Nieuwsticker

IN ZWEDEN IS IEDEREEN GELIJK – verslag van de onderwereld part I

Door: Jensganman – Vertaling: rommel

Leo weegt 50 kilo en kan een bijtdruk  produceren van ongeveer 100 kg per vierkante centimeter. Als hij wil kan hij de stam van een palmboom doorbijten. Hoewel het zelden voorkomt dat dit nodig is, en Leo is bijna gevaarlijker met een muilkorf om. Als je hem een muilkorf opzet verandert hij in een levende stormram die slechts op een paar meter afstand een verdovende snelheid kan ontwikkelen. Het doet pijn als Leo in volle vaart tegen je opspringt.

“Hij heeft de gewoonte zich op het kruis te richten van mensen die moeten verdwijnen”, zegt Malik, de hondengeleider van Leo, baasje en beste vriend. “Hoewel de meeste mensen de boodschap begrijpen voordat het zover moet komen… vooral personen uit niet skieënde landen. Deze zijn over het algemeen niet zo dol op honden. En vooral niet op boze bewakingshonden.

“Personen uit niet skieënde landen?”

“Niet-Europeanen…”

Het is half drie in de ochtend als Malik en ik in een ondergrondse parkeergarage staan en praten over culturele verschillen; hoe verschillende nationaliteiten reageren als ze worden betrapt op het verkopen van drugs, seks of auto-inbraak. Welke parameters kunnen van invloed zijn op de situatie wanneer een bewaker gedwongen wordt om in te grijpen?

De geur van urine en uitwerpselen is overheersend, maar na meer dan twintig jaar als bewaker merkt Malik er nauwelijks iets van. Hij is afgestompt, en ik vraag hoe hij de mentale en morele afstomping tegenwerkt.

Wat je moet doen om je menselijkheid te behouden als je voortdurend in dit soort milieus moet bewegen? Wanneer je elke werkdienst wordt geconfronteerd met mensen die vechten, spugen, schoppen, schreeuwen en liegen?

“BCA-syndroom”, zegt Malik met een wrange glimlach.

“Wat betekent dat?”

“Bitter, cynisch en arrogant… alle bewakers worden er uiteindelijk door getroffen. Maar het is een verdedigingsmechanisme. We zien zo oneindig veel ellende in dit werk dat je jezelf moet toestaan grapjes erover te maken. Anders word je gek. Als ik dode mensen naar het lijkenhuis moet brengen en collega’s bellen me op met de vraag hoe de situatie is, antwoord ik altijd:

‘Beetje doods’.

… en misschien is dat niet zo respectvol om te zeggen terwijl je rondrijdt met iemands vader of moeder in je achterbak, maar… het is een manier de verschrikkingen te hanteren waar je regelmatig mee geconfronteerd wordt. Zo werkt het.”

We keren terug naar de kwestie van de culturele verschillen.

Hoe reageert een 50-jarige Roemeen die is opgegroeid tijdens het schrikbewind van Ceauşescu met zijn Securitas-onderdrukking (de Roemeense geheime dienst genaamd ‘Securitate’)? Hoe reageert een Somaliër die door een Rottweiler, Mechelaar of  Duitse herder weggeduwd wordt – terwijl de persoon in kwestie is wijsgemaakt dat honden een vloek en onrein zijn. En zeven keer in een rivier moet worden ondergedompeld voordat hij/zij weer rein is?

http://www.tcdailyplanet.net/what-do-somalis-think-of-dogs/

“Er zijn zeker mensen die denken dat het racistisch is om culturele verschillen te bespreken”, zegt Malik en kietelt Leo achter het oor. “Maar we worden gekenmerkt door de cultuur waarin we opgroeien, of we het nu leuk vinden of niet. En we handelen vaak op basis van gewoontepatronen. Ik beoordeel de mensen die ik hier in de garages tegenkom niet op hun huidskleur. Ik beoordeel hen op hoe ze zich gedragen. Tegen mij en anderen. Maar dit wil niet zeggen dat ik niet zo nu en dan grapje maak over hen. Bijvoorbeeld een gezocht persoon als nulveertig te beschrijven.”

“… wat betekent?”

“Mercedes oude codenummering voor zwart.”

“Schrijf je dat in je rapportering?”

“Nee, zo werkt het niet. Maar soms heb ik dingen in het logboek geschreven toen ik erg boos was, dingen die misschien niet politiek correct zijn.”

“Maar moeten jullie dat jargon gebruiken? Niet skieënde… 040 etc… ? Bevestigt dat niet het vooroordeel dat alle bewakers halve racisten zijn? Als het racistisch is om iemands huidskleur te commenteren?

“Velen zullen dit als zodanig interpreteren… maar dat deze uitdrukkingen zijn ontstaan heeft vooral een praktische achtergrond. Het gaat erom om zo snel mogelijk een goed signalement uit te geven als er een misdaad is gepleegd. En aangezien er veel journalisten zijn geweest die verleden jaar de open radiofrequentie afluisterden waar wij communiceren – en negatief reageerden op woorden als ‘neger’ of zelfs ‘zwart’ en ‘gekleurd’ – begonnen bewakers alternatieve uitdrukkingen te gebruiken. In sommige situaties is de prioriteit om een crimineel te verhinderen te ontkomen om een nieuwe misdaad te plegen belangrijker dan politieke correctheid… daar trekt de politieke correctheid aan het kortste eind. Het klinkt waarschijnlijk afschuwelijk in de oren van bepaalde mensen, maar soms moet je de kleur van een menselijke huid beschrijven”.

“Kun je niet gewoon ‘Afrikaan’ zeggen?”

“Dat kan men zeker zeggen. Maar hebben alle Afrikanen dezelfde huidskleur? Zijn alle Afrikanen ‘zwart’? Hebben ze allemaal dezelfde donkere tint op hun huid? Daarvan uitgaan zou pas echt racistisch zijn…”

We rijden verder door de nacht.

Leo gromt gedempt in de kofferbak als we een aantal dronken Polen buiten Seven Eleven passeren. “Hij herkent hen; ruikt hun geur door het autostaal” zegt Malik.

Hetzelfde als we bij een groot warenhuis stoppen om de grote glazen entreedeuren af te controleren; Leo gromt naar de Roemeense hoeren die in de hal zitten en zich warmen, slaapdronken gebogen over het flikkerende chatvenster op de mobiele telefoon display.

“Zijn ook ouwe bekenden” zegt Malik, en beschrijft de hiërarchie in de wijk waar we ons bewegen. “Er zijn op dit moment drie liga’s: Een Roemeense, een Nigeriaanse en een Aziatische. Hoe eerder op de avond des te mooier de meisjes – hoe later hoe lelijker, later op de avond zijn de meeste klanten straal bezopen en dus minder scrupuleus.”

“Beer googles.”

“Yep.”

“Waarom Nigerianen?”

“Geen idee. Waarschijnlijk toeval. De ouderwetse ouwe Zweedse straathoer is nog steeds aanwezig, maar ze is uitstervende. Weggeconcurreerd door meisjes uit andere landen.”

“Loondumping?”

“Nah … ze zijn gewoon met meer. En Roemeense prostituees zijn trouwens meer in trek omdat ze zelden drugs gebruiken. Ze kleden zich erg discreet ook. Niet zo veel make-up. En zo smelten ze in het gewone volk. Velen van hen zijn jong en zien in het algemeen er onbedorven uit. In tegenstelling tot Rent-A-Wreck hier op de hoek.

Malik wijst op “Rent-a-Wreck.” Een vrouw van onbestemde leeftijd die in de buurt van het Grote Plein rondhangt. Bekend om haar fluiten naar potentiële klanten. Misschien niet een originele tactiek, maar blijkbaar werkt het, aangezien ze nog steeds elke dag naar haar werk gaat.

“Ze heeft humor die vrouw,” giechelt Malik. “Misschien dat ze daarom overleeft… zie je trouwens die auto voor ons?”

Ik kijk naar een zilveren Toyota Previa die bij het rode stoplicht op groen licht wacht. Malik zegt dat het is ingericht met een bed in het achterste gedeelte. Een Roemeens initiatief.

“Het rollend bordeel,” legt hij uit, terwijl hij op zoek is naar iets in de kist van plaatwerk die de gehele passagiersstoel beslaat. “Bekend fenomeen bij zowel onze beveiligers als de politie. Ze circuleren de hele nacht het gebied rond het Grote Plein. We zien ze regelmatig.”

Een stukje verderop stopt een taxi en een van de Roemeense straatprostituees hopt naar binnen. Ze stond in de schaduw van een groot gebouw te wachten.

Malik snuift.

“Politici zeggen dat ze de hoererij op straat willen verwijderen, maar zoals je ziet gaat het langzaam… de geloofwaardigheid van hun inzet voor het overwinnen van de problemen is blijkbaar niet zo groot als het hen niet eens lukt hier schoon te maken. Volgens mijn collega’s is hetzelfde in Stockholm bezig – vooral in de wijken rond Rosenbad.  Het gebeurt open en bloot en niet zelden komen klanten in een taxi aanrijden en plukken de meisje daar op. Tamelijk indiscreet.

“Dus de prostitutie blijft doorgaan ondanks de nieuwe wet tegen het kopen van seks?”

“Ja.”

“Na wat je mij hebt laten zien lijkt het erop dat het nog steeds een booming markt is.”

“Het antwoord is ja.”

Door het autoraam ontmoet ik een blik van een van de meisjes. Ze staart terug en kauwt verveeld op haar kauwgom.

“Ik ben opgevoed door een alleenstaande moeder”, zegt Malik. “Ze werkte als commissaris van politie in de jaren tachtig, en economisch hadden we het verdomd strak. Ik kan me herinneren dat ik als kind al een hekel had aan Palme. Zijn redevoeringen over het verzorgen van de zwakken in de samenleving klonken hol terwijl ik zag hoe zwaar mijn moeder het had. Waarschijnlijk ben ik toen al rechts geworden.”

Zittend op de achterbank knik ik met mijn hoofd, met Leo’s hete adem in de nek en lege McDonald’s zakken rond mijn voeten…

“En de hedendaagse politici… ” zeg ik na een tijdje. “Uitsluiting? De uitdagingen? Zoals ze het noemen. Wat je hier in de stad tijdens je nachtwerk ziet… zullen ze in staat zijn om het op te lossen, denk je? Wordt het ooit beter?”

Ik stel de vraag omdat Malik samen met de politie, maatschappelijk werkers, leraren, verpleegkundigen, brandweerlieden, ambulancepersoneel en anderen degenen zijn die de visie van politici voor een multiculturele inclusieve samenleving waar iedereen gelijk is in werkelijkheid moeten omzetten. En zijn bovendien degenen die de scherven moeten opruimen als deze visie barst.

Alles wat door de mazen van het welzijnsnet valt belandt uiteindelijk voor de voeten bij mensen zoals Malin. Het ‘stront en uitschot’ om Malik’s eigen jargon te gebruiken.

Inbrekers, drugsdealers, verkrachters… die voortdurend proberen jong talent in hun ijskoude wereld te lokken. Mensen die voor een stuiver hun beste vriend verraden en er geen probleem mee hebben anderen in hun miserere mee te sleuren. Terwijl het natuurlijk toch wel mensen blijven. Soms slachtoffers van ongelukkige omstandigheden – soms hun eigen rampspoed gesmeed.

“Ik probeer altijd met de jongeren te praten”, zegt hij. “Vooral als het  first-offenders zijn… om zo te zeggen. Ze zijn nogal gedwee als ze wakker worden en Leo over hen heen staat en stoom blaast, dan vertel ik hoe het is: Dit is niets persoonlijks maar je mag niet slapen in de garage van mijn werkgever. Je mag hier niet je natuurlijke behoeften doen. Geen drugs gebruiken. Geen gestolen goederen verbergen. En geen seks verrichten. Je moet ergens anders heen.”

“… en waar is dat ergens anders?”

“Meestal een andere garage die niet tot mijn bewakingsgebied behoort.”

“De som van alle lasten is altijd constant?”

“Ja.”

“Luisteren ze naar je?”

“Nah.”

“En degenen die geen Zweeds of zelfs Engels spreken?”

Malik haalt zijn schouders op.

“Dan mag Leo het woord voeren.”

***

Ik volg mee, op de voet, als Malik en Leo geduldig de trappen doorzoeken, de gangen, de ventilatieruimtes, kelders, schuilplaatsen en parkeerplaatsen.

Malik stapt elke nacht tussen de 60-70 keer uit zijn auto. Controleert elke nacht tussen de 20-25 garages. Loopt – of rent – 16.000 stappen.

Sommige garages zijn gigantisch. Ze zijn niet te meten in vierkante meters, maar in voetbalvelden, en is te tijdrovend om deze te voet te patrouilleren. Andere ruimtes zijn zo smal dat Marik zijn Rottweiler Leo moet achterlaten om zich als een aal in kleine ruimtes te wurmen die bij hem bekend zijn als slaap- en seksplaatsen. Ergens diep onder de grond van het uitgaansleven in de stad, in een doolhof van slecht verlichte stenen tunnels, die het meest doen denken aan middeleeuwse kerkers, stoppen we en kijken naar enkele dichtgeknopen plastic zakken, die volgens Malik niet bij zijn laatste ronde aanwezig waren.

“Drugs?” vraag ik.

“Nee …” zegt Malik en duwt met zijn baton in de zachte inhoud. Zwervers doen hun behoeften in plastic zakken en knopen ze dicht zodat het niet gaat stinken… dan kunnen ze hier later terugkomen en slapen. Mag ik wat van je handalcohol lenen?”

We werken onze weg vooruit, stalen deur na stalen deuren, doorgangen en verloren hoekjes.

Leo is alert en reageert op iedere commando van zijn baasje. Het samenspel is prachtig om te zien. De onderlinge interactie is van hoog niveau. Perfect. Omdat het ventilatiesysteem in de garages van boven naar beneden blaast weet Leo al van te voren dat iemand zich op bovenste verdieping verschuilt. En vermoedelijk weet hij ook hoeveel. De leeftijd en het geslacht. De mate van intoxicatie. Zijn neus een schitterend instrument en zijn hersens verwerken en sorteren elke nacht een ongelofelijke hoeveelheid van informatie.

Maar als er weinig gebeurt wordt hij ongeduldig en wispelturig, dan grijpt Malik hem in zijn nekvel en speelt een beetje met hem, bijt hem in zijn nek en praat babytaal. De grote hond transformeert dan in een seconde naar een gelukkige kleine puppy die op zijn achterpoten steigert en joelt van geluk. Het is een schril contrast met de manier waarop hij zich gedraagt als zijn baasje wordt bedreigd of aangevallen, en ik probeer het gedrag van de grote hond voor te stellen in een gemoedelijk thuismilieu. Met vrouwtje en kinderen als familie onder een dak. De helft van zijn tijd woont hij met Malik en zijn gezin ergens in het midden van Zweden. Zeven nachten in de onderwereld en zeven dagen rust op het platteland. Zo rolt het schema. Maand na maand. Jaar na jaar.

(rommel: Ik zie dat ik ruim de tweeduizend woorden gepasseerd ben, en besluit des te halve en bovendien de rest voor morgen te bewaren. Zelfs ik in mijn onmetelijke wijsheid en energie weet een grens te leggen. Vooral wanneer het bier op is. Morgen weer een nieuwe dag, met de zoveelste poging.)

Doe mee met 5.708 andere volgers

About rommel (1404 Articles)
Only dead fish go with the flow

15 Comments on IN ZWEDEN IS IEDEREEN GELIJK – verslag van de onderwereld part I

  1. Misschien moeten we eens een bier crowdfund actie voor je houden 😉

    Like

  2. Coke mag ook. Dat werkt voor mij een stuk beter.

    Like

  3. Tijl Uylenspiegel // januari 11, 2017 om 00:23 //

    Ja triest eigenlijk, de mensen die dagelijks met hun voeten in de ‘modder’ staan zijn beduidend realistischer dan onze politici die denken het zo goed te weten, ze wonen in hun blanke enclaves en komen onze minderheden slechts tegen als ze op werkbezoek zijn, ze zien dan slechts de flinterdunne bovenlaag van wat er in zo’n wijk woont werkt en leeft en daarop projecteren ze dan de door hun bedachte ‘oplossingen’. de veel dikkere onderlaag die zien ze niet en ze geloven de berichten daarover niet, dat staat zo ver van hun belevingswereld dat ze er zich niet eens een voorstelling van kunnen maken. Prostitutie is niet voor niks het oudste beroep ter wereld en zal zich nimmer laten uitroeien men kan hooguit de randverschijnselen proberen hanteerbaar te houden en dat is op zich al moeilijk genoeg.

    Like

  4. Tijl Uylenspiegel // januari 11, 2017 om 00:31 //

    Ik las trouwens onlangs een stukje over Rusland en daar stond iets opmerkelijks in rommel. Dat was vanuit een van die ’s winters ijzig koude gebieden die ze daar hebben met overdag temperaturen van – 20 of nog lager, het schijnt dat die Russen die daar wonen thuis de boel opstoken tot zo’n dertig graden! Daardoor bestaat het leven uit een constante vorm van aan en uitkleden. Nou ben ik bij mijn weten de grootste koukleum van de wereld en wijde omstreken maar ik kan me niet voorstellen dat dat prettig is, je kunt dan niet of nauwelijks ventileren dus het lijkt mij nogal een benauwde toestand, hoe zit dat in Zweden? Doen ze dat daar ook?
    Misschien kun jij zo nu en dan doorgeven hoe koud het bij jullie is, niet dat we dan medelijden met je krijgen, maar gewoon weten dat het elders nóg slechter is kan een mens wel opbeuren. 🙂

    Liked by 1 persoon

  5. probeer het morgen met beer goggles rommel.

    Like

  6. Dikke vrouwenbillen werken het best tegen de kou.

    Like

  7. trebor2110 // januari 11, 2017 om 01:15 //

    als nulveertig te beschrijven.”

    “… wat betekent?”

    “Mercedes oude codenummering voor zwart.”

    Zo hadden ze bij de Amsterdamse politie de term ”natog”, Noord Afrikaanse Teringhond Op Gympen

    Like

  8. trebor2110 // januari 11, 2017 om 01:18 //

    Nordafrika Damn hund på Sneakers

    Like

  9. niet gerelateerd, Watters grills de “homo valt ivanka lastig”

    Like

  10. @skeeter

    3.39

    “Lawyers and professors held in the same regard als pimps and junkies” …

    Like

  11. @Fub,
    Geen wonder dat we met snowflake generatie opgezadeld zitten

    Like

  12. copywriter // januari 11, 2017 om 05:10 //

    Tijl Uylenspiegel // januari 11, 2017 om 00:31 //
    In een heleboel (vooral oude) flatgebouwen in Rusland zit een centrale CV installatie met een grote ketel in de kelder die bij 20 of 30 onder nul stevig wordt opgestookt. Aan de radiatoren zelf valt meestal weinig of niets te regelen (1 pijps verwarmingssysteem) dus als het in het appartement te heet wordt zet Iwan gewoon een raam of balkondeur open om af te koelen.

    Like

  13. @rommel nou daar zijn ze dan om je warm te houden Rommel een paar lekkere dikke vrouwen? billen

    Like

  14. Republikein // januari 12, 2017 om 00:29 //

    Uitstekend verhaal maar een beetje tam, k wil bloed aan de paal.

    Like

Reageer ook

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: