. Men was al blij om een fiets te bezitten en daarmee naar het werk te kunnen trappen. Maar wel voorzien van reparatiespullen in een lederen tasje aan het zadel, want de banden waren meestal poreus en uitgedroogd. Er was vet in de handel om ze er mee in te smeren en zo de levensduur te verlengen. Soms werd er, wegens gebrek aan geld, vet van uitgebakken spek gebruikt. Dan diende de vélo wel hoog te worden opgehangen om te voorkomen dat nachtelijke knagers uit de riolen zich tegoed deden aan het gemarineerde rubber. Hoorde je een nachtelijke knal in de straat, dan wist je dat iemand zijn fiets was vergeten was op te takelen.

In de straat stond een school met een stevig smeedijzeren hek, gevat in een dikke gemetselde muur. De naar buiten gebogen smeedijzeren tralies liepen uit in gevaarlijk puntige uitsteeksels en hielden ongewenste bezoekers buiten. In de nadagen van de oorlog is er ooit een mof aan opgehangen. Met een traliepunt hoog in zijn rug gestoken, uitlopend in de ruimte van zijn schedel.

Tegen de muur stonden oudere jongens vaak te hokkieknarren. Door alle deelnemers werden er knikkers bij de muur gelegd en vanaf een paar meter afstand met een ronde ijzeren kogel uit het hokje gegooid. Na een goede worp mocht je de weggevlogen knikkers houden. Sommigen werden aan splinters geknald en verhuisden na een paar nieuw gecreëerde vloeken in de straatput. Ook rolde er wel eens een kogel in. Dan werd er een hark opgeduikeld en onder gejuich weer opgevist. Het muurtje was door vele jaren intensieve bombardementen volledig uitgehold. Het gebouw was robuust opgetrokken in geglazuurde metselstenen met hoge ramen en glimmend geglazuurd blauwe dakpannen. Het vormde een soort citadel in de krochten van de linker Maasoever.

In de zeventiger jaren van de vorige eeuw is het in opdracht van onze toenmalige apparatsjiks, zoals zo veel monumentale gebouwen, gesloopt en vervangen door een moderner optrekje dat een onderwijsinstelling diende voor te stellen. Dit paste in een renovatieprogramma voor de hele buurt dat danig aan het aftakelen was en werd ingenomen door nieuwe bewoners uit het Midden Oosten. Stilaan verkleurde de wijk in een volledig andere samenstelling en nu waan ik mij in een stad zoals Diyarbakir of Mersin in het oosten van Turkije.

De wijk van mijn jeugd bestaat niet meer
De wijk van mijn jeugd bestaat niet meer en er wordt bijna geen Nederlands meer gesproken. De weemoed slaat nog wel eens toe wanneer ik sporadisch per fiets de Groene Hilledijk kruis richting De Harp (Erasmusbrug) om de Maas over te steken. In mijn prille jeugd volgde het Stoomtreintje van de RTM (moordenaar) het traject richting Dordtsche Straatweg, waarna het uitwaaierde richting Oostvoorne, Hellevoetsluis/Stad aan het Haringvliet en de Hoeksche Waard. De stank van de verbrande steenkolen wordt bij de gedachte weer opgeroepen als een vieze stiekeme meidenscheet die je regelmatig waarnam in de klas van de lagere school. Wij jongens deden iets minder besmuikt en overtroffen hen in volle glorie.

Vorig jaar trapte ik op mijn vélo na het doen van een boodschap door mijn oude omgevolkte buurt en reed een achtjarig ventje aan die uit de auto van zijn vader rende. Hij keek niet uit en ik kon hem onmogelijk ontwijken. Dus ging ik ter hoogte van de bushalte op mijn plaat. Knie en heup bezeerd. De vader van het jochie hield zich op afstand en een paar oudere autochtone dames kwamen uit de abri om mij de helpende hand te bieden. Intussen waren er een ambulance en de politiewagen gearriveerd. Eén van de dames was een overbuur-vrouw van vader en zoon en deed tevergeefs haar beklag bij de dienders over nog meer frictieveroorzakende gebeurtenissen met deze familie. De vader kwam schoorvoetend dichterbij, maar hield toch afstand. Het ventje maakte mij op een agressieve manier in niet mis te verstane woorden, maar met een Anatolische tongval duidelijk dat het mijn schuld was. Ik was even wegens misselijk makende pijnscheuten niet in staat om enig woord uit te brengen en ben nog even op het bankje in de abri blijven zitten. De ambulance vertrok onverrichter zake en de kit verdween ook weer. De vader en het jochie losten op in de zijstaat en ik besteeg met enige moeite mijn vélo om verder huiswaarts te gaan. De pijn is nog zeker een week of vier blijven hangen.

Wellicht gaat er dan heel misschien eens een lampje branden
Kortgeleden reed ik weer per fiets de bewuste straat door en trof het zelfde ventje met een plastic machine pistool en maaide in zijn levendig geïndoctrineerde fantasie zijn vriendjes neer onder het geschreeuw van Allahu Akbar. Ik pleurde bijna weer van mijn fiets, maar nu van verbazing en weerzin.

Als er nu nog mensen zijn die niet begrijpen dat we in dit land door de politiek en de media bij de neus worden genomen, dan nodig ik hen uit om eens een poosje in Rotterdam Zuid te komen wonen. Wellicht gaat er dan heel misschien eens een lampje branden. Het is aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid te veronderstellen dat zij zeer goed zijn geïnformeerd, maar sinds dertig jaar zijn ondergesneeuwd en te laf zijn om een blok te vormen tegen de omvolking. Sterker nog, zij hebben het zelf gefaciliteerd en slijten nu hun laatste dagen op hun bureaustoel met uitzicht op een riant pensioen.

Renato

Doe mee met 5.616 andere volgers

About rommel (1338 Articles)
Only dead fish go with the flow

6 Comments on Rotterdam Zuid

  1. Tjah touwtje door de brievenbus dat ging toen nog .
    Gaat nu ook nog maar dan moet je aan het andere eind van het touwtje de trekker binden van een 12 gauge anders is je huis leeg .
    Ik weet nog dat op bv de waddeneilanden alle huizen gewoon open waren geen deur op slot auto’s met de sleutels er in geen probleem .
    Ja we zijn hardt achteruit gegaan in nederigland

    Like

  2. Prachtig artikel en die situatie kan ik als ex Crooswijker volmondig beamen. Het is niet alleen in Rotterdam-Zuid verpest, maar in bijna alle wijken, uitgezonderd de karbonadebuurten van Hillegersberg en Kralingen.
    Maar ja daar komen die veelverdieners van de in het Gooi woonachtige zogenaamde journalisten van de NPO + RTL niet, totdat het ook voor hen te laat is. En dan nog, gaan ze toch naar hun 2e huis op o.a. de Antillen.
    Dat zijn de graftakken die samen met die graaiende politici ons met die kelerezooi opgescheept hebben. Ik wens ze allemaal op hun verjaardag een fatale hartaanval toe, zijn we er in 1 jaar vanaf.

    Liked by 1 persoon

  3. Tijl Uylenspiegel // mei 19, 2017 om 23:38 //

    Tja, het roept herinneringen op. Het touwtje uit de brievenbus, het klinkt nu gek maar de werkelijke reden waarom dat toen nog kon was omdat men toch niks had dat de moeite van het stelen waard was. En ja ook ik heb mij vaak afgevraagd wat nou de achterliggende reden kan zijn geweest dat men begonnen is met het ronselen van gastarbeiders. En het antwoord is verrassend simpel; om de loonkosten te drukken. Vaak zegt men dat het was omdat de Nederlanders het vuile werk niet meer wilden doen, dat is een fabel, de Nederlanders wilden ook voor vuil werk voldoende betaald krijgen, dat is wat anders. Grappig is ook dat het eerste verzet tegen buitenlanders georganiseerd werd door PvdA’ers en de nog overgebleven communisten want ze zorgden voor oneerlijke concurrentie en namen sociale huurwoningen in, woningen die de arbeiders graag hadden willen hebben. En dat terwijl de “moderne” socialisten van nu juist zo voor de open grenzen zijn en voor vluchtelingenopvang. Niet gek want PvdA’ers van nu hebben weinig meer gemeen met arbeiders, kijk maar naar de top van de partij, die hebben na het inslaan van twee spijkers al blaren op hun handen.
    Nee ik kom niet uit Rotterdam maar uit het iets verderop gelegen Den Haag, nou ja tegenwoordig is dat een kwartier of twintig minuten rijden, in de tijd van mijn ouders toen ik nog een peutertje was duurde dat wel even langer en vond men dat ver weg. Mijn vader had nog een vriend van voor de oorlog en die was ooit in Vlaardingen gaan wonen, alsof het de andere kant van de wereld was! Ze kwamen nog maar zelden bij elkaar op bezoek, niet omdat ze ruzie hadden of zo maar omdat het zo’n eind weg was.
    Veel dingen kun je je tegenwoordig nog maar nauwelijks voorstellen, mijn vader was glazenwasser en ik heb nog een foto dat hij met zijn handwagen met de ladders erop poseerde met mij op zijn arm, een handwagen! Later kwam er een bakfiets, nou ja bakfiets, het metalen en mechanische deel dan, mijn vader was oorspronkelijk timmerman/meubelmaker dus die bak die maakte hij zelf wel, dat scheelde weer een paar tientjes. Nog weer later kwam er een bakfiets met een brommermotor eraan, dat was machtig moeilijk, er zat een vaste stang aan met gas, koppeling en versnellingen en als je hem naar beneden duwde de rem, met de linkerhand moest je de bak besturen, als je zoiets vandaag de dag ter keuring zou brengen zouden ze vragen of je gek was. Best gek, mijn vader scheurde er aardig op los met dat ding maar autorijden heeft hij nooit goed onder de knie gekregen, hij deed het overigens wel. Dat hij niet veel vaker brokken maakte lag meer aan de oplettendheid van de overige weggebruikers dan aan hem. In die tijd was er nog veel alcoholmisbruik, een van de lovenswaardige dingen aan mijn vader was dat hij niet of nauwelijks dronk, een keer was hij met een oom van mij naar de kroeg geweest en mijn moeder kreeg pas in de gaten dat hij dronken was omdat hij de hele tijd en om van alles en nog wat zat te grinniken. Nou ja, die schade heb ik later meer dan ingehaald.

    Liked by 2 people

  4. Hulde voor dit prachtige stuk over hoe het eens was in Rotterdam-Zuid.
    Wat blijft is heimwee en een gevoel van machteloze woede.

    Like

  5. Henk der Niederlànder // mei 20, 2017 om 00:16 //

    Das war einmal und komt nie mal wieder.
    Leg je erbij neer en leg je erbij neer als het NL se stemvee niet anders wil zal het nog erger worden.

    Like

  6. Republikein // mei 20, 2017 om 03:29 //

    Een mooi verhaal met mooie commentaren.
    En daat laat ik het ff bij.

    Like

Reageer ook

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: