Nieuwsticker

Angsten

Dit wordt een beetje een raar artikel. Ja ik weet, verschillende van u zullen misschien denken “ja je schrijft alleen maar rare artikeltjes” maar dat hou je altijd. Nee dit keer is het vreemder dan u normaal van mij gewend bent, laat ik het dan maar zo zeggen.

U weet mensen zoals wij worden met enige regelmaat uitgemaakt dat we xenofoob of islamofoob zijn of soms zelfs beiden tegelijkertijd. Nou is een fobie een iets waarbij iemand, om doorgaans onduidelijke redenen, een overmatige angst ontwikkelt voor specifieke zaken of situaties.

In die zin is het in mijn geval dus complete onzin om mij van islamofobie te beschuldigen, ik ben niet zozeer bang van de islam als wel dat ik me er verschrikkelijk kwaad over maak. Xenofobie komt eerder in de buurt alhoewel ik dat zelf niet als angst maar eerder als ergernis zie. Ik kan me kapot ergeren aan groepen nieuwkomers die doen alsof dit land speciaal voor hun geschapen is terwijl ik vind dat ze god op hun blote knieën mogen danken dat wij politici hebben die ze hebben toegelaten.

Dat zette mij aan het denken over angst in het algemeen, en ik wil u graag meenemen in de dingen waar ik wel angst voor heb of liever gezegd; voor ontwikkeld heb. Want dat is het stomme met angst, het komt en gaat naar eigen believen. Ik zal dat even uitleggen; als je leert autorijden is dat leuk, tenminste, ik vond dat leuk. Maar dan komt het moment dat je dat felbegeerde roze papiertje (of tegenwoordig stukje plastic) hebt en dan komt dus een keer de eerste keer dat je rijd zonder iemand naast je die kan ingrijpen als het fout dreigt te gaan. Doodeng vond ik dat! Gelukkig heeft dat maar heel kort geduurd en het sloeg zoals dat hoort bij jonge mensen volledig om en ik werd verschrikkelijk overmoedig, het kon niet hard genoeg! Gelukkig neemt dat ook vanzelf weer af nadat je een paar klappers hebt meegemaakt.person-1205140_640

Andere angst dan, toen ik begon met paardrijden vond ik het niet zo eng om erop te zitten maar wel om ernaast te staan of om zo’n groot dier uit zijn stal te halen. Het absurde was dat ik niet bang was om erop te zitten en dat is niet slim, een paard is met zijn gemiddelde schofthoogte van 1.65 m. best hoog, tel daar de lengte van je bovenlichaam bij op en dan zit je hoofd toch zo’n 2 1/2 meter boven de grond en als je dat dier dan in beweging zet dan kun je aardige smakkers maken. Zeker in die beginjaren kon het mij niet hard genoeg, of zoals met springen niet hoog genoeg. Jeugdige overmoed dus. Ook dat slijt en het verstand neemt het weer over van de overmoed.

 

(Jazeker, dit is ondergetekende in zijn jeugd!)

 

 

 

Zo komen en gaan de angsten dus (als je geluk hebt). Het lijkt soms wel dat hoe jonger je bent hoe minder angsten je hebt.(zie de foto boven het stukje) De fase van mijn leven waarin ik mij nu bevind maakt mij angstig voor de toekomst, en dat is een beredeneerde angst, niet één die je de hele dag in een beklemmende greep houd maar het is er wel. Ah, zullen sommigen zeggen, hij is bang voor de dood. Mis! Nee daar ben ik niet bang voor, beter gezegd dat zal me aan mijn reedt oxideren, dood gaan we allemaal en ik dus ook, nee de angst is hoe dat gaat.

Mijn vader kreeg ergens in zijn zestiger jaren een heel zwaar hartinfarct (dat schijnt in de familie te zitten) en in die tijd waren ze nog niet zo ver als nu. Wat onveranderd is dat is dat ze je na zo’n infarct bloedverdunners moet gebruiken. Zo’n tien jaar na zijn infarct kreeg hij een hersenbloeding en zo vertelde de arts ons later, door de bloedverdunners was dat ernstiger geworden dan strikt noodzakelijk, het eind van het liedje is dat hij dat niet overleefd heeft. En nu zit ik dus in een vergelijkbaar schuitje, ik moet bloedverdunners gebruiken en ik ben daar allesbehalve gerust op. Vanaf het begin hoefde men maar naar me te kijken en ik had een blauwe plek, nee geen plekkie maar echt Jan-pak-de-leuning. Echt plekken met 20 cm. doorsnee op plaatsen waarvan ik niet eens wist dat ik me gestoten had.

Mijn angst is dus dat ik een in principe onschuldige tia krijg om vervolgens de rest van mijn leven met een scheve mond kwijlend in een hoekje te moeten hangen. Je zou het een beredeneerde angst kunnen noemen denk ik. Nou is het niet zo dat die angst mijn hele leven beheerst maar ik denk er wel met enige regelmaat aan.

Angst kent dus vele gezichten. Kwaadheid ook. En het kwaadste word ik als men mij beschuldigd van angsten die ik niet heb, ik ben niet bang voor de islam, ik ben er pisnijdig om, ik ben ook niet bang voor vreemdelingen, ik erger me er wel aan, niet zozeer omdat ze vreemdeling zijn als wel dat ze mijn geboorteland veranderen, dat ze een achterlijkheid binnen brengen waar wij reeds lang geleden afscheid van hadden genomen.

En weet u waar ik helemaal nijdig word? Van die Linkse types die denken overal maar ongevraagd een etiket op te kunnen plakken om daarmee elke ongewenste discussie dood te slaan, iemand die lijd aan een fobie daar hoef je tenslotte niet mee in gesprek te gaan, ook niet als hij met valide argumenten komt.

En dat is waarom dit zo’n raar artikel is, het begint met angsten en het eindigt in kwaadheid. Het gekke is dat angst je niet verder brengt, het remt je alleen af, kwaadheid daarentegen kan ons wel verder brengen, kwaadheid kan politici met een schok wakker schudden. Mijn advies aan critici van de islam of de ons opgedrongen multiculturele waanzin is dan ook; wordt kwaad, heel kwaad, schreeuw het van de daken, sla de malloten met hun eeuwige gezeur over islamofobie of xenofobie ermee om de oren! Schud ze wakker! Het is misschien nog niet te laat.

Doe mee met 5.718 andere volgers

About Tijl Uylenspiegel (293 Articles)
Tijl denkt altijd eerst goed na voor hij iets stoms zegt.

10 Comments on Angsten

  1. Tijl ga een beetje leven fuck al die asiel apen al die stress die je er toch onbewust van krijgt en meedraagt dat is pas ongezond en waarscheinlijk erger dan die verdunners .
    Een twee glazen rode wijn per dag verdunt ook en geloof me stress verkort pas echt je leven en de kwaliteit ervan .
    Wat minder achter de computer en wat meer in de frisse buitenlucht terrasje aan het bos restaurantje heerlijk we wachten alleen nog op het zonnetje :).
    Je verandert de wereld toch niet in je eentje en gedoseerd hou je het langer vol het is net als beginned auto rijden dat eeuwig volgas is niet goed .
    Oh heb jij ook nog fotos van je eerste klapper ? lol reedt ook mn eerste kadetilac helemaal kort hahahaha tjah leer je van .
    Me eigen wel kapot gelachen ik heb mn kenteken zo vaak over de politie scanner horen gaan dat ik m nu nog weet 40 ez 47 rofl

    Like

  2. Ik heb al jaren een moslimfobie, neen geen mosselfobie want mosselen zijn een delicatesse maar van moslims heb ik een gruwelijke afkeer én fobie, het is zelfs zo erg dat ik in de apotheek een doosje erdogan vroeg i.p.v. dafalgan.
    Mijn vader zaliger zei steeds tegen mij, “vergif moet je bestrijden met vergif” vandaar mijn vraag naar erdogan i.p.v dafalgan.

    Like

  3. Tijl Uylenspiegel // mei 4, 2017 om 18:23 //

    Nee mijn eerste klappers waren nog in de tijd dat niet iedereen met een fotograferend of filmend mobiieltje op zak liep! Maar ik heb een paar aardige gemaakt. Zonder plaatjes maar desondanks hard genoeg om nooit te vergeten.

    Like

  4. Deze moet je hebben, Jean:

    Like

  5. “Jeugdige overmoed dus. Ook dat slijt en het verstand neemt het weer over van de overmoed.”

    Het gebeurt me de laatste jaren regelmatig dat ik niet kan slapen omdat er allemaal herinneringen opborrelen die ik dacht was te vergeten. Als ik dan terugblader zie ik een roekeloze idioot die op zijn knietjes mag danken dat het leven, of god, hem genadig is geweest. Als ik het nu terugkijk kan ik met mijn verstand er niet bij. Het is een flashback van waanzin, waar ik vooral mijn eigen leven en toekomst in de waagschaal stelde. En het nare is dat als ik eenmaal bezig ben met het opvissen van een ongewilde souvenir er geen houden meer aan is en een vloedgolf volgt van dansende geraamtes die uit mijn kast springen. Ik wil je niet vermoeien met voorbeelden, en eerlijk gezegd hou ik ze het liefst ook voor mijzelf, of deel ze hooguit onder vier ogen met een biertje. Ondanks alles heb ik nergens spijt van, behalve dan die drie ex-vrouwen, en die keer dat het lekkerste wijf van de schoolavond van de Nimeto in comadronken in mijn bed lag en er niets mee deed. Omdat het me niet fatsoenlijk leek. Daar kan ik nog steeds de haren uit mijn kop van trekken

    Like

  6. Tijl Uylenspiegel // mei 4, 2017 om 23:13 //

    Ja dat biertje… dat zal er toch een keer van moeten komen rommel! 🙂

    Liked by 1 persoon

  7. Tijl Uylenspiegel // mei 4, 2017 om 23:20 //

    En wat angsten betreft, dat zie je meestal achteraf pas als je er op terugkijkt en je je realiseert hoe roekeloos je bent geweest. Wat mijzelf betreft, ik heb risico’s genomen met paarden waarvan als ik erop terugkijk er een engeltje op mijn schouder heeft meegereden. Vallen? Gewond raken? Dat was iets dat alleen anderen overkwam! Een helm tijdens het trainen? Dat was voor mietjes! Dat is jeugdige overmoed, en het is maar goed dat dat bestaat anders zou er veel minder gepresteerd worden in de wereld. No pain no gain zeggen de Engelsen geloof ik.

    Like

  8. Feniks // mei 5, 2017 om 02:02 //

    Dat van die enorme blauwe plekken door bloedverdunners na een infarct dat ken ik…
    ik slik ze niet meer, knoflook verdund je bloed ook Tijl en het is ook nog eens lekker.
    in 2010 ging ik met 6 bypassen en een tas met 10 verschillende soorten medicijnen naar huis, als een zombie door de bijverschijnselen.
    Een jaar lang groentesap gedronken en nu enkel nog bloedverdunners.
    ik ga liever gewoon dood.

    Like

  9. Feniks // mei 5, 2017 om 02:04 //

    Correctie….Bloeddrukverlagers ….

    Like

  10. Tijl Uylenspiegel // mei 5, 2017 om 02:16 //

    Het meest irritante is Feniks dat zowel vooraf als achteraf mijn bloeddruk goed was net als mijn cholesterol gehalte. Toch krijg je dan allerhande medicijnen en dat kwam dan, zei men omdat de stents die geplaatst waren moesten nestelen, ze mochten zeg maar niet verschuiven. En ja daar schrijven ze je dus de hele rim ram voor, met zoals je zei een hele vracht aan bijwerkingen. Een heel verhaal op zich, maar doordat ik aangaf dat hier niet mee te leven viel hebben ze het nu veranderd, het merendeel is geschrapt, het gaat nog steeds niet helemaal goed maar wel een stuk beter dan voorheen. Alleen de bloedverdunner en de cholesterolverlager moest ik blijven slikken. Dat cholesterol daar til ik niet zo zwaar aan dus dat slik ik niet zoveel, minder in ieder geval dan dat ze voorschrijven, de verdunners waren ze echter nogal scherp op dus dat slik ik wel, de blauwe plekken zijn inmiddels wel minder dan in het begin.

    Like

Reageer ook

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: