Nieuwsticker

Experiment: “Woningnood”

Het komt niet vaak voor dat een lezer vraagt om een bepaald onderwerp eens in de vorm van een artikel te belichten. Enigszins tot mijn verbazing vroeg Republikein mij een artikeltje te schrijven over woningnood. Dat is nieuw voor mij, normaliter schrijf ik over dingen die mij bezighouden en probeer ik daar op mijn manier mijn licht over te laten schijnen.

Een experiment dus. Nou is woningnood iets dat nagenoeg iedereen op enig moment raakt, of dat nou is bij de vreselijke zoektocht naar een betaalbare huurwoning of bij het vinden van een geschikte koopwoning, we krijgen daar allemaal een of meerdere keren mee te maken.

Daarbij doet zich een eigenaardig fenomeen voor, de term woningnood kwam na de WO II in zwang maar ook ver voor de oorlog was er al sprake van, alleen de term was nieuw. Het is dus een misverstand te denken dat de woningnood alleen maar te danken was aan de oorlog, het heeft wel een zeer negatief effect gehad op de woningnood maar het bestond ook al voor die tijd. Nou ben ik natuurlijk geen geschiedkundige of iets dergelijks en ik wil me dan ook beperken tot de periode van na de oorlog. Tijdens de oorlog was de bouw van woningen vrijwel stil komen te liggen, veel huizen waren tijdens de oorlog beschadigd of vernield en vlak na de oorlog nam de bevolking snel toe (denk aan de babyboom en de repatriëring van Indische Nederlanders)

De ouderen onder ons kunnen zich de situatie van na de oorlog nog wel voor de geest halen, “inwonen” was toen bijna vanzelfsprekend. Ongehuwd samenwonen of “hokken” zoals dat destijds genoemd werd was nog niet bepaald maatschappelijk aanvaard en los daarvan was de mogelijkheid daartoe ook nauwelijks aanwezig, ook getrouwde stellen kwamen niet of nauwelijks aan de beurt voor een woning.Laat staan als je “in zonde leefde”.

Dit alles heeft geleid tot de oprichting van talloze woningbouwcorporaties en verenigingen die stevig gesubsidieerd werden door de overheid terwijl de uitvoering in draw_shirthanden van gemeenten kwam. Iedereen die in de verstedelijkte gebieden woont kent wel één of meer wijken die na de oorlog uit de grond werden gestampt waarbij kwantiteit veel belangrijker was dan kwaliteit, met recht zou je kunnen zeggen dat er nieuwe krotwoningen werden gebouwd, pre-fabricage was een nieuwe vinding en beton werd een veelgebruikt materiaal. Bouwers waren zich wel bewust van de voordelen die het bouwen met beton met zich meebracht de nadelen werden als oninteressant aan de kant geschoven.

Jongeren kunnen zich de ellende die inwonen met zich meebracht waarschijnlijk nauwelijks voorstellen maar het heeft families vaak langdurig uit elkaar gedreven, in sommige gevallen zelfs voor altijd. pair-707509_640Stel je maar voor; een jong stel, net getrouwd neemt hun intrek in een voor hen gereserveerde kamer vaak met alleen een bed en een kast. Huizen waren destijds nogal gehorig dus daar waren al snel de eerste problemen want wat doen jonge geliefden regelmatig? Inderdaad, die neuqen de sterren van de hemel en ja probeer dat maar eens stil te houden! Voorbehoedsmiddelen waren veel minder in zwang dan tegenwoordig en dus liet gezinsuitbreiding vaak niet lang op zich wachten. En zo stapelden de problemen zich in rap tempo op.

Men was in die dagen niet bepaald rijk dus koken werd een gezamenlijke bezigheid, iets wat toch een zekere taakverdeling vereist. Veel minder makkelijk dan je zou denken.

Maar goed, ook de overheid had wel door dat het woningtekort voor spanningen zorgde en zoals het een overheid betaamt gingen ze proberen het probleem op te lossen. Het kopen van een woning was toen eigenlijk alleen weggelegd voor de rijkeren, de gewone arbeider kon zich dat niet veroorloven en was aangewezen op een al dan niet sociale huurwoning. En zo rees de ene na de andere nieuwbouwwijk uit de grond, vaak hoger dan men tot dan toe gewend was en mede door de pre-fabricage uitermate eentonig, je had echt straatnaambordjes nodig om te weten waar je was want alles zag er hetzelfde uit. Dat neemt niet weg dat de nieuwe huurders er dolgelukkig mee waren, eindelijk ‘uit huis’ en je eigen kleine familie uit en opbouwen, wie wil dat nou niet als jonggehuwde?

naked-1434722_640Iedereen blij en gelukkig? Nou niet helemaal, ondanks het razende tempo lukte het niet of nauwelijks om aan de enorme vraag te voldoen. Ook de kwaliteit van de woningen liet ernstig te wensen over en geleidelijk aan begon het kopen van een woning toe te nemen, meestal niet zozeer omdat men dat nou zo ambieerde maar meer door nood geboren. Dat bracht met zich mee dat de prijzen voor huizen ook gestaag toenamen en al vrij snel werd duidelijk dat een eenmaal gekochte woning niet direct een eindstation was, na een aantal jaar kon je het met winst verkopen en met het nieuw verworven kapitaal een mooiere of grotere woning kon aanschaffen.

Een aanjager daarbij was dat de huurprijzen een steeds grotere en terugkerende aanslag op de portemonnee vormde, die huurprijzen kwamen mede door de overheid tot stand en ja dan weet je het wel, de overheid weet na vele jaren innen en verhogen van belastingen behoorlijk goed tot hoever ze kunnen gaan. Tot aan het gaatje dus. Zo ook met huurprijzen, het staat vaak nog nauwelijks in verhouding tot het gebodene.

Erg succesvol is de overheid ook niet bepaald geweest in het oplossen van de woningnood, zelfs nu in 2017, 72 jaar na het einde van de oorlog is er nog altijd sprake van een woningtekort, zogenaamd sociale huurwoningen worden nog nauwelijks gebouwd, subsidies daarop zijn steeds verder afgebouwd en vrije sector is de norm geworden. Men noemt het echter geen woningnood meer maar woningtekort de betekenis is onveranderd.

Het stopzetten van de subsidies is hoofdzakelijk gebeurd tijdens de kabinetten van Lubbers, nee zo noemden ze het niet natuurlijk, dat zou te confronterend zijn, daarvoor hadden ze de term bedacht dat de woningbouwverenigingen moesten ‘verzelfstandigen’ wat natuurlijk gewoon politiek jargon is voor het dichtdraaien van de geldkraan. Een specialiteit van Lubbers naast het graaien in pensioenfondsen.

Er doet zich nog een eigenaardigheid voor, woningbouwers lopen altijd achter op wat gevraagd wordt, zo is nagenoeg alle nieuwbouw bedoeld voor gezinnen, gek want het aantal scheidingen is tot ongekende hoogte gestegen, daarbij wil men dat ouderen zo lang mogelijk zelfstandig blijven wonen en daar heeft men gelijk maar een flink voorschot op genomen door verpleeg en verzorgingstehuizen te sluiten. Bijkomstigheid van ouder worden is dat een van beide partners naar de eeuwige jachtvelden vertrekt de ander eenzaam en alleen achterlatend. Het resultaat laat zich raden, het aantal alleenstaanden is schrikbarend toegenomen alleen de woningmarkt sluit daar niet op aan. Wat moet een mens nou in zijn eentje of met een of twee kinderen in een eengezinswoning met voor en achtertuin?

Zoals te doen gebruikelijk is er niet één hoofdschuldige aan te wijzen van de huidige woningnood, de overheid draagt een deel van de schuld maar ook gemeenten dragen daar flink aan bij. Wat een beetje verborgen blijft is dat gemeenten bij het toewijzen van bouwgrond met € tekens in de ogen rond lopen, winst valt voor hun te behalen met het verkopen voor bouwgrond voor dure koop of huurwoningen, sociale woningbouw levert ze een stuk minder op en is bij hun niet echt populair te noemen.

Om toch nog een beetje een sociaal gezicht voor te wenden heeft men een tijd gewerkt met premiekoopwoningen, startende woningkopers kregen daarbij een niet onaanzienlijke premie bij aanschaf, in eerste instantie hebben een fors aantal mensen daar flink van geprofiteerd, vaak werden de huizen alweer met winst door verkocht nog voordat de bouw gereed was, nadat dat zichtbaar werd kwam er een termijn voordat zo’n woning weer verkocht mocht worden maar ook daar wist men met wat kunstgrepen wel onderuit te komen. Eind van het liedje is dat er nog nauwelijks premiewoningen op de markt komen, de overheid heeft niks tegen geld verdienen zolang zij het zelf doen, zodra een particulier dat gaat doen vinden ze het ineens niet meer zo leuk.

als_de_moslim...Een ander probleem was de multiculturele samenleving of beter gezegd de vele parallelsamenlevingen, de veelal oudere panden in binnensteden vormden in toenemende mate getto’s van minderheden. Falend beleid in beeld om zo te zeggen. Direct daarna vielen de vele naoorlogse wijken daaraan ten slachtoffer, de benaming ‘schotelcity’ is niet zomaar uit de lucht komen vallen. De autochtone bevolking probeerde zodra de inkomsten het toelieten hun heil te zoeken in Vinex-locaties, het leek vaak zo mooi, minder mooi was dat gemeentelijk bobo’s het wel een grappig experiment vonden om tussen al die peperdure koophuizen en vrije sector huurhuizen ook wat kleinere projecten met sociale huurwoningen te laten plaatsvinden. Eigenaardig verschijnsel daarbij is dat 99,9% van die sociale woningbouw dan wordt toegewezen aan Nemags (Nederlanders met migratie achtergrond die men vroeger allochtonen mocht noemen). Fijn is dat, koop je voor een vermogen een huis om er later achter te komen dat 100 meter verderop het gajes komt te wonen waardoor je de grote stap gemaakt hebt. Wat dat betekent voor de waarde van het eens zo dure huis dat laat zich raden, maar ja dat heb je met een experiment; sometimes you win sometimes you lose, alleen degenen die verliezen zijn niet de bedenkers van het experiment maar degenen die een huis in de directe omgeving kochten.

Nee de werkelijk schrijnende woningnood van vlak na de oorlog die bestaat niet meer maar de werkelijke woningnood is nog lang niet ten einde en soms, heel soms krijg je weleens het idee dat het kunstmatig in stand wordt gehouden. Maar dat mag je natuurlijk niet hardop zeggen van onze Rutte en Pechtold of Buma, dat zou een beschuldiging zijn en dat moeten we niet willen met z’n allen of…… ?

Doe mee met 5.434 andere volgers

About Tijl Uylenspiegel (262 Articles)
Tijl denkt altijd eerst goed na voor hij iets stoms zegt.

17 Comments on Experiment: “Woningnood”

  1. Republikein // maart 20, 2017 om 00:30 //

    Fijn artikel, en mijn verzoekje betrof min of meer de tegenwoordige “woningnood”die in het laatste stuk is beschreven.
    Bouwen voor onze nieuwe landgenoten!
    Woningnood gaat nooit verloren.
    En dus worden we weer in de zeik gezet.

    Liked by 2 people

  2. Tijl Uylenspiegel // maart 20, 2017 om 00:53 //

    Het moet gezegd Rep. dat ik er in eerste instantie tegenop zag, zoals ik al schreef ik ben gewend te schrijven over dingen die me op dat moment bezig houden of hoog zitten, maar al schrijvende viel het wel mee, het is een onderwerp waar we allemaal op gezette tijden mee te maken hebben en Tijl is daar geen uitzondering op. Daarbij komt dat ik in mijn jeugd heb meegemaakt wat het betekent als je oudste broer plots met zijn vrouw komt inwonen op een toch al niet heel ruime woning. Ook in mijn omgeving heb ik meegemaakt wat dat met families deed.

    Liked by 1 persoon

  3. Tijl Uylenspiegel // maart 20, 2017 om 01:51 //

    Ik zal eens een geheimpje vertellen, zoals jullie weten is het schrijven van artikeltjes uitgegroeid tot een soort hobby en ik vind mijn aardigheid erin dat mensen het lezen en daar eventueel hun mening over geven, het maakt mij niet uit of men het ermee eens is of niet, het kan zelfs leerzaam zijn als mensen met andere argumenten komen dan ik. Maar sinds kort heb ik een ‘knopje’ ontdekt waarmee ik kan zien hoe vaak een artikel gelezen is, eerlijk gezegd heb ik geen idee of dat knopje nieuw is of dat het er altijd al gezeten heeft, ik ben nou eenmaal niet zo’n whizzkid, maar het is wel leuk als je een middagje hebt zitten prutsen en je publiceert het op een laat tijdstip en je ziet dat zelfs dan mensen het meteen beginnen te lezen.

    Like

  4. Tijl Uylenspiegel // maart 20, 2017 om 01:55 //

    Hierzo, zit ik net te vertellen dat ik het zo leuk vind als ik gelezen wordt gaat Fubar mijn lezers weg zitten trekken! Nou leuk hoor !

    Liked by 1 persoon

  5. Dat knopje zat er al.
    Gelukt met de plaatjes zie ik 😉

    Like

  6. Tijl Uylenspiegel // maart 20, 2017 om 02:41 //

    Kun je nagaan, ik heb het pas sinds kort ontdekt. Nee een whizzkid ga ik niet meer worden denk ik.
    Maar er is een lichtpuntje, ik kan nu wel meer knoeien met mijn plaatjes. 🙂

    Liked by 1 persoon

  7. bedonderde burger nr 16.000.001 // maart 20, 2017 om 08:27 //

    @ Tijl, ik wil hier wel op reageren maar dat stuk is heel lang, langer dan dat van jou, dus zeg het maar, het is een onderdeel van ‘gestoorde roofridders’ wat nog steeds door omstandigheden niet klaar is… Maar het komt wel!

    Like

  8. Duchesne // maart 20, 2017 om 08:52 //

    woningnood is een gecreerde situatie om de grondprijzen en de prijs van onroerend goed hoog te houden. Het is slechts een administratieve handeling om meer bouwgrond beschikbaar te stellen en het is slechts een aanpassing in de wet om het wonen in andere vormen mogelijk te maken.
    Door dat vrijgeven van meer grond voor het bouwen niet te doen word kunstmatig een prijsniveau hooggehouden voor koopwoningen, wat de markt voor huurwoningen ook weer buiten verhouding hooghoud. Om dit te compenseren heeft de overheid huurtoeslag bedacht, een soort schadevergoeding die direct terugvloeit en ervoor zorgt dat een dak boven het hoofd nog haalbaar is voor de laagste inkomens. Zou er geen huurtoeslg zijn was er revolutie of een enorm aantal daklozen.
    Woningnood is een kunstmatig in stand gehouden situatie door het beperken van de woonmogelijkheden en de al dan niet toegekende gemeentelijke inschrijving die gekoppeld is aan de woonvorm.
    Zou ook de maanier waarop persoonsbelasting word geheven anders zijn zouden velen die nu apart wonen samen een woning betrekken. Het is vooral de manier waarop de staat de burgers leegrooft en de beperkingen die er worden opgelegd waardoor er woningnood is.
    Zouden deze beperkingen wordne opgeheven zou Nederland een enorme economische groei meemaken en werkeloosheid zou vrijwel geheel verdwijnen.
    De wens om iets op te bouwen en de realiteit lopen scheef van elkaar af. Zou het beleid en de gedachte om een eigen woning te bouwen anders zijn vanuit de overheid zouden velen in Nederland een eigen huis hebben en zouden de woningcorperaties kleine ondernemingen zijn.

    Wanneer een huis in Duitsland direct over de grens 2/3 tot de helft kost van een huis in Nederland dan is het niet omdat de stenen daar goedkoper zijn of de grond, maar hetheeft alles te maken met de mate waarin de overheid zaken blokkeerd of disdanig uitbuit waardoor het verkrijgen en behouden van een eigen huis in Nederland meer en straf is dan een beloning.
    Ook de heffinge van vermogensbelasting is een oneerlijke en frustrerende maatregel die werkgelegenheid en economische groei tegenhoud. Het is ene wereld waarin door regels de gewone mens word beperkt en kort gehouden.
    Wie motivatie weghaalt bij een bevolking kweekt over enkele generaties een nieuwe volksaard, die van antipathie en besluitloosheid, die van het onthechten van de sociale structuur en het werkeloos toezien, feitelijk een complete demoralisatie. Enkel een volk dat vechtlust heeft kan dit voorkomen, maar dan zal er binnen twee tot drie generaties moeten worden opgetreden tegen zulk een regeringseleid, anders word het een gewoonte.

    Dat de huidige snelle bouw van meer woningen door de overheid word gestimuleerd met meer woningen is een teken aan de wand, het wil zeggen dat de regels wel voor vreemden worden aangepast maar dat de eigen bevolking feitelijk kan verrekken.
    Prima, zo worden revoluties geboren. Meten met twee maten blijft een leven lang in het geheugen actief, langer dan al het andere.

    En wie denkt dat bij een eventuele wijzeging in het politieke spectrum de nu toegekende privileges voor de insluipers blijven gelden vergist zich, wat de een toekent kan de ander afnemen. Macht dicteerd, maar macht veranderd.

    Like

  9. Er zijn meen ik allerlei groepen mensen in de samenleving die vanwege kosten alleen al ( maar ook eenzaamheid, woon/werk tijd etc.), graag zouden inwonen, samenwonen met anderen. Dit wordt financieel echter ontmoedigt ( strafkortingen, AOW stopzetting etc.). Leegstaande panden boven winkels ivm regels van bestemming etc. Ik heb ook het idee daarom dat woningnood een creatie is geworden waarbij de markt op los gelaten kan worden, prijsopdrijving en b.v. innen of korten op uitkeringen of juist belasting heffen op extra inkomen etc. Maar goed ik ben een simpele, maar zie genoeg mensen om me heen die graag zouden willen inwonen samenwonen maar dat vanwege financien niet doen. Een moeder b.v. die graag bij haar kind wil inwonen, maar één van hen betaald het gelach door korting op…. of extra belasting op….

    Like

  10. Tijl Uylenspiegel // maart 20, 2017 om 12:04 //

    1) Bedonderde Burger ik zou zeggen zet maar neer ik ben reuze benieuwd.
    2)Duchesne een bijzondere kijk op de situatie, zo had ik het eerlijk gezegd niet eerder bekeken maar uw zienswijze snijd wel hout, ik moet er nog even op kauwen om het zo maar eens te zeggen maar dat komt omdat ik er niet eerder zo naar gekeken had, bedankt.
    3) En ook Jowitteroos komt met een stelling, in dit geval iets waar ik wel eerder over gedacht had maar nu in mijn artikeltje nog niet aan bod kwam. En inderdaad het is zo dat men vaak het gevoel heeft gestraft te worden maar daar zit natuurlijk ook een andere kant aan, denk aan het stapelen van uitkeringen; papa en mama op papier gescheiden en voeren een huishouding met zoonlief, dan worden dat met een beetje mazzel drie uitkeringen op 1 adres en leven ze dus alle drie op financieel behoorlijk hoog niveau, dat kan de bedoeling niet zijn, zeker als de echtscheiding nou niet bepaald aannemelijk is.

    Like

  11. bedonderde burger nr 16.000.001 // maart 20, 2017 om 13:11 //

    In het verlengde wat jij al stelde Tijl, hier een stuk over wonen waarvan een deel al eens op Geennieuws is gepubliceerd

    In de jaren negentig stelde ik al dat het toen huidig beleid zou leiden tot echte woningnood en armoede maar helaas hadden politieke partijen daar geen oren naar. Gegoochel met cijfers kopte het artikel uit Het Parool over IJburg, de zogenaamde oplossing voor de Amsterdamse woningnood. En goochelen met cijfers is wat men eind jaren negentig deed om een kortzichtige visie door te drijven en wat men nog altijd doet. Mensen worden aan een stuk door bedrogen. Bedrogen door politici, bedrogen door de pers. Goh, waarom zou de burger zo kwaad zijn?

    Nu, bijna twintig jaar later zal ik niet stellen dat er geen gebrek aan woningen is maar handhaaf dat de cijfers vervuild zijn en dus ook het werkelijk tekort aan woningen dat hiermee wordt gesuggereerd. Een tekort dat nu verder wordt opgejaagd door het onbeperkt laten binnenstromen van immigranten die nu eenmaal ook woningen nodig hebben.

    Verder wordt een veelheid aan vaak goede woningen in zogenaamde krimpregio’s gesloopt om de prijzen op een bepaalde hoogte te houden om de markt niet negatief te beïnvloeden. Marktwerking is waar alles om draait, maar dan wel marktwerking die constant beïnvloed wordt en dus geen echte marktwerking is. Levens van met name huurders worden negatief beïnvloedt, maar dat mag de pret niet drukken. Door constante ingrepen en beïnvloeding worden prijzen op de woningmarkt op gewenst peil gehouden wat de woningmarkt voor met name beginners negatief maakt. Huurprijzen worden hoog gehouden om de koopkant van de markt niet te laten instorten.

    In de jaren negentig werd met cijfers gesjoemeld om een schaarste te suggereren waardoor men redenen had om de huurprijs van huurwoningen omhoog te jagen om zo woningcorporaties op eigen poten te laten staan. Een ander effect dat paars hiermee wenste te bewerkstelligen was het scheppen van een grote nieuwe groep bemiddelden, die via de gecreëerde schaarste en het blijven stijgen van huurprijzen profiteerde door het eveneens stijgen van de waarde van hun koophuizen. Hiermee hoopte de PvdA een nieuwe brede groep middenklassers te scheppen die zij aan hun partij konden binden. Om dit te doen mocht hun voormalig proletariaat een schop met het voetje krijgen.

    Dit door veel PvdA kaderleden genoemde ‘lompenproletariaat’ werd per definitie de dupe van de zich tot sociaal democraten ontwikkelde socialisten die regeerden met hun nieuwe geldbeluste vrienden. Dit laatste was niet vreemd aangezien veel PvdA kaderleden inmiddels dezelfde soort banen en inkomens genoten als hun nieuwe politieke vrienden.

    De voorraad relatief goedkope huurwoningen was een doorn in het liberale oog en moest worden gesaneerd. Dit was uit te voeren via enerzijds sloop en anderzijds het optrekken van de huurprijs naar de vrije sector na renovatie of via het verkopen van grote aantallen voorheen goedkope huurwoningen. Woningcorporaties die eens als doel het huisvesten van mensen met minder inkomen hadden, werden door de overheid op deze manier tot soort particulier makelaars gemaakt, die geen belang meer hadden bij huisvesten van mensen maar enkel bij het maken van winst. En winst maak je niet door een gewild product in overvloed in de schappen te hebben liggen waardoor de prijs daalt, maar juist door een gebrek aan dat zeer gewenste artikel te suggereren waardoor de prijs stijgt. Zo werd eerst een giga woningnood op papier geschapen om deze via trucjes ook in wekelijkheid te laten ontstaan.

    Met name dankzij de sociaal democraten zitten jongeren van nu tien jaar of langer te wachten op een voor hen geschikte woning. Een tekort aan woningen dat onder andere door sloop en verkoop van huizen in stand is en wordt gehouden. Het kan best anders, maar dat wenst men niet.

    Er zijn in de Randstad en andere verstedelijkte gebieden genoeg huishoudens te vinden die graag naar een wat rustiger gebied zouden willen vertrekken maar dat door allerlei regels niet kunnen. Met name senioren, maar ook mensen die volledig afgekeurd zijn of oudere bijstandsgerechtigden voor wie er nooit meer een betaalde baan in zal zitten, zouden gestimuleerd kunnen worden de Randstad achter zich te laten, waardoor een evenredig aantal woningen leeg komt. Dit zal niet de woningnood volledig oplossen, maar is wel een deeloplossing die extra adem geeft op de woningmarkt.

    Maar helaas wordt tot nu toe de voorkeur gegeven aan het in stand houden van woningtekorten omdat dit huisjesmelkers en eigenaren van koophuizen goed doet. Zo maakt de politiek opnieuw een keuze tegen huurders en mensen met lage inkomens. Een extreme instroom van migranten zal de woningmarkt nog meer negatief beïnvloeden. Ook dit is een argument waarom men kiest voor deze instroom.

    Het enig positieve aan deze instroom is dat na decennia vergaderen en nadenken over mogelijkheden van herinrichting en hergebruik van leegstaande kantoorgebouwen, de uitvoering eindelijk naderbij schijnt te komen. Deze gigantische leegstand aan kantoorkolossen aanpakken door ze te verbouwen tot woningen kwam voordien niet van de grond. Allerlei bezwaren werden bedacht en geopperd en barricades opgeworpen om te vermijden dat deze leegstand ooit efficiënt werd aangepakt. Voor bedrijven en speculanten leidde het leeg laten staan van gebouwen belastingtechnisch voordeel op door de schade aan inkomstenderving als belastingpost af te trekken. Zodoende was er niet veel animo om de kantoren om te bouwen.

    Ook het echt oplossen van het woningtekort was niet in het belang van grote groepen investeerders in de vastgoedsector. Dat het nu wel kan ligt aan het feit dat er in een keer, een dermate grote groep urgent woningzoekenden bijkomt dat het nu uitvoeren de huidige woningnoodcijfers niet echt heel ver naar beneden zal brengen. Die woningnood blijft dus in stand. Dat zit wel snor. Om economische redenen, net als bij werkloosheid het geval is. Zo wordt het volk aan een stuk door bedrogen door hun bestuur.

    Soms gebeurt dit omdat bestuurders echt stupide zijn en voor geen millimeter begrijpen waar zaken om draaien, maar meestal eerder omdat het goed is voor de economie, economie van enkelen wel te verstaan. De slimpies, die dicht bij het bestuurlijk vuur zitten. Via het creëren van een groeiende groep die de dupe is, blijft opnieuw ook de noodzaak voor het socialisme in leven. En dat is een win/win situatie. Op deze manier blijven dikbetaalde banen bestaan binnen het circuit van bijvoorbeeld NGO’s. Daar komt nu een weelderige wildgroei aan goeddoenbedrijven bovenop, waar vaak zogenaamde socialisten eigenaar van zijn, in de directie zitten of in functies als commissaris of toezichthouder goed vertegenwoordigt zijn. Dit alles om zielige mensen bij te staan, te helpen, te verheffen en niet in de laatste plaats er ook zelf fors beter van te worden.

    Ding dong, kassa ring! Welkom in het grote sprookjesbos. Zo zitten ook veel sociaal democraten bij woningbouwverenigingen, die zich via nota’s en vergaderingen buigen over de vraag hoe de voorraad goedkope huurwoningen, die vrijwel niet meer bestaat op een eerlijke manier kan worden verdeeld onder de groeiende groep die daar aanspraak op maakt. Het stijgen van huren is keer op keer het antwoord dat, hoe tegenstrijdig dit ook mag klinken terugkeert. De huren die vanaf half jaren tachtig aan het stijgen zijn is een van de oorzaken van de woningnood.

    Bewust of door een kronkelgedachte koos men voor een manier van oplossen waarmee men juist een tekort en een extra druk op de goedkope woningvoorraad liet ontstaan. Om dit vervolgens op te lossen werd gekozen voor een nieuwe revolutionaire aanpak. Daar waar de vraag aan sociale huurwoningen sterk onder druk staat mag de huurprijs met rond de honderd euro per maand tussentijds bij het vrijkomen van sociale huurwoningen worden verhoogd. De praktijk leerde al snel dat in heel Nederland de druk inmens is, ook daar waar massa’s goedkope huurwoningen worden gesloopt. Het toch slopen van woningen wordt verklaard met het excuus dat die woningen niet meer voldoen aan de huidige woonwensen.

    Wie vandaag een sociale huurwoning zonder enige franje wil huren moet bereid zijn rond de zeshonderd euro per maand te betalen. Dat is voor iemand met een bijstandsuitkering, minimum of jeugdloon bijna onmogelijk op te brengen. Terwijl juist sociale huurwoningen er per definitie voor hen zouden moeten zijn. Een alleenstaande in de bijstand heeft een uitkering van netto iets meer dan negenhonderd euro per maand en het minimumloon ligt niet veel hoger. Huurders worden zo gegijzeld door de huursubsidie.

    Iedereen zal begrijpen dat het blijven stijgen van huren tot gevolg zal hebben dat veel huurders in de toekomst niet meer in staat zijn hun wonen te betalen. Bijna een miljoen huurders leven nu al rond de armoedegrens. Wat er met die huurders moet gebeuren die straks de huur niet meer kunnen betalen is een vraag zonder antwoord. Wonen in de auto, in een caravan, in een camper of onder de brug.

    Maar de woningcorporaties stellen gelukkig voor een zoveelste keer dat zij de woningnood gaan oplossen. Maar voorlopig enkel de woningnood bij erkende asielzoekers, de statushouders. Alle anderen zullen nog een tijdje moeten wachten. Een jaartje of tien, misschien vijftien. Ik ben niet nieuwsgierig hoe de corporaties dit willen doen, ik ken hun manier van oplossen inmiddels wel. Met meerderen een woning delen is een van die oplossingen, zoals een bekend PvdA man al jaren geleden voorstelde. Naar voorbeeld van wat toen al in steden als Londen en Parijs speelde. Met twee gezinnen of meerdere alleenstaanden in een woning die in kamers was opgedeeld, een soort HAT eenheden dus. Dit idee is door corporaties overgenomen om vluchtelingen aan betaalbare woonruimte te helpen. Een idee dat ongetwijfeld op termijn voor meer groepen woningzoekenden van sociale huurwoningen kan gaan gelden.

    Bijvoorbeeld uitkeringsgerechtigden waardoor het mes ook nog aan een andere kant kan snijden, door op die manier ook minder geld kwijt te zijn aan huursubsidie en of uitkeringen. Zo ontstaat weer een nieuw ‘lompenproletariaat’ door een groeiende groep mensen met de rug tegen de muur en er zelfs ook doorheen te drukken als het moet. Nieuwe armoede leidt vervolgens tot een nieuwe groep die verheft moet worden. Dus verwonderlijk is het bepaald niet dat het weer die zogenaamde socialisten zijn die overal de boel behoorlijk zitten te verzieken en frustreren, om zo redenen genoeg te hebben om hun partij nooit te hoeven opdoeken, noch deze eens te reorganiseren om zodoende ook hun leuke goedbetaalde baantjes niet kwijt te raken. Baantjes als directeur van een of lid van een raad van toezicht bij met name woningbouwverenigingen.

    Maar ook andere instanties als bij voorbeeld gemeentelijke steunpunten wonen of milieucentra. Alles, inclusief het goeddoen draait meer om ordinair eigen belang van enkelen. Eigen belang, een term die door dezelfde socialisten als verwerpelijk en fascistisch wordt betiteld, als het om anderen gaat. Maar bij hen ligt dat natuurlijk anders, want zij zijn goede mensen, zij doen het juist allemaal voor die ander. Ze offeren zich eigenlijk op, want een dik inkomen hoort er nu eenmaal bij, daar kunnen ze niets aan doen.

    Een systeem dat mensen bevrijdt uit de slachtofferrol door hen een gegarandeerd inkomen te geven, wordt niet voor niets door liberalen en vooral socialisten al decennia tegengewerkt. Logisch ook, want dan zou echt de dag komen dat het socialisme aan de wilgen kan worden gehangen. Ironisch genoeg was het opheffen van de partij bij de geboorte al de wens na het bereiken van het doel. Maar met het verdwijnen van socialisme, verdwijnen ook de dikbetaalde banen die kinderen van de huidige salonsocialisten zich nog wensen. Dus blijft de status-quo gehandhaafd.

    Werklozen worden tot ziekmakend in uitkeringen gevangen gehouden en misbruikt, huurders worden vaak levenslang gegijzeld door huursubsidie en armoede in gejaagd, soms van generatie op generatie. Huurders worden constant armer door de jaarlijks stijgende huren vanwege een deels fictieve woningnood die is ontstaan door met cijfers, sloop, renovatie en verkoop van de sociale huurwoningen te sjoemelen.

    Daar komt nog eens een eigenaardig systeem van woningtoewijzing bovenop dat er per definitie voor zorgt dat starters de minste kansen hebben, terwijl juist zij de meeste kansen zouden moeten krijgen als je de woningnood wenst op te lossen. Het systeem is gebaseerd op de lengte van inschrijving.

    Er zijn starters, die geen zelfstandige of legale woonruimte bezitten en naar datum van inschrijving als woningzoekend een woonduur krijgen. De lengte van die woonduur bepaalt hoe hoog de kans is om een woning te verkrijgen. Naast de starters zijn er de doorstromers, die veelal wel een zelfstandige en legale woonruimte bezitten. De laatste groep heeft door hun vaak langere woonduur de meeste en beste kansen terwijl het grootste deel van hen uit woningbehoefte en dus niet uit woningnood op zoek is naar een andere woning. De doorstromers zijn meestal niet per definitie urgent. Het zijn vaak mensen die bijvoorbeeld lange tijd op een etage hebben gewoond en die eens een tuintje willen hebben. Dit is een vorm van woningbehoefte en absoluut geen woningnood.

    In het systeem wordt geen onderscheid gemaakt tussen woningbehoefte en woningnood maar enkel naar de datum van inschrijving in het distributiesysteem. De doorstromer is dus meestal niet in acute woningnood maar wordt in het systeem op die manier meegeteld, en maakt door vaak een langere woonduur dan de fictieve woonduur van de starter, meer kans op woningen dan die starter. Het systeem is meer gericht om doorstromers te plezieren dan om de starters de woningmarkt op te helpen.

    Het onderscheid tussen nood en behoefte zou verduidelijkt moeten worden. De praktijk laat zien dat doorstromers met soms meer dan dertig jaar woonduur bovenaan de lijst staan bij alle vrijgekomen woningen. Zo maakt iemand van pakweg 25 jaar oud, met een fictieve woonduur van hooguit 7 jaar vrijwel geen kans. Als het systeem enkel gericht zou zijn op mensen die geen woning hebben of om medische of sociale omstandigheden een ander huis zoeken, en ook eens rekening wordt gehouden met vele dubbeltellingen, zou het gigantische aantal woningzoekenden cijfermatig fors naar beneden gaan, maar hiermee dus ook de druk op de markt. Wat vervolgens ook de prijzen en het stijgen van waarde van koophuizen negatief kan beïnvloeden. Wat dus slecht is voor een economie die gebaseerd is op consumeren. Zo betaalt de huurder deels voor rijkdom van woningbezitters vanwege het waanidee bij de politiek dat dit systeem uiteindelijk goed is voor ieders economie. Vooralsnog zijn het met name de huurders die de rekening betalen.

    En hoeveel woningzoekenden blijven op deze manier nog jaren en jaren gedwongen bij ouders wonen, wachtend op hun eerste huis. Het oplossen van de woningnood is zo nooit de intentie geweest. Men wilde niet terug naar de jaren dertig van de vorige eeuw toen huurders uit woningen konden kiezen en verhuurders via het betalen van de verhuizing van de huurder, of het opnieuw laten witten en behangen van de woning, hun woning verhuurd trachtte te krijgen. Dit zal voor woningzoekenden van vandaag als fabel in de oren klinken. Maar toch was dat eens zo.

    Toen werd wonen nog niet gezien als financiële melkkoe bij uitstek ook voor een overheid die via de zogenaamde verhuurderheffing zelf leuk profiteert van die hoge(re) huren, via de jaarlijks terugkerende huurverhogingen die diezelfde overheid oplegt. Dit stinkt niet een beetje, dit is een open riool.

    Hoe dan ook, door allerlei gekonkel en het vreemde systeem blijven starters jarenlang onnodig met lege handen staan. Geen enkele partij schijnt voldoende intelligentie in huis te hebben om dit simpele feit te snappen. Net als geen partij in de jaren negentig begreep dat als er in een stad 40 duizend urgent woningzoekenden waren, waarvan er 25 duizend in onderhuur woonden, door een simpele administratieve ingreep de woningnood op papier tot 15 duizend te reduceren was, door onderhuurders te legaliseren. De woningnood had er meteen anders uitgezien. Maar het opschonen van cijfers was en is niet in belang van personen die schaarste wensen te bewerkstelligen omdat dit goed voor de economie zou zijn.

    Via deze schaarste op de huurwoningmarkt en stijgende huren gaan ook de prijzen van koopwoningen omhoog waarmee de economie op termijn wordt gered. Het stijgen van prijzen van koopwoningen betekent via evenredige stijging van overwaarde nieuwe rijken, die op hun beurt meer geld uitgeven, wat goed is voor de detailhandel, wat goed is voor de fabrieken, wat goed is voor de werkgelegenheid en dat is goed om werklozen aan een baan te helpen. Leuk bedacht, maar het heeft tot gevolg gehad dat werklozen en huurders kind van de rekening zijn van deze econometrische benadering, en dat ook nog lange tijd of altijd zullen blijven ook.

    Like

  12. Tijl Uylenspiegel // maart 20, 2017 om 13:47 //

    Inderdaad een uitgebreide reactie Burger maar wel één waar ik me wel in kan vinden, zoals ik zelf al schreef de woningnood dateert al van ver voor de oorlog en zelfs 72 jaar na de oorlog is het nog altijd niet opgelost. Dat wijst zonder meer in de richting van kwaadaardige opzet, aan de ene kant wordt ons wijsgemaakt dat we zo’n rijk land zijn maar ondanks de rijkdom zou men niet in staat zijn huizen te bouwen.Ik heb me daar vele jaren geleden al eens over verbaasd toen in een paardensportblad advertenties verschenen van bouwbedrijven die bungalows en villa’s bouwden en daar prijzen bij zetten die mijn wenkbrauwen tot op mijn achterhoofd deden stijgen, die prijzen waren echter puur de materiaal en bouwkosten, daar moest nog wel een stukje grond bij plus de nodige belastingen waardoor het uiteindelijke bedrag een veelvoud was van de bouwkosten. En bij veelvoud moet je dan denken aan plusminus vijf keer zoveel!

    Like

  13. Wachtljst woningzoekende in mijn gemeente is 15/18 jaar .
    Tenzij je asiel parasiet bent dan heb je binnen een jaar een eengezinswoning met bijbehorende uitkering en de burgermeester de linkse lul komt je tuintje voorjaarsklaar maken .
    Dit is geen grap ook niet overdreven maar een feit .

    Like

  14. Tijl Uylenspiegel // maart 20, 2017 om 14:28 //

    Ja die wachtlijsten snap ik ook weinig van hslot, toen ik destijds ging scheiden stond ik wel ingeschreven als woningzoekende, niet omdat ik dat voor die tijd werkelijk was maar omdat als je om wat voor reden dan ook wilt verhuizen het aantal jaar dat je ingeschreven staat een doorslaggevende factor kan zijn. Hoe dan ook, ik had binnen een paar maanden vervangende woonruimte. Toen ik twee jaar later vanwege overlast wilde verhuizen bleek dat nauwelijks mogelijk, de enige reden dat het uiteindelijk toch lukte was omdat ik inmiddels in aanmerking kwam voor een 55+ woning.

    Like

  15. bedonderde burger nr 16.000.001 // maart 20, 2017 om 15:24 //

    Nog stukje vervolg

    Van banken, verzekeringsbedrijven, makelaars, woningadviseurs tot en met professionele aannemers, klusjesmannen, particuliere verhuurders van huisjesmelkers tot grote woningbouwverenigingen, bouwers en notarissen, er zijn er te veel om op te noemen die een fors belegde boterham hebben door het direct of indirect in stand houden van woningnood en dus ook de toekomende ellende van een groeiende groep huurders. Dat het systeem dus ongewijzigd blijft of enkel op manieren veranderd wordt wat tot een nog grotere puinhoop leidt, is evident.

    Het is dan ook het huilen van de wolven als nota bene partijen die altijd voor deze gecalculeerde marktwerking zijn geweest, nu plots de noodklok luiden voor erkende asielzoekers die niet aan de bak komen. Dat zij dit niet doen voor alle mensen die al lange tijd een woning zoeken maar enkel voor asielzoekers die in de opvang verblijven, waardoor de grote instroom van nu daar niet kan worden ondergebracht is naast discriminatie van eigen bevolking ook nog eens een fraai stukje hypocrisie.

    Discriminatie omdat men het niet heeft over al die starters die al lange tijd ingeschreven staan en nog steeds niet aan de bak zijn gekomen en straks nog langer moeten wachten, en hypocriet omdat men niets doet voor hen, noch mensen die dak of thuisloos zijn of die dat door de krankzinnig hoge huren op termijn dreigen te worden.

    Het fors verlagen van huurprijzen van alle woningen, zodat woningen die nu in de vrije sector deels vanwege de hoge prijzen onverhuurbaar zijn, in de sociale sector terug komen zou een goed begin zijn. Maar echte veranderingen zouden op termijn echte oplossingen kunnen worden en wenst men dit? Dit zou de situatie van eind jaren zestig van de vorige eeuw kunnen terugbrengen, nu op het huurfront.

    Toen hadden werknemers de socialisten niet meer nodig, bij het oplossen van de woningnood hebben huurders de socialisten niet meer nodig. Eigenbelang lijkt een hoofdoorzaak bij met name de zogenaamde socialisten om niet tot oplossingen te komen. Oudere voormalige kaderleden zijn vaak kinderen van de garde echte socialisten die nog voor hun rechten hebben geknokt. Die hun kinderen leven vaak ten onrechte in de veronderstelling dat dit hen rechten en privileges geeft. Dat zij recht hebben op goede banen omdat hun ouders of grootouders voor die rechten hebben geknokt. Er is op die manier binnen het socialisme een soort adel door afstamming ontstaan waar dynastieën uit voortkomen.

    Door deze vorm van nepotisme verarmt hun denkkracht en wordt de blik op de maatschappij beperkter en nauwer en ook hun kijk op eerlijkheid en democratie. Alles wat plaatsvindt is op deze wijze gericht op economisch effect en winstbejag voor een beperkte elite. De groep die buiten spel staat wordt met de dag groter. Hoe lang het duurt voor revolutie uitbreekt, is terecht de vraag.

    Hoe lang laat de jeugd zich belazeren door zich met een kluitje het riet in te laten sturen. Zij zijn degenen die nu en straks de volle rekening voor hun kiezen krijgen. Vandaar dat de politiek al sinds jaren zit te stoken. Wat de politiek eerder deed tussen werkend en niet werkend, tussen huurders en woningeigenaren. Jongeren zijn nu aan de beurt om goed te begrijpen dat die lamzakken van de babyboomgeneratie alles opvreten en dat zij daar belasting voor betalen terwijl er voor hen straks niets meer over is. Verdeel en heers is alles wat onze politici doen om als partijen te overleven.

    Het is jammer en tekenend voor een pers die nimmer enige moeite doet om zaken als dit eens kritisch te benaderen. Ook niet De Correspondent die er op prat gaat nieuwe journalistiek te bedrijven, wat die kreet ook mag inhouden. Misschien bezitten de meeste journalisten koopwoningen of wonen in vrije sector huurwoningen en weten zodoende niets van dat rare toewijzingssysteem af. Of misschien komt het hen goed uit. Hogere huren, hogere koopprijzen, meer overwaarde, dus ook meer geld voor hen. En dat is prima voor de economie.

    Fout, het is funest voor de economie en zeker voor de maatschappij op langere termijn. Een maatschappij waar rust heerst is economisch gezonder dan een maatschappij waar mensen elkaar bij wijze van spreken figuurlijk, maar helaas op termijn misschien ook wel letterlijk te lijf gaan. Alleen al aan preventie en hoge herstelkosten loopt de schade snel in de tientallen zo niet honderden miljoenen. Zonde van al dat geld, alles weggegooid in een bodemloze put.

    Geld dat anders gebruikt kan worden. Op terreinen waar harde bezuinigingen nu worden uitgevoerd. Bezuinigingen die ironisch genoeg weer volledig teniet worden gedaan door de gigantische bedragen die de stroom migranten ons kost. Maar dat mag ik natuurlijk niet zeggen want dan ben ik meteen een neonazi, een fascist, een racist en weet ik veel wat nog meer. Jammer dan, het zij zo.

    Like

  16. Duchesne // maart 20, 2017 om 16:13 //

    Heel leerzame reacties en gedachten die ik hier lees…..ik denk dat eender welke situatie er ook is, er zal altijd door overheid en investeerders aan worden verdiend, ik kan legio wegen noemen waarmee men in eender welke situatie geld kan halen, natuurlijk bij de onderlaag als eindpunt.

    Kort door de bocht: ooit is er door een relatief kleine groep met geweld bezit genomen van dit land, men heeft door de eeuwen heen stukken grond verkocht aan anderen en wie hier nu word geboren in een famillie die geen grond bezit zal geen andere keuze hebben dan de erfgenamen van de rovers te betalen voor de mogelijkheid een plaatsje te mogen gebruiken om een “eigen” huis op te zetten. Ik zeg “eigen” omdat het ten alle tijden kan worden afgenomen door de staat met verschillende redenen. Tot die tijd kan men betalen voor het in bezit hebben en wanneer alle rekeningen zijn betaald word men belast op het opgespaarde kapitaal. Dat kapitaal is belast bij het werken, bij het uitgeven voor materialen en tussentijds bij het opsparen ervan. Dan bij het schuldloos hebben geinvesterd en vervolgens bij het sterven. Na het sterven mag je betalen voor een gat in de grond dat na 10 jaar niet meer jou gat is maar vermoedelijk van iemand anders die dan op jou restanten worden gestapeld…..

    Kortgezegd: als je per verdiende euro 5 cent zelf kunt houden, doorgerekend in alle andere zaken en heffingen dan is het veel. Het hebben van eigen bezit en de angst het te verliezen is voor velen een grotere gevangenis dan die waar je met veel nieuwe burgers tegelijk onder de douche moet en waar zeep eenmaal gevallen altijd op de grond blijft liggen….

    Heel kort door de bocht: je kan beter “breaking bad” gaan of een eigen tuinderij beginnen in je huis en schuur en hopen dat je niet gepakt word voor je 5e oogst of kooksessie, want doe je het goed kun je emigreren met volle beurs naar een land waar je niet tot op het bot word uitgekleed.

    De nazaten van de rovers van vroeger zijn vele malen geraffineerder dan hun voorouders, de illusie eigen bezit te hebben is de roze wolk die de rust garandeerd, zolang de wolken zweven.

    Wie echt vrij wil zijn heeft niet meer nodig dan een paar sandalen en een wandelstok, aldus sprak Jezus tot zijn discipelen, maar deze burger zou daar een goede jas en een scherp mes aan willen toevoegen, en voor wie de gelukkige vinder is een Colt 1911A1 met wat extra voer. Voor het geval iemand ergens belasting of Jihiza wil heffen….

    Like

Reageer ook

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: